REFERANDUMUN HEDEFİ TOPLUMA DEMOKRASİYİ BENİMSETMEKTİR

İbrahim Er

12 Eylül 2010 Pazar günü itibariyle; kimilerine göre Türkiye için bir dönüm noktası, kimilerine göre ise Türkiye’yi karanlıklara sürükleyecek bir gidişatın başlangıcı anlamlarına gelen ve tartışmasız Türkiye Cumhuriyeti’nin en gürültülü referandumu olan “Anayasa Değişiklik Paketi” referandumu geride bırakılmış oldu. Sayısal sonuçları açısından bakıldığında, referandumda herhangi sürpriz bir sonucun ortaya çıkmadığı görülmektedir. Yalnızca, bu referandum sonuçlarıyla referandum öncesi yapılan anketlerin sonuçları arasında birkaç puanlık oynamalar olmuştur. Dolayısıyla gerek hükümet kanadının ve gerekse muhalefet kanadının çıkacak sonuçlar hakkında önceden net bilgilere sahip olduklarını söylemek hatalı bir yaklaşım olmaz. Zaten kamuoyunda var olan hava ve birçok şişirme haber yapılmasına rağmen medyaya yansıyan görüntü de bu doğrultudaydı. Oluşturulan birçok suni gündemle meseleye dâhil edilmeye çalışılan halk/toplum ise, hem referandumun içeriği ve hem de çıkabilecek sonuçlar hakkında herhangi bir bilgiye sahip değildi. 

Referandumun öncesinde ve sonrasında konuyla ilgili olarak; siyasîlerde, kamuoyunda ve toplumda var olan bu bilgi farklılıkları neticesinde, çok ilginç ve çok dikkat çekici görüntüler ortaya çıkmıştır. Bu konuda meselenin kaybeden tarafı olarak gözüken ulusalcı kesim açısından söylenebilecek fazla bir şey yoktur. Çünkü onlar son dönemde seçimler ve referandumlar açısından kendi oluşturdukları statükonun kurbanı olmaya devam etmektedirler. Her ne kadar mevcut siyasî ortamda üslup ve lider değişikliği gibi önemli hamleler yapmış olsalar da, bu yalnızca onların oylarını birkaç puan arttırmaya yaramıştır. Sonuçta hitap ettikleri kitle ile sahip oldukları ve topluma zorla uyguladıkları değerleri göz önüne getirdiğimizde, bu sonucun onlar açısından normal karşılanması gerektiği de ortaya çıkmaktadır. Bu kesim, yakın zamana kadar Türkiye’deki asıl gücü de elinde tutmuş olduğu için, sahip olduğu değerleri topluma kabul ettirme ve onları topluma uygulama hususunda baskı ve sindirme yöntemlerini çok sert biçimde kullanmıştır. Bu nedenle de özellikle muhafazakâr kesimi çok ciddi şekilde karşısına almıştır. Bu da, Batı kaynaklı olan ve Ulusalcı Kesimin benimseyip topluma zorla uygulamaya çalıştığı “laiklik, cumhuriyet ve demokrasi” gibi değerlerin bu toplumun muhafazakâr kesimi tarafından hiçbir şekilde benimsenmemesine neden olmuştur. Sayısal açıdan bakıldığında Türkiye’deki Ulusalcı Kesimin karşıtları ile yandaşları arasında çok büyük bir fark vardır. Dolayısıyla referandumu kazanmaları veya kaybetmeleri durumunda herhangi bir şey değişmeyecek, kendi sahip oldukları maksimum %30’luk kesimin dışında bir kitleye kesinlikle etki edemeyeceklerdir. Bundan sonraki süreçte de ortaya koyacakları siyasî üsluplarla kendi etkilerini güçlendirmeye çalışacaklardır. Onun için burada asıl ele alınması gereken, bu referandum ortamını hazırlayan ve bu konuda toplumu meseleye dâhil edip sürekli sıcak tutmaya çalışan kesimdir. Çünkü bu referandum onların projesidir ve onlar bu konuda istediklerini elde etmişlerdir. O yüzden de bundan sonraki süreçte planları hayata geçime hususunda ağır basan taraf onlar olacaktır.

Yukarıda da belirtmeye çalıştığımız gibi referandum sonuçlarının önceden hemen-hemen belli olması, ABD destekli Ak Parti Hükümeti’nin referandum sonrası işlerini şekillendirmesini de sağlamıştır. Özellikle referandum öncesi süreçte, gerek siyasîlerin ve gerekse kamuoyunda evet çağrısı yapan AKP yandaşlarının ısrarla ve önemle vurguladıkları konu “demokrasi” konusu olmuştur. Bu konuda topluma öyle bir izlenim verilmiştir ki, sanki var olan bütün sıkıntıların kaynağı demokrasi eksikliği ya da demokrasinin uygulanmasının önündeki engellerdir. Onların topluma vermiş oldukları mesajlara göre; “Devletin içerisine çöreklenmiş olan derin yapı, Türkiye’de demokrasinin uygulanmasını sekteye uğratmaktadır. Buna bağlı olarak da her konuda onların istekleri topluma dikta edilmektedir. Hukukun üstünlüğü ilkesi de ortadan kaldırılmıştır. Üstelik bu derin yapı, darbelerle Türkiye’yi sürekli olarak geriye götürmekte ve binlerce masum vatandaşa haksız yere kendi yaptığı darbelerin bedelini ödetmektedir. Hatta bu yapının yakın zamanda demokrasiyi askıya alma girişimi engellenmiş ve sorumluları ortaya çıkarılmıştır. Sonuçta onların demokrasiyi frenleyerek kendi keyfi uygulamaları neticesinde yıllardan beri milyonlarca insan sıkıntı çekmektedir. Temel hak ve hürriyetler ayaklar altındadır ve başta din ve vicdan hürriyeti ile fikir hürriyeti gibi hususlar ciddi anlamda sekteye uğratılmaktadır. Laiklik ise bu cuntacı zihniyetin kendi kafasındaki anlayışa göre şekillenmiştir, bu yüzden de dini özgürlükler tehlikeye girmiştir. Yargı bağımsızlığını yitirmiştir ve yargıdaki mevcut kadroların tamamı “Kemalist” zihniyetin etkisi altındadır. Bu durum da onu bağımlı hale getirmektedir. Dolayısıyla yüksek mahkemeler demokratik işleyişin önünde engeldirler, milletin iradesi sürekli olarak Anayasa Mahkemesi’ne takılmaktadır. Milletin iradesiyle işbaşına gelen hükümetin uygulamaları Danıştay’dan dönmekte ve HSYK’nın yanlı tutumları da birçok hukuk dışı uygulamayı beraberinde getirmektedir. Dolayısıyla demokratik bir Türkiye için yargıda da çok ciddi düzenlemelere ihtiyaç vardır. vs.”

Yapılmak istenenler açısından meseleye baktığımızda, Müslümanları bekleyen büyük tehlike daha da barizleşmektedir. Müslümanları bekleyen bu büyük tehlikeye değinmeden önce şu örneğe dikkatlerimizi yoğunlaştırmamız meseleyi anlamamızı kolaylaştıracaktır: 

“Yayılma metodu sömürgecilik olan Kapitalist ideolojinin 20. Yüzyıl boyunca dünyada birinci devlet konumuna oturmuş iki devletini, yani ABD ve İngiltere’yi ele alalım. I. Dünya Savaşı’ndan sonra Osmanlı İslâm Devleti’nin yıkılmasıyla birlikte dünyadaki birinci devlet konumu tescillenen İngiltere, kendi sömürgelerini askerî yönetimlerle elinde tutmuş ve baskı ve sindirme yöntemlerini uygulayarak halkları kontrol etmeye çalışmıştır. Sömürüsü altına aldığı ülke için oluşturduğu değerleri o ülkenin halkına dayatma yoluna gitmiştir ve hiçbir zaman halkların ekonomik açıdan rahatlamasını sağlayacak hamleler yapmamıştır. 

ABD ise; II. Dünya Savaşı’nın ardından dünya liderliği mücadelesine başladığı andan itibaren, bilhassa İngiltere’nin elinde bulunan sömürgeleri elde etme yöntemi olarak ılımlı ve özgürlükçü yapıya bürünmüştür. O halkın manevî değerlerini saygın hale getirmiş ve faiz borçlarında bile, insanların belini büken ancak o gün için toplumun rahatlamasını sağlayacak maddî iyileştirmeler yapmak suretiyle sömürgeleri kendisine bağlama yoluna gitmiştir. Bu meselenin en bariz örneği Türkiye’dir. İngiliz güdümlü Ulusalcı yapı ve onun uyguladığı tek parti diktatörlüğü sonucu insanlar patlama noktasına gelmiştir. İşte bu uygulamalar, çok partili sistemin başlamasıyla Ulusalcı yapıya seçimlerde ilk darbeyi vurmuştur. Bu seçimlerin ardından iktidara gelen ABD güdümlü Demokrat Parti’nin ılımlı ve özgürlükçü yapısı ve toplumda ekonomik açıdan sağladığı bariz iyileşme sonucu insanların büyük çoğunluğu Demokrat Parti’ye yönelmiş, bu yönelmenin neticesinde de Amerikan nüfuzu Türkiye’de ağır basmaya başlamıştır. Sonuçta bu devletlerin her ikisi de sömürgeci devletlerdir ve sömürüleri altındaki halklara sundukları şeyler kesinlikle farklı değildir. Aslında her ikisi de zehir sunmakta, fakat birisi bu zehri halka zorla içirirken, diğeri gönül rızasıyla içirmektedir.” İşte mesele bu kadar basittir.

Muhakkak ki bu referandumla birlikte AKP Hükümeti, yeni anayasa maddelerine göre yargıda yapacağı düzenlemelerle önünü rahatlatmayı ve elini güçlendirmeyi hedeflemiştir. Ancak Başbakan’ın mitinglerinden akademisyenlerin ve gazetecilerin katıldığı tartışma programlarına, bazı din adamları ve kanaat önderlerinden İslâmî cemaatlere ve onların liderlerine kadar AKP yanlısı kim varsa, söz birliği etmişçesine demokrasi vurgusu yapmaktadır. Özellikle çok etkili bir iletişim aracı olan televizyon vasıtasıyla bütün Müslümanlar demokratik hakkını kullanmaya ve demokrasiyi benimseyip sahiplenmeye çağrılmaktadırlar. Özellikle bu referandum süreci bütün problemlerin çözümünün demokrasiye odaklanması açısından ilgi çekicidir. Esasen bu meseleyi yukarıdaki örnekle birlikte değerlendirmek gerekir. Cumhuriyet’in kurulduğu tarihten bu yana Ulusalcı yapının Müslüman halka benimsetmeyi bir türlü başaramadığı gayri İslâmî değerleri bugün Müslümanlar kendi elleriyle benimsetmeye çalışmaktadırlar. Oysa demokrasi bir küfür nizamıdır. Allah Subhanehu ve Teâlâ’ya ait olan egemenliğin O’ndan alınarak insanlara verilmesini ifade eder. Bu yüzden onunla çalışmak ve ona davet etmek kesinlikle haramdır. Onu benimsemek ise hüküm konusunda Allah Subhanehû ve Teâlâ’dan başka hüküm koyucular benimsemek demektir. Bu da İslâm Akidesi’ne yani Tevhid’e muhalif bir inanca sahip olmak demektir.

Demokrasi ve diğer değerleri benimsetme gayretlerinin altında yatan husus ise ABD’nin Türkiye üzerindeki nüfuzunun devamlılığı ile ilgilidir. Dünyada birinci devlet konumunda bulunan devletlerin bu konumlarını muhafaza edebilmesi elinde bulundurdukları yerlerdeki istikrara bağlıdır. Onlar bu istikrarın sağlanması için kendi taşıdıkları değerlerin o bölgelere yerleşmesini isterler. Mesela, ABD’nin dünya üzerinde taarruza geçtiği bütün bölgelere yönelik kastı, onlara “demokrasi ve insan hakları” götürmektir. Nitekim Irak’ta katledilen 1,5 milyondan fazla Müslüman da bu hedefin geçekleşmesi doğrultusunda hayatını kaybetmiştir. Türkiye’deki şu an yaşanan durum da aynı gelişmelerin farklı bir versiyonudur. Onun için Türkiye’de yaşanan bütün sıkıntılara sebep olarak demokrasinin işleyişindeki aksaklıklar gösterilmektedir. Bu aksaklıklara neden olarak da Türkiye’de oluşmuş demokrasi karşıtı güç odağı (derin devlet) gösterilmektedir. Oysa onların uygulanmaları da demokratik uygulamalardı ve onlar da her ne yapıyorlarsa demokrasinin yerleşmesi ve sağlamlaşması için yapıyorlardı. İşte bugün AKP’nin problem dediği uygulamalar onların yaptığı bu uygulamalardır. Onlara göre de şu an AKP’nin yapmış olduğu uygulamalar demokrasiye uygun değildir ve ortaya birçok problem çıkarmaktadır. Bu yüzden aslında bütün hayat problemlerinin tek kaynağı olan demokrasinin, çözüm olarak hem de Müslümanlar tarafından ortaya atılması ve bu hususta Müslümanların ikna edilmeye çalışılması çok düşündürücü bir durumdur.

Dünyanın Kapitalizm’in pençesine düşmesiyle, demokrasi, insan hakları ve özgürlükler söylemleri bu ideolojinin yaşam kaynakları haline gelmiştir. Ayrıca demokrasi vakıası itibariyle insanlığın maruz kaldığı en büyük yalan olarak da değerlendirilebilinir. Çünkü demokrasilerde hedef halkın egemenliğidir, ancak dünyanın hiçbir yerinde ve hiçbir zaman bu egemenlik tesis edilememiştir. Dolayısıyla demokrasi kendisine yüklenilen mana itibariyle uygulanma imkânı bulunmayan içi boş bir kavramdır. Eğer tatbik edilen demokrasi ve tecelli eden de halkın iradesiyse; yaşanan bütün ekonomik sıkıntıların, yapılan aşırı zamların, alınan yüksek oranlı vergilerin hep halka uygulanması ve hep halkın belini bükmesi hakkında ne söylenebilir? Yine dünyanın hiçbir yerinde halkın iradesinin tecelli ettiği meclislerde halktan kimsenin bulunmaması nasıl izah edilebilir? Sonuçta bütün toplumlarda sıkıntıları hissetmeyenler de, meclisleri dolduranlar da elit tabakadan olan insanlardır. Şimdi bu sistem mi, Türkiye’deki Müslümanların ufkunu açacak ve onların kurtuluşu olacak? Türkiye’de aylarca kendisine çağrı yapılarak adeta kurtuluş reçetesi olan sistemin işleyişi bundan ibaret midir? 

Başbakan Erdoğan referandum öncesinde katıldığı bir televizyon kanalında geçmişte de kullanmış olduğu “Demokrasi bir amaç değildir bir araçtır” sözüne, sorulan bir soru üzerine açıklık getirdi. Erdoğan’a göre; amaç insanların mutluluğunu sağlamaktır. Yani amaç insanları mutlu edebilmektir ve bunu sağlayacak oluşumlar veya sistemler ise birer araçtırlar. Dolayısıyla bu sistemlerden birisi olan demokraside bu anlamda bir araç olmaktadır.

Sistemlerin amaçlarına yönelik yapılan bu izahat doğruluğu kabul edilebilir bir nitelikte olsa da, ne demokrasi kavramının içeriğinin ve ne de tüm dünya üzerindeki yıllardan beri gerçekleşen uygulamalarının mutluluk kelimesiyle pek uyuşmadığı da açık seçik ortadadır. Eğer gerçekten demokrasi insanların mutluluğunu sağlayacak kadar önemli bir araçsa ve gerçekten de buna inanılıyor ve bütün Müslümanlar buna davet ediliyorsa o zaman bu sistemle ilgili bu kadar çok çelişki nasıl ortaya çıkıyor? İnsanları mutluluğa taşıyan bu araç, uygulandığı bütün toplumlarda sadece %20’lik bir kesimi üzerinde taşıyabilmektedir. Ancak bu araç sürüne sürüne ilerleyebildiği için, toplumlarda geri kalan %80’lik kesim bu ilerlemenin gerçekleşmesi ve o azınlığın mutlu olabilmesi için o aracı yürütmeye çalışırken ezilmekte ve yok olup gitmektedir. Kısacası küçük bir kesimin mutluluğu büyük bir kesimin sırtından geçmektedir.

Yine bu demokrasi aracı, mutluluğa taşıdığı insanları yanlış yollara da sürüklemektedir. Vaat ettiği özgürlüklerle ve ruhî anlamda gerçekleştirdiği çöküntülerle insanları, insanlık vasfının dışına çıkaran bu sistem, mutluluk anlayışını da gayri insanî bir tabana oturtmuştur. Kapitalist ideolojiye ve onun mutluluk aracı olan demokrasiye göre mutluluk; “dünya menfaatlerinden mümkün olan en üst düzeyde faydalanabilmektir ya da bedenî zevkleri en üst düzeyde tatmin edebilmektir.” Bu doyumun yolu da ekonomik güce bağlıdır. Bunların tümüne ulaşabilmek için de özgürlükler vardır. İnsan bu özgürlüklerini kullanabildiği düzeyde mutluluğu yakalamış olacaktır. Mesela, ekonomik gücü elde edebilmek için mülk edinme özgürlüğüne sahiptir ve bu özgürlük çerçevesinde faizli işlemler yapabilir, kumar ve şans oyunlarına yönelebilir ya da vergisini ödemek şartıyla kadın pazarlayabilir. Elde ettiği ekonomik gücün tadını doyasıya çıkarabilmesi için de şahsî özgürlükleri vardır. Bu özgürlükler çerçevesinde de hiç tanımadığı insanlarla yatıp kalkabilir ve her türlü ilişkiye girebilir. İsterse eşcinsel bile olabilir. Çünkü önemli olan kişinin doyumudur. Onlara göre mutluluk, bedenin ihtiyaçlarının en üst düzeyde doyurulmasından geçer.

İşte demokrasi böyle bir mutluluk aracıdır. Demokrasinin, onun akidesi olan laikliğin ve bu sistemin uygulanış biçimi olan cumhuriyetin; bu Ümmetin ne Akidesinde, ne fikir ve hükümlerinde ve ne de örflerinde yeri yoktur. Demokrasiye bakış yalnızca hükmün kime ait olduğu yani hükmün kaynağı açısındandır. Ne şura ve ne de seçim meselelerine bakılarak değerlendirme yapılamaz -ki, zaten bunlara göre de hiçbir tutarlı tarafı yoktur-. Bu yüzden demokrasi, İslâm’la taban tabana zıttır. Vakıası itibarı ile de demokrasinin ne insanlığa ve ne de bu ümmete verebileceği hiçbir şey yoktur. İnsanları bu gayri insanî rejim altında yönetmek apaçık bir zulümdür. Kimin direktifiyle ve hangi proje adı altında olursa olsun bir Müslüman’ın, bir Müslüman’ı demokrasiye çağırması, onu bir kurtuluş reçetesi olarak sunması ve insanların kurtuluşlarının adresi olarak onu göstermesi kesinlikle doğru bir davranış değildir. Bu davranış insanları helak olmaya çağırmaktan başka bir şey değildir. Böyle bir davranışın hem insanlar üzerindeki hakkı, hem de Allah Subhanehû ve Teâlâ katındaki hesabı da çok büyük olacaktır.



Yorumlar

    Henüz yorum yapılmamış

Yorum Yaz