2011 yılı, birçok hadisenin yaşandığı olaylarla geldi ve geçti. Hiç kuşkusuz, bu yıla damgasını vuran ve bütün Müslümanları umutlandıran olay, “Arap Baharı” diye adlandırılan ayaklanmalar oldu. Ancak bu ciddi başkaldırılara rağmen, İslam Âlemi’nde beklenilen köklü değişimler yaşanmadı. Bugün üzülerek belirtiyorum ki, sömürgeci kâfirler ve onlara uşaklık eden zalim yöneticilerin sayesinde İslam Ümmeti’nin durumu aynen şöyledir:
Halkı Müslüman Olan Ülkelerdeki Durum
Bugün halen daha birçok İslamî belde, sömürgeci Kapitalist devletlerin tahakkümü ve bunun yanı sıra Keşmir, Afganistan, Filistin, Kıbrıs ve daha niceleri de işgal altındadır. Amerika başta olmak üzere sömürgeci devletlerin askerî üsleri, Müslümanların başındaki kukla rejimlerin onayıyla, İslam coğrafyasının birçok yerinde bulunmaktadır. Bunlar yetmezmiş gibi Müslümanlara ait topraklara, sömürgeci Batı’yı korumak için yeni füze kalkanı rampaları yapılmaktadır. Amerika, geçtiğimiz Aralık ayında askerlerini Irak’tan çekmiş olsa da, Ortadoğu’daki gücünü ve hegemonyasını terk etmiş değildir. Bu nedenle Irak’tan çekilen askerler Kuveyt’e kaydırılmıştır. Bugün Amerika’nın Kuveyt’te 29 bin, Bahreyn ve Katar’da 7 bin, Birleşik Arap Emirlikleri’nde 3 bin ve Suudi Arabistan’da 258 askerî personeli bulunmaktadır.
Ekonomi alanında ise Müslümanların çoğu açlık ve fakirlik içinde yaşamaya devam ederken, Fas’tan Endonezya’ya kadar İslamî toprakların zenginlikleri, sömürgeci devletlerin çok uluslu şirketleri tarafından yağmalanan ganimetler olmaya devam etmektedir.
Özbekistan, Tacikistan, Kazakistan ve Bangladeş’te görüldüğü gibi Amerika, hâlâ baskıcı kukla rejimleri eliyle, İslam’a ve Müslümanlara karşı savaşmaktadır. Uznews.net haber portalında,”Yeni Rapor: Dinî suçlardan ceza alan mahkûmlara uygulanan işkenceler devam ediyor” başlıklı haberde, “Özbekistan hapishanelerinde dinî gerekçelerle hapsedilmiş ve mahkûmiyetleri bitmek üzere olan insanlara uygulanan işkenceler ve insan hakları ihlallerinden” bahsedilmektedir.
22 Eylül 2011’de Kazakistan’ın Sovyetler Birliği’ni aratmayan zalim rejimi, tüm kamu kurum ve kuruluşlarında namaz kılınmasını yasaklayan bir kanun çıkarmış ve kanunun içeriğinde hükümete ait herhangi bir yerde İslamî propaganda yapmayı yasaklamıştır. Bu kanundan hemen sonra ise tüm kamu kurum ve kuruluşlarındaki camiler ve mescitler kapattırılmıştır.
18 Ocak 2011’de İngiliz istihbaratının Bangladeş’teki işkence merkezlerine doğrudan müdahil olduğu ve bu anlaşmanın İşçi Partisi hükümeti döneminde kararlaştırıldığı The Guardian gazetesi tarafından ifşa edilmiştir. Ayrıca Bangladeş’teki işkence kurbanları arasında en çok iktidar partisinin siyasî muhaliflerinin ve bunların yanı sıra İslamî Hilâfet’i kurmak için mücadele eden Hizb-ut Tahrir üyelerinin de olduğu belirtilmiştir. (IslamToday.net)
Afganistan ve Pakistan’da ise NATO, faili meçhul olan binlerce CIA cinayetleri bir tarafa, özrü kabahatinden büyük olan açıklamalarla, kendini savunmaktan bile aciz olan orduları ve Müslüman sivil halkı insansız hava uçakları ile defalarca bombalamaktadır. Geçtiğimiz günlerde ortaya çıkan ve insanlıktan dahi nasibini almamış Amerikan askerlerinin, şehit mücahidlere yaptıkları iğrençlik ortadadır.
Türkiye’de ise, Amerikan patentli olan özgürlükler, dinler arası diyalog, insan hakları ve “ılımlı İslam” düşüncesine karşı çıkan, demokratikleşmeyi kabul etmeyen ve sömürgeci güçlerin çıkarlarına karşı duran İslamî grupların başları beladan kurtulmamaktadır. Öyle ya da böyle, zoraki yargı kararları ya da üretilmiş deliller ile Müslümanlar tutuklanmakta ve kamuoyu önünde yıpratılmaktadır. AK Parti Hükümeti tarafından altı çizilerek vurgulanan, “şiddete başvurmayan bütün örgütlerin ve şiddet içermeyen bütün düşüncelerin serbest bir şekilde kendilerini ifade edebilmeleri mümkündür” söylemi ile çelişen, göreceli bir adalet anlayışı bulunmaktadır. Bir taraftan insan hakları ve yargı reformu sloganları altında demokratikleşme çırpınışları sergilenirken diğer taraftan, cebir ve şiddete asla başvurmamış, tamamen fikrî ve siyasî mücadele yoluyla İslam davasını taşıyan Müslümanlar “terörist” diye pervasızca tutuklanmakta ve cezalandırılmaktadır.
Müslümanların Azınlık Olarak Bulundukları Ülkelerdeki Durum
Müslümanların azınlık olarak yaşadıkları bölgelerdeki durum, diğer halkı Müslüman olan ülkelerdeki kardeşlerine nazaran daha vahimdir. Toplu katliam, sürgün, aşağılama, ayrımcılık ve taciz, sürekli tekrarlanan zulümlerdendir. Rusya’daki Müslümanlar, Budist Tayland rejimine bağlı Eftani/Patani bölgesindeki Müslümanlar, Hindistan, Keşmir ve Hindu Sri Lanka rejimi altında yaşayan Müslümanlar, Filipinler’deki Moro Yarımadası ve Komünist Çin rejimi altında Sincan bölgesinde yaşayan Müslümanlar… Bütün bu kardeşlerimiz ve diğerleri, kâfirin zulmü altında ezilmektedir.
Uygur bölgesinde Müslümanlar, Hacca gitmekten dahi men edilmektedirler. İsmini gizlemek zorunda olan Uygurlu bir Müslüman, “Bir pasaport bile alamıyoruz. Hacca gidebilmek için 70.000 Yuan ödememize rağmen, asıl zorluğu pasaport alırken yaşıyoruz. Çin Hükümeti, Hacca gitmek için pasaport başvurusunda bulunanlara kasıtlı olarak çeşitli sıkıntılar çıkarıyor” demektedir. (HinduTimes.com)
Sri Lanka’nın Kuzey Eyaleti’ndeki Mullaitivu bölgesinde bulunan ve Müslümanlar için bir merkez haline gelen Cennet Camii, Hindular tarafından yıkılmış ve yerine bir meditasyon/yoga merkezi kurulmuştur. (Almokhtsar.com)
IslamToday.net internet portalının, Pew Dini ve Kamusal Yaşam Forumu tarafından yayınlanan bir rapora dayandırdığı 12 Ağustos 2011 tarihli haberine göre, Müslümanlar 117 ülkede sıklıkla tacize uğramaktadırlar. Bu ülkeler arasında peçeyi ve ezanı yasaklayan Avrupa ülkeleri de bulunmaktadır. Müslümanların en çok tacize uğradığı ülke, dini kısıtlayan ve ibadetlere engel olan Çin iken, onu, peçeyi yasaklayan Fransa izlemektedir.
Batılı Ülkelerindeki Müslümanların Durumu
Diğer bölgelerde yaşayan Müslümanlar gibi aynı acı durum, güya insan hakları ve demokratik değerleri yücelttikleri iddiasında bulunan Batılı ülkelerdeki Müslümanların da başındadır. Yabancı düşmanlığı (Xenophobia) ile bütünleşmiş olan İslam düşmanlığı (Islamophobia), Avrupa’da günden güne artmaktadır. Ultra ırkçı-milliyetçi gruplara verilen destek gün geçtikçe büyümektedir. Müslümanlara duyulan öfke, nefret ve şiddet, camilere ve mescitlere yönelik eylemlerle başlamış ve daha sonra Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’e dil uzatmaya kadar varmıştır. Ardından din ve ırk farklılığından dolayı yabancılara karşı öldürme, yağmalama, evlerini-işyerlerini kundaklama gibi fiilî şiddete dönüşmüştür. Bütün bunlar artarken Avrupa hükümetleri, Müslümanların kıyafetlerine saldırmak, camilerin inşasını yasaklamak, ezanları susturmak adına kanunlar çıkarmış ve bunu da “kamu güvenliği”, “laikliği güvence altına alma” ve “devletin sorumlulukları” bahaneleri altında yapmışlardır.
FBI verilerine göre, Müslümanlara karşı işlenen suçlar ve yapılan hakaretler, 2009’dan 2010’a kadar yaklaşık %50 oranında artmıştır. (IslamToday.net) Diğer taraftan CIA, New York Polis Departmanı (NYPD) gibi önemli polis departmanlarına, bilhassa Müslümanlara karşı casusluk faaliyetlerini yürütmek üzere ciddi destek sağlamıştır.
Yine Fransız mizah dergisi Charlie Hebdo, son baskısına özel olarak, Tunus’ta güya İslamî en-Nahda Partisi’nin seçim zaferini öne çıkarmak için Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem’i “baş editörü” yapacağını ve ismini de Şeriat Hebdo olarak değiştireceğini duyurmuştu. Derginin yaptığı açıklamada “İslamî en-Nahda Partisi’nin seçim zaferini kutlamak üzere Charlie Hebdo gelecek sayısı için Muhammed’i baş editörü olarak belirledi” denildi.
Ancak İslam’a ve Müslümanlara karşı yürütülen bu kitlesel ve sistematik saldırı kampanyasına karşın aslen Avrupalı ve Amerikalı olan çok sayıda insan, şaşırtıcı oranlarda İslam’a girmekte ve bu oran giderek artmaktadır. Bilhassa orta ve üst sınıftan eğitimli kadınlar arasında kayda değer bir artış gözlemlenmektedir. Bir İngiliz kuruluşu olan “İnanç Meseleleri Enstitüsü”nün yaptığı bir araştırma, İslam’a giren İngiliz vatandaşlarının sayısının 100 bini aştığını ve İslam’a her sene girenlerin sayısının 5 bini bulduğunu göstermektedir. Bunun iki nedeni vardır: Birincisi; Batı’nın ve onun yaşam tarzının iflas etmiş olması, İkincisi ise; İslam Akidesinin insan fıtratına uygun, aklını ikna eden ve kalbini bütünüyle mutmain kılan bir akide olmasıdır.
İslam’ı, Batı’daki Müslümanların yaşantılarından tanıyarak İslam’a giren bu insanların sayısı her gün artmaktadır. Peki, kapsamlı bir hayat nizamı olan İslam, hayata hâkim olduğunda bu sayının nerelere varacağını düşünebiliyor musunuz?
إِذَا جَاء نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ
“Allah’ın yardımı ve zafer günü gelip, insanların Allah’ın dinine akın akın girdiklerini görünce, Rabbini överek tesbih et” (en-Nasr 1-2)
Ortadoğu’da Değişimin Yönü
Yazımızın başında 2011 yılına damgasını vuran gelişmenin, Ortadoğu’daki halk hareketlerinin olduğunu söylemiştik. Tunus, Mısır ve Libya’da, halk yığınlarının gösterdiği cesaret, tağutî rejimlerin bir bir düşmesiyle sonuçlandı. Ancak bu hareketler tam da bir yol ayrımına geldiği sırada Amerika ve müttefikleri, bu hareketin istikametini değiştirmek istediler. Amaçları ise bu hareketi, bir demokratikleşme hareketine dönüştürmekti. Batılı ülkelerin, yıllardır sömürgecilik dürtüsüyle bölgedeki o azgın rejimlerin başlıca destekçisi olduğunu bütün dünya bilmektedir. Ancak yine de onlar, bu ayaklanmaları destekleyen ve Ortadoğu’daki değişime yön veren “kahraman” rolüne soyunmuşlardır. Kukla rejimlerinin artık daha fazla devam edemeyeceğine, yeni bir döneme girilmesi gerektiğine kanaat ettikten sonra güya insanların yanında yer aldıklarını, halkın sesine kulak verilmesi, taleplerinin yerine getirilmesi gerektiğini, bunun da demokratikleşme, reform adımları ve serbest seçimler yoluyla olabileceğini söylemeye başlamışlardır. Fakat Batı, Ortadoğu’daki bu değişim hareketinin İslamî faktörden ayrı tutulamayacağını, oradaki Müslümanların kültüründe ve şuurunda İslam’ın temel faktör olduğunu bilmektedir. O yüzden kendi sömürgeci fikirlerini İslamî söylemler ile gizleme çalışmalarına, şaşırmamak gerekir. Bunun için görüyoruz ki “sivil toplum”, “ılımlı İslam”, “inanç özgürlüğü” gibi zehirli fikirlerle kamuoyunu etkilemeye çalışmaktadırlar. Bu fikirler, zehirli ve tehlikelidir. Çünkü tüm bu tür fikirlerin ve görüşlerin kökeninde laiklik, demokrasi, çoğulculuk gibi İslam’a tamamen zıt sömürgeci fikirlerin kabulü yatmakta, özgürlük, açık toplum, hoşgörü, barış gibi sloganlar, öyle ya da böyle Batılı sömürgecilik politikasına hizmet edilmesini sağlamaktadır.
“O halde Batı, bu stratejisinde başarılı olabilecek midir?”, “Ortadoğu halkları için anlamlı bir değişim getirebilecek midir?” sorularına verilecek cevap oldukça açık ve nettir. Batı, kesinlikle başarılı olamayacak ve asla köklü bir değişim getiremeyecektir. Ayrıca onların kendi sömürgeci fikirlerini İslam ile gizleme çabaları da hüsranla sonuçlanacaktır. Çünkü Batılı sömürgeciliği himaye eden bu fikirler, Ortadoğu’da ve diğer İslamî topraklarda musibetin başlıca sebebidir. Bugün Müslümanların başına gelen her ne varsa, Kapitalist ideolojinin egemenliği ve yabancı müdahale yoluyla Müslümanlara musallat olan sömürgecilikten kaynaklanmaktadır.
Ancak yazıktır ki seçimlere katılan sözde “İslamî” partiler, Batı’nın üzerlerindeki baskısı sonucu demokrasi, liberalizm ve çoğulculuk gibi sömürgeci fikirlere sarılma tuzağına düşebilmişlerdir. Tunus’taki seçimleri kazanan en-Nahda Partisi, Tunus’ta devlet prensibi haline dönüşmüş Laiklik prensibini değiştirmeyeceğine söz vermiştir. Zeynel Abidin’in devrilmesinden sonra Tunus’ta iktidara gelen en-Nahda Partisi’nin, Anayasayı değiştirme planı çerçevesinde demokrasi, insan hakları ve serbest piyasa ekonomisi üzerine odaklanacağı, Parti’yi dini bir referans kaynağı olarak kullanmayacağı ve Anayasa tasarısını Tunus’un seküler bir devlet olarak kalmasını sağlayacak şekilde hazırlayacağı bildirilmiştir. (Al-Arabiyye TV)
Yine Fas’taki Adalet ve Kalkınma Partisi, Mısır’daki Adalet ve Eşitlik Partisi (Müslüman Kardeşler) ve Selefî Nur Partisi, Suriye Ulusal Konseyi gibi halk ayaklanmaları sonucu öne çıkan hareketlerin çoğu, Türkiye’de kapsamlı bir demokratikleşme ve reform programı üzerinde ilerleyen Adalet ve Kalkınma Partisi’ni (AKP) model aldıklarını ifade etmişlerdir.
Aslında bu durum, İslamî etiketli bu partiler için bir siyasî intihar ve peşlerinde sürükledikleri halk kitlelerine karşı da büyük bir ihanettir. Korkunç bir siyasî basiretsizliktir bunların yapageldikleri. Müslümanların, Batı’nın kokuşmuş ve zehirli olan fikirlerine ihtiyaçları yoktur. Bununla birlikte her Müslüman’ın, Allah’a imanın ve takvanın bir delili olarak, İslâmî hükümleri kapsamlı bir şekilde uygulamak ve uygulatmaktan başka bir yolu, başarısı ve zaferi de yoktur. Allah Subhânehu Teâlâ bunu biz mü’minlere net bir şekilde beyan etmektedir:
وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ
Ve Allah, sizden (insanlardan) iman edenlere ve salih ameller işleyenlere; muhakkak onları, kendilerinden evvelkileri yer(yüzün)de halife (hâkim) kıldığı gibi kendilerini de halife kılacağını ve razı olduğu dini (İslam’ı) kendilerine elbette iktidar (hâkim) yapacağını ve onların korkularını emana çevireceğini vaat etti. Onlar (İslam Ümmeti) hiçbir şeyi şirk koşmadan, Bana (Allah’a) ibadet (kulluk) edeceklerdir. Ve bunun ardından her kim küfrederse işte onlar fasıklardır.” (en-Nur 55)
Beşinci Dalgayı Beklerken
Tüm bunlardan sonra Müslümanlar için 2011’de değişen bir şey olmamıştır dersek, sanrım yanlış olmaz. Lakin 2011’de yaşanan bu olaylar, Müslümanların gerektiğinde neleri yapabileceklerini görmeleri, korku duvarlarını yıkmaları, kendilerine olan güvenlerini arttırmaları açısından hayır olmuş ve 2012’ye umutla bakmamızı sağlamıştır. İnşaAllah İslamî Ümmet, 1924 yılında Hilâfet’in ilgasından beri devam eden seyrinin nihaî dalgasına girmek üzeredir. Bu seyirde cereyan eden dalgaları şöyle sıralayabiliriz:
İlk Dalga: İslamî toprakların sömürgeci devletler tarafından doğrudan işgale maruz kaldığı dönemdir. Kâfirler, İslamî topraklara askerlerini yolladılar ancak bunun başarısızlığa yol açacağını anlayınca vazgeçtiler. Çünkü Müslümanlar nazarında yabancı askerler düşman olarak görülüyordu ve bu durum Müslümanları ayaklanmaya sevk etme potansiyeline sahipti. Ayrıca askerî varlık bulundurmanın ciddi bir maliyeti de vardı.
İkinci Dalga: Sömürgeci kâfirlerin doğrudan işgalden vazgeçip geri çekildikleri ve halkı Müslüman ülkelere “yarı-bağımsızlık” verdikleri dönemdir. “Yarı-bağımsızlık” diyoruz, çünkü gerçek anlamda bağımsızlık vermediler, askerlerinin çoğunu İslamî topraklardan çektikleri halde, Müslümanların başındaki kukla yöneticiler eliyle işgal ve sömürülerini sürdürdüler. Böylece yönetim sistemlerinin asla İslam’a dönüşmemesini garanti altına aldılar.
Sonra Müslümanlar Üçüncü Dalgaya girdiler. O zaman Batı destekli kukla rejimler, kendi halklarına karşı acımasız bir saldırı kampanyası başlattılar, kendi halklarına karşı sömürgeci efendilerine hizmet etmeyi tercih ettiler. Kendi halkları fakirlikten kırılırken, sırf Batılı devletlerin desteğini almak için, İslamî topraklardaki kaynakları ve zenginlikleri sömürmeleri için onlara tahsis ettiler. Diğer yandan sömürgeci kâfirlerin çıkarlarını tehdit etmekle beraber kendi koltuklarını da sarsabilecek İslam’ın hâkimiyetine yönelik her mücadeleyi demir yumruklarıyla bastırdılar; tutukladılar, işkence ettiler, sürgün ettiler hatta katlettiler! İslamî toprakların her tarafı bu tür azgın yönetici tipleriyle doldu, kiminin adı Kral, kiminin Cumhurbaşkanı, kiminin Başbakan, kiminin Genelkurmay Başkanı idi. Endonezya’da Suharto, Irak’ta Saddam, Mısır’da Mübarek, Tunus’ta Zeynel Abidin, Libya’da Kaddafi, Türkiye’de Kemalistler, Suriye’de Esed… bunların en meşhurlarıydı.
Dördüncü Dalga: İçerisinde bulunduğumuz dönemdir. Yani sömürgeci Batı’nın, Müslümanlara sözde İslamî sloganlarla bezenmiş bir demokrasiyi vermek zorunda kaldıkları dönemdir. Bu yolla Batı, Müslümanları saptırmaya, ideolojik İslam’dan uzaklaştırmaya ve sömürgelerinin ömrünü uzatmaya çalışmaktadır. Fakat hiç şüphesiz ki bunlar beyhude çabalardır! Zira Amerika ve Avrupa gibi Kapitalist dünya güçlerinin zafiyet ve başarısızlık sonucu, bu aşamaya mecbur kaldıkları aşikârdır. Ayrıca şu anda içinde bulundukları ağır siyasî ve ekonomik kriz onları, kendilerine bel bağlayan yeni kukla yöneticilere tam destek vermekten aciz bırakacak, bu da bir kez daha hezimete uğramalarının önünü açacaktır.
İşte şimdi Müslümanlar, yeni girdiğimiz 2012 yılında Beşinci Dalgayı beklemektedirler. Çünkü Müslümanlar, Batı’nın Kapitalist sömürgeci ideolojisinden çıkan hiçbir sistemin kendilerine hayır getirmediğini gördüler ve artık İslamî renklerle boyansa da boyanmasa da aldatıcı laflara kanmayacak kadar bilinçlendiler. Hiç şüphesiz Müslümanlar, er ya da geç demokrasi, çoğulculuk, liberalizm veya diğer her tür sömürgeci/saptırıcı küfür fikirlerini kesin olarak reddedeceklerdir.
O zaman İslam Ümmeti yalnızca İslam’a sarılacak ve Hilâfet’i kuracaktır. Müslümanlar için İslam’dan ve Hilâfet’in kurulmasına destek vermekten başka hiçbir seçenek yoktur. O zaman Müslümanlar yalnızca hakiki, ihlâslı ve mümin liderlerinin ardında yürüyecek, bugüne kadar kendilerini aldatan ve saptıran liderlerin ipini dama atacaktır! İşte o zaman, bu zamandır. Artık bütün gözler oraya bakmakta ve beşinci dalgaya yön verecek bir esinti olmaya çalışmaktadır.
وَكَانَ حَقًّا عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ
“Mü’minlere zafer vermek de üzerimize bir hak olmuştur.” (er-Rûm 47)


Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış