Son dönemde Türkiye’de terör olayları gözle görülür bir şekilde artış gösterdi. 15 Temmuz’da Silvan’da kaçırılan 2 asker ve 1 sağlık görevlisini ararken pusuya düşürülen Silvan Komando Taburu’na ait 13 askerin vefatı ve 7 askerin yaralanmasıyla başlayan süreçle, terör olayları yoğunlaştı. En son Hakkâri Çukurca’da 26 askerin öldürülmesiyle terör tarihinde en kanlı eylemlerinden birini gerçekleştirdi. Silvan’dan bu yana gerçekleşen terör saldırılarında aralarında kadınların ve sivillerin de bulunduğu 100’den fazla Müslüman evladı hayatını kaybetti. Bu son olayla beraber yine Kürt sorununun çözümü-terörle mücadele tartışmalarıyla ekranlar doldu taştı. Sınır ötesi operasyon başlatıldı ve siyasîler ardı ardına açıklamalarda bulundu, bulunmaya da devam ediyor. Ölenlere Allah’tan rahmet, kederli ailelerine sabır ve metanet diliyoruz. Sömürgeci kâfir devletlerin Müslümanların kanları, canları ve göz bebeği evlatları üzerinden sürdürdüğü bu kirli güç mücadelesine son verecek ikinci Raşidî Hilafet Devleti’nin şafağı için adımlarımızı sıklaştırıyor, azimlerimizi biliyoruz.
Elbette ki Türkiye’de terör, mezkûr olayla başlamış değildir. Terör örgütü PKK’nın 1984’te Siirt’in Eruh ilçesine düzenlediği kanlı baskınla beraber Türkiye PKK ile tanıştı. Ve o tarihten bu yana geçen 27 yıllık süre içerisinde PKK, dönemsel olarak değişiklik sıklıklarda saldırı ve katliamlarına devam ediyor. Şimdiye kadar terörle mücadelede 50 bine yakın Müslüman evladı hayatını kaybetti ve 300 milyar dolar kaynak, terörle mücadele için harcandı. Bu istatistikî bilgiler terörün bize kaybettirdiklerinin boyutunun anlaşılması adına önem arz ediyor.
Terörü var eden ve bugüne getiren faktörler başından beri aynı olup Türkiye’de meselelere basiret, feraset ve hakkaniyet perspektifinden bakan herkesin ve bilhassa bu sayfaları takip eden siz değerli kardeşlerimin malumudur. Bunları tekrar etmeyeceğiz. Fakat terörle mücadelede takip edilen yol ve yöntemlere gelince; bu mesele, iktidarlara, iktidarların arkalarına aldıkları rüzgârlara, siyasî konjonktürdeki mevcut güç dengelerine göre -aynen terör olayların yoğunluğundaki değişim gibi-, değişim arz etmektedir.
Uzun yıllar Türkiye’de terör, salt “güvenlik sorunu” olarak görüldü. Terörü var eden içtimaî, iktisadî ve siyasî atmosfer görmezden gelinerek terör; sanki her şey güllük gülistanlıkken eline silah alıp dağa çıkmış insanların sebep olduğu bir sorun olarak lanse edildi. Bu zihniyetin doğal neticesi olarak da, terörle mücadele bu “güvenlik sorunu”nu bertaraf edecek askerî yöntemler üzerine bina edildi. Terörün istismar ettiği alanların -Devlet’in milliyetçi üniter yapısı, terörün arkasında başta İngiltere olmak üzere dış bağlantılar, dilin yasaklanması, iktisadî geri bırakılmışlık, zorunlu iskân gibi asimilasyon politikaları- siyasî olarak çözümünden ziyade, bu elverişli zeminde yeşermiş terör örgütünün askerî olarak yok edilmesi hususu öncelendi. Bakın, bu hakikati Türkiye’nin Genelkurmay eski Başkanı, bu konuda görüşlerini paylaştığı ABD’li dostu Cronin’den alıntılayarak nasıl ifade ediyor:
“… terörün nedenleri üzerinde değil, terör örgütünün nasıl sonlandırılacağı üzerinde odaklanılmasının daha uygun olacağını ileri sürmektedir. Bu düşünceye aynen katılıyorum.” (Terör Örgütlerinin Sonu, İlker Başbuğ, sf. 10) Bir taraftan terörle mücadele TSK uhdesinde devam ettirilirken bir taraftan da yine bu amaca yönelik olarak kontrgerilla taktikleriyle Doğu’da adeta terör estirildi. JİTEM tarzı şer şebekeleriyle bölge kıskaca alındı, Müslüman Kürt halkına olmadık zulümler reva görüldü. Defalarca sınır-ötesi operasyonlar gerçekleştirildi. Mezkûr anlayışla yıllarca gerçekleştirilen terörle mücadele neticesinde somut hiçbir netice alınamadığı gibi yapılan hukuksuzluklar terörü daha da artırmıştır. Sayısal verilere bakıldığında terör örgütünün dağ kadrosu dört veya beş sefer imha edildiği halde terör sona erdirilememiştir. Son iki aylık süre içerisinde kaybedilen yüzden fazla Müslüman evladı gelinen noktayı izah etmek için yeterlidir. Zaten terörü, “güvenlik sorunu” addeden bu zihniyet ve takipçilerinin muradı da, terörü bitirmek değil bu algı üzerinden kendi bekalarını garantileme gayretidir. Türkiye’de kadim ulusalcı gelenek terörü bir menfaat kapısı haline getirmiş, yaptıkları her yanlışı, bu maskeyle örtüleme gayreti gütmüşlerdir. Nitekim -bir şahadet olması açısından- Genelkurmay eski Başkanı Işık Koşaner, internete sızan ses kayıtlarında şöyle diyordu:
“Yıllarca hukuksuz işler yaptık. Hep böyle olacak zannettik.” Aynı şekilde darbe iddialarıyla mahkemelerde yargılanan anlı-şanlı(!) generaller “Yıllarca terörle mücadele ettik. Karşılığı bu muydu?” şeklindeki ifadelerle terörle mücadele etmelerini Müslüman Türkiye halkına pusu kurmalarını, darbe planlarını meşrulaştırıcı unsur olarak öne sürmektedirler. Yine halkın cebinden devasa bütçeleri, terörle mücadeledeki ehemmiyetleri gerekçesiyle hiç denetimsiz olarak kullanmaya kendilerinde hak görmüşlerdir.
Değinmeden geçemeyeceğim, bir diğer nokta da, bu zihniyetin terörle mücadeledeki teknik açıdan bariz başarısızlığıdır. İnsansız hava araçları gibi yüksek teknolojik imkânlara rağmen aynı karakol defalarca saldırıya maruz kalmakta, “BBG evi gibi gözetlendiği” iddia edilen sınırlardan onlarca silahlı militan elini kolunu sallayıp geçerek karakol basabilmektedir. Işık Koşaner itiraflarında yer alan “Mayınları başıboş bıraktık. Bunları kim döşemiş? Biz. Şimdi ben desem ki yetkililere “Yav bizimkiler mayın döşemişlerdi 10 sene evvel, 20 sene evvel, başıboş bırakıp gitmişler.” Ne derler? “Döşerken aklınız neredeydi?” derler. Emir-komuta birliğini bazen sağlayamıyoruz. Küçük birlik seviyesinde sevk ve idarede çok zayıfız. Kol komutanı, adamı sevk-idare edemezse iş kopar.” ifadeleri meseleyi izah etmesi açısından yeterlidir. Teknik faktörlerin yanında başarısızlığın en önemli sebeplerinden biri de, ordunun içerisinde terörün saydığımız sebeplerden ötürü bitmesini istemeyen Ulusalcı uzantıların eli kanlı katillerle karanlık ilişkileridir. İçerisinde birçok şaibeli hususlar barındıran Dağlıca’da asker kaçırılması, Hantepe baskını gibi terör saldırıları, bu söylediğimizi ispat adına yeterlidir.
Geldiğimiz noktada gerek küresel dinamikler, gerek bölgesel faktörler Türkiye’yi terörle mücadelede değişik üslupları gündeme getirmeye zorlamaktadır. Birbiriyle yakından ilintili olan bu hususlara göz gezdirdiğimizde şöyle bir tabloyla karşılaşıyoruz:
1. Türkiye’nin son dönem güttüğü dış politika “terörden arınmış bir Türkiye” ihtiyacını ortaya çıkarmıştır: AKP iktidarıyla paralel gelişen bölgesinde “abi”, komşularıyla sıfır sorunlu Türkiye politikası elbette ki Türkiye’nin kendi içerisinde terör belasından kurtulmasını gerektirmektedir. Ortadoğu’ya örnek bir kalkınma projesi(!) olarak lanse edilen bir ülkenin her gün vatandaşlarını terör saldırılarında kaybetmesi, mezkûr imajı zedelemektedir. Sömürgeci kâfirlerin fikirlerini -demokrasi, insan hakları ve özgürlükler, laiklik- Ortadoğu’ya pazarlamada kendisine tevdi edilen vazifeyi ivedi şekilde ifa etmesi için Türkiye’nin terör belasından kurtulması ve iç istikrarını sağlaması gerekmektedir.
2. İçerde gereken reformların gerçekleştirilebilmesi için istikrar ve sükûnet ortamı mevcut olmalıdır: Hükümet’in yukarda zikrettiğimiz dış politikayı hayata indirebilmek adına içerde atması icap eden adımları atabilmek ve içerdeki güç dengelerini değiştirebilmek adına istikrar ortamına ihtiyaç duymaktadır. Önemli yasa değişiklikleri, başlatılan projeler -demokratik açılım gibi-, tartışılması istenen konular çoğu zaman planlı terör saldırılarıyla akamete uğramaktadır. 12 Eylül Referandumu’nda toplumun tüm kesimlerine, siyasî güç odaklarına kabul ettirilen Anayasa değişikliği meselesinin seçimlerin üzerinden bunca zaman geçmesine rağmen yaşanan terör olayları nedeniyle hâlâ gündemin arka sıralarında kalması anlatmak istediğimiz meseleyi izaha kavuşturmaktadır. Yani terör, Ulusalcı zevatın elinde Amerikancı kanadın hamlelerini engelleme adına kullanılan bir kart haline gelmiştir.
İşte bu iki esasî sebepten ötürü Türkiye’de mevcut siyasî vakıada güçlü olan devlet ABD ve onun eli hükmündeki AKP, artık terörü tasfiye etmek istemektedir. Terörü tasfiyeden maksat, tamamen bitirmek değil -Erdoğan’ın BM zirvesi için bulunduğu ABD’de de ifade ettiği gibi-, minimum seviye indirmektir. Zira terör, teknik sebepler ve dış bağlantıları hesaba katıldığında tamamen bitirilmesi imkânsız bir hadisedir.
Terörün -başta değindiğimiz- askerî yöntemlere ağırlık veren zihniyetle bitirilemediğini, aksine yanına sivil halka yapılan zulüm ve hukuksuzluklar eklendiğinde daha da arttığını gören hâkim zihniyet, terörle mücadelede strateji değişikliğine gitmektedir. Değişen bu stratejinin anahtar noktası terörün “siyasî sorun” olarak kabul edilmesidir. Nitekim Amerika’nın sesi hükmündeki medya kuruluşlarında yer alan şu haber, önemli bir ipucu içeriyor: “IRA (İrlanda Cumhuriyeti Ordusu - Kuzey İrlanda’nın Birleşik Krallık’tan bağımsızlığı için mücadele eden örgüt)’nın Kuzey İrlanda’da faaliyet gösterdiği dönemde siyasî parti lideri olan Lord Alderdice, “IRA tecrübemizde, uzun yıllar konuya hep “güvenlik olayı” olarak baktık, ama bunun işe yaramadığını gördük. Daha sonra meselenin “siyasî” yönlerine de bakmaya başladık.” Lord’un kendi deneyimleriyle ifade ve Türkiye’ye önerdiği bu yeni strateji, iki temel esasa dayanmaktadır.
1. Demokratikleşme: Terörle mücadelede, siyaset kurumu, Hükümet, yasa değişiklikleri, açılımlar, Anayasa değişikliği gündeme gelmelidir. Ayrıca terörün istismar ve propaganda vesilesi edindiği hukuksuzluklar ortadan kaldırılmalıdır. Yani dağdaki terörün imha edilmesinden ziyade, dağa çıkış engellenmeli ve yapılan açılımlarla teröre destek veren tabanın desteğini geri çekmesi sağlanmalıdır. “Demokratik Açılım Projesi” diye başlayan “Millî Birlik Projesi” diye devam eden, Tokat Reşadiye saldırıları ile akamete uğrayan süreç, örnek olarak gösterilebilir. Kürtçe yayın yapan televizyon, Kürt enstitüleri, Kürtçe anadilde eğitim gibi adımlar, bu yeni stratejinin demokratikleşme ayağını oluşturmaktadır. Bu adımların en önemli kısmı da yeni Anayasa ile beraber yapılması planlanan değişikliklerdir. Öyle ki Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün de ifade ettiği gibi yerel yönetimlerin güçlendirilmesi, kısmî özerklik gibi uygulamalar, demokratikleşme bağlamında değerlendirilebilecek en önemli adımlardır. Nitekim yaşanan son Çukurca saldırılarından sonra Cemil Çiçek yaptığı açıklamada şöyle demiştir:
“... çağdaş Türkiye’nin siyasal ve toplumsal zeminini güçlendireceğine inandığımız yeni bir Anayasa için birlikte yola çıkıyoruz. Böyle ifade etmiştim. Ama bu yoldan dönmek de yok. Acılarımız ne kadar büyük olursa olsun, onu içimize gömeceğiz, bağrımıza taş basacağız. Bu olaylar ne kadar yürek yakıcı olursa olsun, gelişen şartlar ne kadar bu çalışmamızı zorlaştırırsa zorlaştırsın, girdiğimiz bu yoldan dönmek de yok.”
2. Terörle etkin mücadele: Bir yandan demokratikleşme hamleleri ile terörün istismar vasıtaları elinden alınırken diğer yandan da terörün silahlı kanadı ile etkin mücadele edilerek gerekli iyileştirmelerin yapılacağı zemin korunmalıdır. Çünkü bu yeni mücadelenin stratejistlerinin düşüncesine göre demokratikleşme, terörle etkin mücadele ile paralel yürümediğinde hem demokratikleşme hamlelerinin gerçekleştirileceği istikrar zemini kaybolmakta hem de terör örgütü mevcut iyileştirmeleri silahlı mücadelenin başarısına kanıt olarak sunmaktadır. Nitekim Hükümet kanadı yeni stratejinin ikinci ve en önemli ayağını hayata indirmek için -ki birinci maddede zikrettiğimiz husus bu maddenin başarısıyla yakından ilintilidir- terörle mücadelede Polis’ten istifade etmek amaçlı düzenlemeler yapmaktadır. Yine Başbakan Erdoğan’ın predator uçakları için talepte bulunması, İran’dan üs isteği, Kuzey Irak Bölgesel Yönetimi’yle işbirliği… hep bu amaca matuftur.
Son olarak; Türkiye Hükümeti bir yandan terörle bu yeni yöntemle mücadele etmek diğer yandan da terörün içerisinde uzlaşmaya yatkın unsurlarla müzakere masasına oturmak suretiyle –PKK-MİT görüşmesi bunun ifadesidir- terörü tasfiye etmek istemektedir. Terör olaylarının son dönemde bu denli tırmanışının ardında terör örgütünün kendi üzerinde tasfiye planları yapıldığını görmesi ve tabanına, hâlâ ayakta, güçlü olduğu imajını vermek istemesi yatmaktadır.
Amerikancı kanadın önünde en büyük engel ise dozunu artıran terör olayları neticesinde bu yeni stratejiyi uygulamak olacak gibi görünüyor. Kamuoyunda artan milliyetçi tepkiler yeni stratejinin demokratikleşme ayağındaki atılacak adımların taviz olarak değerlendirilmesine yol açabilir. Yine bunu önlemek adına kamuoyuna Lord Alderdice’den şu nasihatler servis ediliyor:
“Birçok kez iniş-çıkışlar yaşandı. Bazen cesaretlendik, bazen de hayal kırıklığı yaşadık”, “Bu süreçte insanların düştüğü en büyük yanılgının ‘güvenlik’ konusuyla ‘siyasî’ yaklaşımı birbirinden ayırmak olduğunu ifade eden Lord Alderdice, “Tecrübelerimizde gördük ki ikisini ayırarak ele almak yanlış. Güvenlik önlemleri devam ederken aynı anda siyasî görüşmelerin de devam etmesi gerekir.” (www.samanyoluhaber.com/h_709592_Dunya-irayi-cokerten-adam-konustu.html)
Netice itibariyle öncesi ve sonrasıyla, eski ve yeni stratejileriyle, başarılı ve başarısız projeleriyle, vs. ile bu menfur terör hadiseleri biter mi, Müslüman halk aradığı ve layık olduğu o huzurlu ortama kavuşur mu dersiniz? Çözümler, beşerî nizamlardan ve hayata bakış, batıl akidelerden neşet ettiği müddetçe ne bu halka ne de başka halklara gerçek huzur ve refah yoktur. Zira huzur, İslam’da; Allah’ın biz kullarına emrettiği İslamî Akide ve şer’î çözümlerdedir… ve’s-Selam…


Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış