1432 yıl önce bugünlerde Arap Yarımadası’nda Allah’ın Rasulü, Müslümanların müşriklerden beraatını ilan etti ve “pislikten uzaklaş” (74/5) emri gereğince geniş olan Allah’ın arzında, Allah’ın hükmünü hâkim kılacağı kutlu beldeye doğru hareket etti.
O müşriklerden kalben ve lisanen beraatını ilan etmiş, onlardan kalben ve lisanen çoktan hicret etmiş ve davetinin ilk gününden itibaren bunu açıkça ortaya koymuştu. Şimdi ise fiilen hicret zamanıydı. Çünkü Müminler necis müşriklerin sultası altında Allah’ı razı ederek yaşayamayacaklarını biliyorlardı. Çünkü arz Allah’ındı ve Allah’ın Arzı genişti. Çünkü iman eden, imanın gereği üzere üzerindeki bütün sultaları reddedip düşüncesinin, nefsinin, kabilesinin, hayat tarzı olarak dayattığı bütün sevdalardan beraatını ilan edenlerin Allah’ın yanındaki dereceleri daima yüksekti.
Rabbine hicret eden, ardından da bütün gayret ve çabalarını Rablerinin rızasına hasrederek canlarıyla, mallarıyla mücadele edenlerin, cihad edenlerin Allah’ın yanındaki dereceleri daima yüksekti.
Ve daha sonra fiilî beraatın sembolü, direniş ruhunu diri tutan hicret, Müminler için, Ümmet için, bir milat oldu. Bu dinin tabiatı, ferdi değil cemaati esas alıyordu ve bundan dolayı milat, Allah’a kulluğun temsilcisi Ümmet’in dirildiği, bir kimlik, bir şahsiyet olarak Allah’ın arzından bir parçaya hâkim olduğu, -tabiri caizse- Medine’de dünyaya geldiği gündü.
Ve Hicret, bu Ümmet’in miladı oldu.
Artık her gün, Hicret’i hatırlatır oldu. Her tarih, müşriklerden beraatın ilanının ve şahsiyetli Ümmet kimliğinin her ortamda korunması gerektiğinin bir hatırlatıcısı oldu. Ve yüzyıllar boyu bu Ümmet, bu bilinçle bir daha Mekke ortamını yaşamamak için direndi. Necislere direnme devri, onların sözlerine sabretme, ezalarına aldırış etmeme devri kapanmıştı. Çünkü Hicret’ten sonra artık Allah yolunda canınla malınla mücadele vardı. Ve yüzyıllarca bu Ümmet, küfrün kendi topraklarında hâkimiyet kurmasına ‘Medine’lerin tekrardan ‘Mekke’ye dönüşmesine izin vermedi.
Ama zamanla içten gelen çürüme ve yozlaşma o kadar ileri boyutlara ulaştı ki, sonunda bir daha müşriklerden fiilî beraatımızı ilan etmeye yeltenemeyelim diye, dirilişimizin ve direnişimizin sembolü miladı takvimimizi dahi elimizden aldılar.
Bir daha Ümmet kimliğini hatırlamayalım diye. Bizim elimizden takvimimizi aldılar. Bizim elimizden tarihimizi aldılar. Sanki bizim üzerine durduğumuz toprağı çekip aldılar elimizden ve öyle bir sarsıldık ki, birçoğumuz bu sarsıntıyla kıblesini şaşırdı.
Artık bütün yollar, bütün hicretler Medine’ye ulaşmıyordu. Artık elimize tutuşturulan kitaplar bütün yolları bütün tarihleri Roma’ya çıkarıyordu. Öyle ki, birçoğumuz zilleti iliklerimize kadar hissettik. Ve nesiller yenilendikçe hicret isyancı müşriklerden beraat unutturdu.
Bizim içimizden, necislerle beraber necislerin hükmü altında Mekke’de yaşamaktan gocunmayanlar çıktı.
“Siz putlarınızı temiz tutun, bizde Kâbe’yi temizler hacılara su dağıtırız, kardeş kardeş yaşar gideriz” anlayışı hâkim oldu. Hatta Allah düşmanlarına kardeş olma adına, yürütme ve temizleme görevi de seve seve üstlenildi ve Allah’ın ayetlerini üzerine bina ettiği Kur’anî aylar zamanla pratik hayattan uzaklaştırıldı. Ramazan hilaliyle oruca koşan, Şevval’in hilalinde bayramla coşan, Zilhicce’de Rabbine “lebbeyk” diyerek koşan ve her Muharrem’de Hicret’le yeniden dirilip Hakk’ın hâkimiyetinin onuruyla yaşayan Ümmet, ayetlerin bir kısmını anlayamaz oldu.
Neydi Haram aylar, bir Cuma akşamı ne zaman başlardı? Batı saati, gönülleri Batı’ya kaydırdı artık, tabiî dengeye fıtrî uyum azalmış, güneşin batmasıyla biten günler artık, saatlerin değişmesiyle biter olmuştu. Önce hakikî günlerimiz, hakikî saatlerimiz sanal günlere ve saatlere dönüştü. Ardından amellerimiz işlerimiz. Ve koca bir tarih, Hicret üzerine bina edilmiş koca bir takvim, pratik hayattan uzaklaştırıldı.
Ne yazık ki artık, bu Ümmet’in birçok evladı Hicret’i anmıyor, onu tezekkür etmiyor. Çünkü artık Hicret’le yaşamamızın önü kesildi. Zorda kaldığımızda, dara düştüğümüzde müşriklerin tamtam sesleri kulaklarımızda uğuldadığında, necis ayaklarının ve postallarının burnumuzun dibine kadar yaklaştığını hissettiğimizde, içimizdeki çaresizliğe su serpecek, içimizi ısıtacak Rasul SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in yol arkadaşı Ebu Bekir RadiyAllahu Anh’e “la tahsen innallahe meana” dediği, “üzülmeyin muhakkak ki, Allah bizimle beraberdir” dediği o anı, yılda bir kez de olsa hatırlamamızı istemediler. Bizi Hicret’i anmaktan dahi mahrum bıraktılar.
Davası uğrunda ölümü hiçe sayan, onlarca mızrağın göğsünü hedeflediğini bile bile Allah Rasulü SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in yatağında yatanı, bizlere, bu yolda ölümü göze almadan dirilmenin mümkün olmadığını öğreteni, Hz. Ali’yi yılda bir kez dahi olsa hatırlatmamak için takvimimizi elimizden aldılar. Çünkü bizim Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’ı, Hz. Ebu Bekir’i, Hz. Ömer’i ve Hz. Ali’yi hatırlamamızı onlarla muhabbet kurmamızı değil; Noel babayla hemdem olmamızı istiyorlardı.
Çünkü onlar, Faran Dağı’ndan inen nuru, Veda Tepeleri’nden Ümmeti’nin üzerine bir merhamet dolunayı olarak doğan o kutlu Nebi’yi, unutmak ve unutturmak istiyorlardı.
Ama bizim adımızı “Müslüman” kılana hamdolsun ki,
Aya bir yörünge tayin edene hamdolsun ki,
Hilali insanlar ve Hac için bir vakit ölçüsü kılana hamdolsun ki,
Ne Hicreti, ne de izzeti unuttuk.
Ve bizler “Elhamdülillah Müslüman’ım” diyerek iman etmenin, kul olmanın onuruyla, Rabbimize ve onun emirlerine bedenen, lisanen ve kalben hicret etme arzusundayız.
Rabbim hicretimizi izzet ve şerefimizle tamamlamayı hicretle bir olmayı, şefkatle birliğe, vahdete koşmayı Ümmetimize nasip etsin.
Hicret’in 1432. Yılında, Muharrem ayının birinci günü Allah’ın arzında asi olan, fesatçılık yapan necis müşriklerden beraat günümüz mübarek olsun…
www.vahdethaber.com


Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış