مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُؤْتِيَهُ اللّهُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُواْ عِبَادًا لِّي مِن دُونِ اللّهِ وَلَكِن كُونُواْ رَبَّانِيِّينَ بِمَا كُنتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتَابَ وَبِمَا كُنتُمْ تَدْرُسُونَ
“Allah’ın kendisine kitap, hüküm (yönetim) ve nebilik verdiği bir beşerin bütün bunlardan sonra “Allah’ı bırakıp benim kullarım olun” demesi mümkün değildir. Fakat “kitabı okuyup incelediğiniz ve öğrendiğinize göre Rabbanî olun” derler.” (Âl-i İmran 79)
وَلاَ يَأْمُرَكُمْ أَن تَتَّخِذُواْ الْمَلاَئِكَةَ وَالنِّبِيِّيْنَ أَرْبَابًا أَيَأْمُرُكُم بِالْكُفْرِ بَعْدَ إِذْ أَنتُم مُّسْلِمُونَ
“Ve O, size melekleri ve nebileri Rab edinmemenizi emreder. Sizin Müslüman olduktan sonra kâfir olmanızı hiç emreder mi?” (Âl-i İmran 80)
Daha önceki ayetlerde Ehl-i Kitap’tan (Yahudiler ve Hristiyanlardan) bir gurup Allah’a iftira atarak, bir şey uydurup, ağızlarını çevirirler ve “bu Allah’tandır” derlerdi. Ayrıca İsa Aleyhi’s-Selam’ı Rab ilan ettiler.
Nitekim İbni İshak, İbni Abbas’tan rivayet ettiği gibi; “Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem kendi yanında bir grup Yahudi haham ve Hristiyan papazlar toplanınca onları İslam’a davet etti. Onlar dediler ki: “Ey Muhammed! İsa’ya Hristiyanların kulluk ettikleri gibi sana kulluk etmeye mi bizi davet ediyorsun?” Aynı anda Necran kabilesinden “Reis” lakabı taşıyan Hristiyan bir adam şöyle dedi: “Bunu bizden istiyor ve bizi buna mı çağırıyorsun ey Muhammed?” Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle cevap verdi: “Allah’a sığınırım! Allah dışında herhangi birisine kulluk edemeyiz ve çağıramayız. Allah beni bununla göndermedi ve böyle bir şeyi emretmedi.”
Bunun üzerine Allahu Teâlâ bu ayeti indirdi. Allah bir kişiyi Rasul seçip ona kitabı, hikmeti ve nebiliği verince; “Allah dışında bana kulluk edin” diye emretmesi mümkün değildir. Tersine “Rabbanî olun” diye söyler. Sadece; “Allah’ı rab ve ilah olarak edinin” diyerek davet ve emreder. Bunun manası; İsa Aleyhi’s-Selam’nın “Allah dışında bana kulluk edin” demesi mümkün değildir. Hristiyanlar Allah’a iftira attılar. Nitekim Maide Sûresi’nde (116-117) Allah İsa Aleyhi’s-Selam’ya şöyle seslendi:
وَإِذْ قَالَ اللّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ أَأَنتَ قُلتَ لِلنَّاسِ اتَّخِذُونِي وَأُمِّيَ إِلَهَيْنِ مِن دُونِ اللّهِ قَالَ سُبْحَانَكَ مَا يَكُونُ لِي أَنْ أَقُولَ مَا لَيْسَ لِي بِحَقٍّ إِن كُنتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ تَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِي وَلاَ أَعْلَمُ مَا فِي نَفْسِكَ إِنَّكَ أَنتَ عَلاَّمُ الْغُيُوبِ مَا قُلْتُ لَهُمْ إِلاَّ مَا أَمَرْتَنِي بِهِ أَنِ اعْبُدُواْ اللّهَ رَبِّي وَرَبَّكُمْ
“Ey Meryem oğlu İsa! Yoksa sen insanlara, “Beni ve annemi Allah’tan başka iki ilah olarak ittihaz edin” diye söyledin mi?” O (İsa) dedi ki: “Seni tenzih ederim. Hakkım olmayan bir şeyi söylemek bana yakışmaz. Eğer deseydim Sen bunu bilirsin. Sen benim içimde olanı bilirsin, ben ise Senin içinde olanı bilemem. Elbette Sen gaybı en iyi bilensin. Ben onlara, “Rabbim ve Rabbimiz olan Allah’a kulluk edin” diye Senin bana emrettiğin dışında bir şey söylemedim…”
İşte İsa Aleyhi’s-Selam insanları Allah’a kulluk etmeye ve yalnız Allah’ı rab edinmeye davet etti. ‘Rabbanî’nin manası budur. Yani yalnız Allah’a kulluk etmek ve yalnız O’nu rab edinmektir. Bunun manası da; Allah’ın emri dışında başka emre uymamak ve başkasını kabul etmemektir.
Ayrıca Yahudi ve Hristiyanlar, İsa Aleyhi’s-Selam’la beraber papazlarını veya rahiplerini rab edindiler. Tevbe Sûresi 31. ayette de Allah bunu bildirdi. Müslüman olmadan önce Adiy bin Hatem adlı Hristiyan Rasulullah’a; “Biz onlara tapmadık, kulluk etmedik” deyince, Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem ona şöyle dedi: “Onlara haram olanları helal ve helalı haram kılmadılar mı? Onlar (Yahudi ve Hristiyanlar) da bunlara uymadı mı? İşte onlara kulluk etmek budur.”
İşte kim bir yasa çıkartırsa, kendini rab ilan etmiş olur ve kim buna tâbi olursa buna kulluk etmiş olur. Bu asırda Demokratlar ve Demokrasiyi kabul edenlerin durumu budur. Parlamentoda Allah’ın dini dışında kanun çıkartılıyor ve insanlar bunu kabul ederek uyguluyorlar. Oysa Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem insanları yalnız Allah’ın emrine uymaya çağırdı. Gerçek Rabbanî olmaya davet etti. Eğer Kitab’ı (Kur’an’ı) okuyup inceliyorsanız ve insanlara Kur’an’ı öğretiyorsanız yalnız Allah’ın emrine uyun ve ona çağırın. Bir âlim veya bir şeyh veya hoca veyahut herhangi bir Müslüman böyle yapamaz. Hem de Kur’an’ı okuyup öğrenirken ve ondan sonra insanlara öğretirken bunu kesinlikle yapamaz. Fakat bu asırda ne yazık ki bazı kişiler, Kur’an’ı okuduğu veya öğrettiği halde Demokrasiyi kabul eder ve Demokratik partileri seçmeye davet ederler. Ayrıca Demokratik devletin kanunlarını uygulamaya ve ona uymaya çalışırlar. Bunu nasıl yaparlar?!
Meleklere ve nebilere de kulluk edemeyiz. Nebi ve Rasul, Allah’ın kendisine vahyettiğini tebliğ eder. Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem lafzen ve manen Kur’an’ı, lafız kendisinden ama mana Allah’tan olarak da hadis-i şerifleri açıklıyor ve uyguluyordu.
Hiçbir zaman “kafamdan atıyorum” veya “bunlar benim düşüncemdir” demedi. Yalnız Rabbi olan Allah’tan kendisine vahyedileni tebliğ ediyordu. Necm Sûresi’nde 2-5. ayetlerde geçtiği gibi:
مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَى وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوَى
“Arkadaşınız (Muhammed) sapıtmadı, azdırılmadı ve hevadan (keyfine göre) konuşmaz. O ancak bir vahydir, kendisine vahyedilir. Ona bunu ona çok güçlü olan (Cebrail) öğretti.”
Ayetlerin sonunda “Size Müslüman olduktan sonra hiç kâfir olmayı emreder mi?” Eğer insan “Müslümanım” diye iddia ettiği halde Allah’ın emirleri dışında başka emirlere de çağırırsa, -bu asırdaki gibi Demokrasiye de iman ederek davet ederlerse- Müslümanlığı terk edip kâfirliği tercih etmiş olur. “Ilımlı Müslüman” veya “İslamcı” olarak adlandırılan bazı kişiler bu durumdadırlar. Bunlar, Allah dışında kendilerini rab ilan edenleri ve çıkarttıkları kanunları kabul ettik, derler. Kur’an’ı okuduktan sonra bunu yapıyorlarsa vay onların hallerine! Eğer bunu cahilce yapıyorlarsa da bu da büyük bir gaflettir. Çünkü Müslüman, Kur’an’ı okumadan cahilce bir iş yapamaz. Önce öğrenecek, ondan sonra hareket edecek, bunu yaparken de Allah’ın rızasını hedef edinerek yapacaktır.
Birçoğu da Allah’ın emrine bilerek muhalefet ederler. Onlar bahaneler uydururlar. “Bu devirde İslam’ı uygulayamayız, aşama aşama olması lazım” gibi Allah’ın kabul etmediği bahaneleri uydururlar. Yani Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in dediği gibi bir tutum edinmediler:
“Ya Allah bu dini yükseltir ya da O’nun uğrunda helak olurum. (Ama asla bu dini terk etmem ve sizin küfür sisteminizde yönetici olmam.)”
وَإِذْ أَخَذَ اللّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّيْنَ لَمَا آتَيْتُكُم مِّن كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاءكُمْ رَسُولٌ مُّصَدِّقٌ لِّمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنصُرُنَّهُ قَالَ أَأَقْرَرْتُمْ وَأَخَذْتُمْ عَلَى ذَلِكُمْ إِصْرِي قَالُواْ أَقْرَرْنَا قَالَ فَاشْهَدُواْ وَأَنَاْ مَعَكُم مِّنَ الشَّاهِدِينَ
“Allah nebilerden misakı aldı: Onlara kitap ve hikmeti verince ve size verileni (kitapları) doğrulayan Rasul geldikçe mutlaka iman edeceksiniz ve nusrette (yardımda) bulunacaksınız. (Onlara) dedi ki: “Kabul ettiniz ve size yüklediğim bu ağır yükü yüklenmeye karar aldınız mı?” Dediler ki: “Kabul ettik ve aldık.” (Allah) dedi ki: “Şahit olun. Ben sizinle şahit olanlardanım.” (Âl-i İmran 81)
فَمَن تَوَلَّى بَعْدَ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ
“Kim bundan sonra dönerse onlar fasıkların ta kendisidir.” (Âl-i İmran 82)
Allah her nebiden misak aldı. Misak; “söz” manasına gelir. Fakat o fikir veya ilkeler içeren bir sözleşme olur. Bu demektir ki üzerine gidilecek ve çalışma yapılacaktır. Allah nebiye kitap ve hikmet verince ona der ki: “Senden sonra gelecek nebi ve rasule inanacaksın ve ona davet edeceksin.” Zira nebi ve rasul; ya nebi ve rasul olur ki bu halde ona direk kitap indirilmiştir, ya da rasul olmadan bir nebi olur ki kendisine kitap verilmemiş fakat başka bir rasule indirilen kitabı tebliğ eder. O halde bu kitabı taşır ve ona davet eder. Böylece sanki o kitap kendisine verilmiş gibi olur.
Ali ve Abbas RadiyAllahu Anhuma Allah’ın bir nebi göndermesi üzerine, Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem’e inanmak ve yardım etmek istediklerini söylediler.
Bu bir tevildir. Yani ayetin tefsirine bir açıklamadır. Fakat ayet direk buna işaret etmez. Ancak ayette Ehl-i Kitap’a yönelik bir hitap vardır: “Sonra sizdeki kitapları tasdik eden, Rasul (Muhammed) gelince ona inanacaksınız ve ona yardım edip sahip çıkacaksınız” diye kapalı olmayan ifade geçmektedir. Bunun manası; Ehl-i Kitap’ın kitapları olan Tevrat ve İncil’de, Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in geleceğinin müjdesi sarih bir ifade ile yer almaktadır. Bundan dolayı Ehl-i Kitap’tan, Rasul olan Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem’e inanmaları ve yardım etmeleri istenmektedir. Önceki nebilerden Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem’e inanmak, ona davet etmek, müjdelemek ve ona yardım etmek istenmiş olabilir. Nebilerden Allah’ın aldığı söz de geçmiş olabilir. Bakara Sûresi 146. ayette bu açıkça ifade ediliyor:
الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءهُمْ
“Kendilerine kitap verdiklerimiz (Yahudi ile Hıristiyanlar) O’nu (son Rasul’ü, öz) oğullarını tanıdıkları gibi tanırlar.”
Bunun manası; Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in risaletine bütün insanların inanması gerekir. Bu nedenle Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu:
“Canımı elinde tutan Allah’a yemin ederim ki Musa Aleyhi’s-Selam aranızda bulunsa da beni bırakıp ona tabi olsanız sapmış olacaksınız.” Başka bir rivayette; “Musa ve İsa Aleyhi’s-Selam hayatta olsaydılar ancak bana tabi olurlardı.” diye geçmektedir.
Allahu Teâlâ nebilere şöyle sordu: “Kabul ettiniz mi ve size yüklediğim bu ağır yükü yüklenmeye karar aldınız mı? Nebiler, “Kabul ettik ve karar aldık” dediler.
Nebiler Allah’ın indirdiği kitapları tebliğ etmek, açıklamak ve uygulamakla sorumlu tutuldular. Kitap’tan hiçbir şeyi gizlemezler, hepsini tek tek anlatır ve davet ederlerdi.
Sadece nebiler değil âlimler ve her bilen, Allah’ın Kitabı’nı tek tek açıklamalı ve hiçbir şey de gizlememelidir. Yoksa Allah’ın lanetine uğrarlar. Bakara Sûresi 159. ayette bu beyan edildi. Para veya dünya karşılığında Allah’ın Kitabı’nda indirdiğini gizleyenler, ancak karınlarını ateş yiyerek dolduruyorlar. Allah onlarla asla konuşmaz ve onları temize çıkartmaz. Allah onlar için de acılı bir azap hazırladı.
Eğer Allah’ın ayetlerini bilen kimselerin bildiklerini tebliğ etmeleri üzerlerine farz kılınmışsa tebliğ etmek zorundadırlar. Nebilerin tebliğ etmeleri daha evladır. Ayrıca âlimler de Allah’ın ayetlerini bildirmekle yükümlüdürler. Nitekim Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu:
“Âlimler, nebilerin mirasçılarıdır.”
İnsan âlim olmasa dahi, bir ayeti öğrendiğinde onu hemen tebliğ etmelidir. Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem, “Bir ayeti (öğrenseniz bile) onu tebliğ edin.” Bir hadis-i şerifi öğrense dahi onu tebliğ etmelidir. Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu:
“Kim benim sözümü duyar, onu kavrar, onu ezberler ve onu duyduğu gibi tebliğ ederse Allah onun yüzünü parlatsın.”
Nitekim bir insan bir ayet veya hadisi öğrenir ve kavrarsa bunda âlim olur.
Nebiler risaleti tebliği ettiler. Bundan ümmetleri de sorumlu olur. Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem ile Ümmeti diğer ümmetlere ve insanlara tebliğ etmekle sorumlu tutuldu. Bakara Sûresi 143. ayetinde İslam ümmetinin diğer insanlardan sorumlu tutulduğu bildirilmektedir. Ayrıca onlara şahit kılındı.
Nebiler Allah’ın misakına bağlı kalacaklarına şahit kılındı. Allah onların sadık olduklarını bildiği için onlara şahit oldu, bundan dolayı da kendi kendini şahit kıldı.
Kim bundan sonra sözünden dönerse veya vazgeçerse fasık olur. Bu ifade genel bir ifadedir. Her hangi bir insan bu misaktan dönerse, Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in peygamberliğini ve risaletini reddederse, bundan yüz çevirirse o kişi fasıktır, büyük günahkâr, kâfir olur. Nitekim insan inanıp ta amel etmezse kısmen fasık olur. Eğer inanmazsa veya imandan cayarsa, Muhammed’in risaletine sırt çevirirse mutlak fasık olur. Bunun manası kâfir olur.
Bundan sonraki ayet Allah’ın misakının İslam’a inanmak ve bağlanmak olduğunu gösteriyor.


Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış