Nüfus büyüklüğü açısından dünyada 16’ıncı sırada yer alan Türkiye’nin, 665 bin askerî personeliyle dünyanın en büyük 10’uncu ordusuna sahip olduğu bilinmektedir. Bununla birlikte Millî Savunma Bakanlığı’nın açıklamalarına göre askerlik çağındaki yükümlü sayısının 14 milyon 306 bin 525 olduğu belirtilmiştir. Olası bir seferberlik durumunda ise 21 milyon asker silahlı olarak aktif olabilecek durumdadır. Ordu içerisinde karasal harekâtlar için piyade, zırhlı, mekanize, jandarma, komando ve özel harekât olmak üzere eğitimli ve profesyonel birlikler mevcuttur. Hava ve Deniz kuvvetleri olarak da dünyada kendini kanıtlamış bir güce sahiptir. Türk Silahlı Kuvvetleri’nin bu güce sahip olmasında Müslüman halkının ve evlatlarının etkisi unutulmamalıdır. Zira bu halkın, orduyu ‘peygamber ocağı’ olarak görmesi, evlatlarını askere kına yakarak, davullu zurnalı göndermesi ve ordunun güçlenmesi için ellerinden gelen yardımı ve desteği vermesi, ordunun gücünün gerçek sırrıdır. Bu orduda görev yapan askerler, Müslümanların evlatlarından başkası değildir.
Tarihinde, büyük fetihlerle şereflenmiş, çağ kapatıp çağ açmış bir güce sahip, tüm dünyadaki insanlara adaleti ve saadeti götürme hedefinde olan ve Allah’tan başka hiç kimseden korkmayarak dünyaya meydan okuyan bir Osmanlı İslam Ordusu ile yine onun mirasçısı olan Türk Silahlı Kuvveti’nin durumu maalesef ki taban tabana zıttır. TSK, içeride Müslüman halkını korumakla ve dışarıdaki Müslümanların da yardımına koşarak onlara yapılan zulümleri bertaraf etmeyi kendine görev edinmesi gerekirken nelerle uğraştığı bellidir.
Uzunca bir zamandır ordu ile alakalı olan gündem; askerlik süresi, tek tip askerlik modeli ve paralı askerlik gibi konulardan ibaret durumdadır. Tabii bu, askerin durumu ile alakalı olanlar, diğer, davalar, vs.leri hesaba dahi katmıyoruz. Hükümet’in askerlik süresi ve orduyu profesyonelleştirme adı altında küçültme girişimleri esnasında görüldü ki, ordudaki er ve erbaşların önemli bir kısmı hizmet alanlarında kullanılmakta ve birçoğu askerî eğitimden bile bîhaber durumda bulunmaktadır. AK Parti, asker sayısını azaltmak için askerlik süresini kısaltma konusunda kararlı ama bununla birlikte Genelkurmay, tek tip askerlik önerisine sıcak bakmıyor. Zira orduevleri ve sosyal tesislerde yaklaşık 70 bin Mehmetçik’in görev yaptığı düşünüldüğünde bu, Ordu’nun kendi subay ve astsubaylarına hizmet verme noktasında sıkıntı oluşturacaktır. Türkiye’nin komşuları ile yürüttüğü ‘sıfır sorun’ politikası ve terör olaylarının açılımlar sonucunda son bulacağı planları nedeniyle askerin sayısının azaltılması gerektiğine dikkat çekiliyor. Uzun dönem askerlik uygulamasının 15 aydan 12 veya 9 aya indirilmesi, üniversite mezunları için 12 ay olan yedek subay askerlik uygulamasının kaldırılabileceği ve 6 aylık kısa dönem askerlik uygulamasının 5 aya indirilmesi düşünülüyor. AK Parti buna ilave olarak, kara ve deniz sınırında sınır polisi ve terörle mücadelede profesyonel birliklerin kullanılması düzenlemeleriyle Ordu’nun ülke içine daha da hapsolmasını dolayısıyla kendisi için bir sıkıntı olmaktan çıkmasını hedeflemektedir.
Ordu içindeki asıl sorun veya gündem olması gereken konu, askerliğin süresi veya paralı mı-parasız mı olacağı değildir. Mesele, askerin ne iş yaptığı, hangi amaç ve idealler uğurunda varlığını sürdürdüğüdür. Tabii burada kast ettiğimiz üst kademeler değil zira onların ne ile uğraştığı az-çok malumdur.
TESEV’in 2006-2008 Güvenlik Sektörü ve Demokratik Gözetim Raporu’na göre, Türkiye’de 43 orduevi, MSB’ye bağlı 41 bin 701 lojman ve 327 sosyal tesis, Jandarma’ya ait 15 bin 209 lojman ve 75 sosyal tesis, Sahil Güvenlik’e bağlı 310 lojmanda, subay ve ailelerinin çeşitli hizmetlerinde “zorunlu askerler” kullanılıyor. Aynı zamanda Bodrum, Antalya gibi turistik bölgelerde TSK’ya ait sosyal tesisler mevcuttur. Askere “en büyük asker bizim asker!” sloganlarıyla gönderdiğimiz erlerin halini bir düşünün ve onları bekleyen hizmetle alakalı işleri… Kalplerinde iman ve cesaretle, düşmana meydan okumak amacıyla gönderdiğimiz askerlerimiz, garsonluk, bulaşıkçılık, ‘posta’lık ve özel makam şoförlüğü yapmaktadır. Türkiye’de binlerce askerin posta, kuaför, berber, temizlik görevlisi gibi isimler adı altında sadece ordudaki subaylara ve ailelerine hizmet verdiğini malumdur. Peki, kaç tane er, asker olmuştur? Mehmetçik ne silah kullanmasını bilir ne de askerî terimleri… Mehmetçik mıntıka temizliği yapar, Komutan havadan geçse bile karayı temizler, çöp toplar, ağaç diker, boya yapar, her türlü hizmeti subay ve astsubaylara bedavadan verir. Bunların askerlikle alakası nedir? Başlara çuval geçirilirken, PKK’ya yardım edenler bilinirken, Mehmetçik Müslüman kardeşlerine yardımsız dururken, askerliğin tipi önemli değildir. Önemli olan, komuta kademesinin zihniyetinin ve erlerin eğitim siteminin değiştirilmesidir.
Türkiye’nin askerî gücü; NATO üyesi ülkeler içerisinde ABD’den sonra sayısal olarak en büyük, eğitim, organizasyon ve kurumlaşma açısından dünyanın gıpta ettiği bir konumdadır. TSK, 40-50 bin kişilik bir kolorduyu çok kısa bir ikaz süresi içerisinde müşterek bir harekât için görevlendirebilmekte, ikmal ve idamesini, ateş desteğini sağlayabilmekte, 6-7 taburluk bir gücü bir gecede ve bir seferde havadan hücum indirmesiyle uzak mesafedeki hedeflere kısa süre içerisinde indirebilmektedir. Deniz kuvvetlerinde, bir denizaltısı, refakatsiz olarak 14.500 deniz mili mesafeyi kat ederek gidip dönebilmektedir. Hava kuvvetleriyle ABD’den sonra en fazla F-16 savaş uçaklarına sahip, personel mevcudu, disiplin, eğitim imkân ve yetenekleri ile hakiki mühimmatla eğitim yapma olanakları bakımından Avrupa’daki tek hava kuvvetidir. Hava filoları hiç inmeden orta Avrupa’da atışlı tatbikatlara iştirak edip yurda dönmekte, hatta Atlantik’i aşarak ABD’ne kadar gidip gelebilmektedir. Havadan yakıt ikmal kabiliyetine sahip sayılı Hava Kuvvetlerinden biridir. Türk Silahlı Kuvvetleri, saymış olduğumuz tüm bu muazzam özelliklerine rağmen yerine çakılı durumda ve sınırları içerisine hapsolmuş bir durumda bekletilmektedir. Yıllardır süren bir terör olayı ile mücadeleden başka bir fonksiyonu olmamakla birlikte, büyük hedeflere ve ideallere gözünü kapatmaktadır. Osmanlı İslam Devleti’nin ordusu ile kıyaslandığında TSK’nın bu gücü, idealleri, hedefleri ve planları zayıflık göstermektedir.
Askerliğini yapmış olan herkes şunun farkına varmıştır ki; nizamiyeden girdiği anda askerin anası-babası, her şeyi orası olur. Profesyonel bir askerî eğitim, inancı ve imanıyla bağını kurarak verildiğinde o asker, dünyada hiçbir kuvvetin durduramayacağı bir güce kavuşacaktır. Komutanlarını, hem asker olarak, hem de İslamî şahsiyetleri ile örnek aldığında, kendisini o siper eder, canla başla zafer ve şehadet için çarpışır. İşte Osmanlı İslam Ordusunun gücünün sırrı ve yaptığı fetihlerin büyüklüğü, bu atmosferde gizlidir. Fakat ne yazıktır ki, günümüz asker ocağında, bundan çok uzak bir tablo göze çarpmaktadır. Yukarıda bahsettiğimiz gibi, askerlikten ziyade hizmet sektöründe faaliyet gösteren bir kurum haline gelinmiş durumdadır. Bununla birlikte komutanlar ile erler arasında da büyük bir mesafe mevcuttur ki, bunu askere giden herkesten duymanız mümkündür.
Dünyaca önemli bir ülkede ve stratejik konumda her zaman askere ihtiyaç vardır. Bu Ordu bizim ordumuzdur ve güçlü olması gerekir. İslamî duyguları hâlâ canlı olan bu Ümmet’in, cihad duygularıyla ordularını harekete geçireceği günler yakındır. Kalbinde iman zerresi bulunan herkes, İslamî atmosfer oluştuğunda birer aslan parçasına dönüşecek ve işte o zaman askerliği Allah için, dini için ve zafer için canla başla yapacaktır. Böyle bir ordu ve böyle askerler, zulme uğramakta ve katledilmekte olan Müslüman kardeşlerinin yardım çağrılarına derhal icabet edecek, dudakları yerine silahlarıyla konuşacak, Müslümanların gücünü ve korkusunu tekrar kâfirlerin kalbine yerleştirecektir. Çok yakında, eskisi gibi “Allah... Allah…” nidalarıyla Müslümanları koruyacak ve kâfirlere karşı cihad edecektir…


Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış