“KÜRT SORUNU”NA KÖKLÜ ÇÖZÜM

Talha Yaşar

İnsanın karşılaştığı problemler karşısında tutumu; öncelikle bu problemin akil bir şekilde çözümü noktasında problemin ne olduğu, neden kaynaklandığı ve problemin nasıl ortadan kaldırılacağına yönelik çözüme zorunluluk haline getirmektedir. Yani insanlar; ister günlük olarak çalıştıkları iş hayatlarında, isterse ailesi ile yaşadığı problemlerde, isterse de günlük hayatta karşılaştığı herhangi bir meselede olsun önce sorunu tespit etmeli, kaynağını araştırmalı ve çözüme nasıl ulaşacağına dair düşünmelidir. Başka bir zaviyeden bakacak olursak; problem ister ferdi, isterse toplumu veya isterse de devleti ilgilendiren bir konu üzerinde olsun ortaya çıkan problem kendi içerisinde derin bir şekilde etüt edilmelidir. Bu derin etüt ise, çözümün nereden bulunacağını ortaya koyacak ve insan ya aklın ortaya koyacağı bir çözüme ya da inandığı ideolojiye göre bir çözüme gidecektir. 

İşte bu meyanda yıllardır Türkiye’de toplumsal alanda yaşanan bir problem, “Kürt Sorunu” olarak karşımıza çıkmış, Türkiye gündemini meşgul etmiş, fakat problemi adlandırma noktasında devlet erkânı kemalist zihniyetin dışına çıkamamıştır. Derin güç odaklarının, böyle bir problemin olmasından faydalanmaları ve bekalarının devamı açısından buna ihtiyaç duymaları da başka bir gerçektir. 

Kürt sorunun tarihi süreç içerisindeki durumu değerlendirildiğinde bu sorunun ne olduğu noktasında farklı değerlendirmeler karşımıza çıkmakta, kimileri sorunun iktisadi bakımından geri bırakılmış olmasını görürken, kimileri yeterince eğitime önem verilmemesini öne sürmekte, kimileri bölge halkının dilini konuşamamayı, geleneğini, adetlerini, yaşayamamayı öne sürmüş, kimileri de bağımsız bir devletlerinin olmamasını sorunun kaynağını teşkil ettiğini iddia etmiştir. Mesele ister devletin bilinçli politikalar neticesinde bölgeye yatırım yapmaması neticesinde insanların bazen temel ihtiyaçlarını dahi karşılamaktan uzak olması olsun veyahut her ırkın dilini konuşması, kendini diliyle ifade etmesi, geleneklerini göreneklerini yaşama ve yaşatma noktasında sosyal aktivitelerini sürdürme meselesi olsun, ya da bir devlet isteğinin ortaya çıkma meselesi olsun bunların legal veya illegal yönde dillendirilmiş olması sorunun açığa çıkmasına neden olmuştur.

Kürtlerin Anadolu da yaşamalarının çok uzun bir sürece tekabül etmesi ve İslam’la Halife Hz.Ömer döneminde şereflenmiş olmaları, İslam’ı kabul ederek onu taşıma noktasında gösterdikleri gayretleri tarihin inkâr edemediği bir gerçektir. Kendileri gibi İslam’ı kabul etmiş diğer ırktan olan Türkler, Araplar gibi kardeşlerini bağrına basmaktan geri durmamış olan Kürtler, otorite mücadelesine girmemiş, kendi milletini öne çıkarma güdüsünde bulunmayıp İslam’ı âleme taşımak için her türlü fedakârlığı yapmıştır. Tarihi sürece baktığımızda İslam’ın hâkim olduğu hiçbir dönemde Kürtler bu günkü gibi dillerini konuşma, gelenek ve göreneklerini yaşama, iktisadi bakımdan geri kalma, eğitim bakımından cahil olma ve devlet istekleri gibi bir sorun yaşanmamıştır. Yaşanan lokal sıkıntılar ise özellikle Osmanlı Hilafet Devletinin son sürecine tekabül etmektedir. Bu son süreç ise herkesin malumu olduğu üzere dünya devletlerinin, Osmanlıyı yıkmak için tüm güçlerini bir etmiş olmaları, içerden ve dışarıdan saldırıların yoğunlaşmış olması, her devlette olabileceği gibi devlet otoritesinin bazen aciz kalması neticesinde tebanın ihtiyaçlarını tam anlamıyla karşılayamamasına sebep olabilmiştir. Fakat dediğimiz gibi Osmanlı Hilafet Devletinin son dönemlerinde dahi Kürtler, bu günkü sıkıntıların ana eksenini oluşturan haklarının hiç birinden mahrum olmamış, hakları diğer tebayı oluşturan halklar gibi devletin korumasında olup hiçbir etnik yapının bir biri üzerinde tahakküm kurması söz konusu olmamıştır. Milyonlarca kilometrekarelik alana sahip ve bu alan içerisinde birçok etnik yapının yaşadığı Hilafet Devletinde, Müslüman olan etnik unsurlar kardeşçe yaşarken, İslam’ı kabul etmeyen ve zımmi konumunda olan diğer etnik yapılar da hiçbir hakları kesintiye uğramadan rahatça yaşamışlardır. Ne bugünkü gibi Türk - Kürt çatışması, nede Müslüman-gayri müslim çatışması yaşanmıştır.

O halde Kürt sorunu dediğimiz problemin tam olarak ne zaman başladığı mevzusuna geldiğimizde, kutuplaşmayı oluşturan unsurların hangi aşamadan sonra neşet ettiğine bakmamız sorunun çıkış temelinin nereden kaynaklandığını ortaya koyacaktır. Yukarıda değindiğimiz Osmanlı Hilafet Devleti döneminde Kürtlerin, otoriteye karşı herhangi bir isyanları söz konusu olmazken, devletin son döneminde özellikle 1800’lü yıllardan sonra devletin merkezi otoriteyi güçlendirmeye yönelik girişimleri bazı feodal beylerin süreci kabul etmemesine sebep olmuştur. Fakat hiçbir zaman Kürdistan vilayetinin otoriteye karşı ayaklanması söz konusu olmamış, bahsettiğimiz gibi bazı feodal beylerin süreci kabullenilmemesi neticesinde otoriteyle karşı karşıya gelinmiştir. Nitekim bazılarının iddia ettiği gibi eğer Kürt vilayetinde Kürtlerin otoriteye karşı bir başkaldırısı olmuş olsa idi, Halife II. Abdulhamid Han döneminde Kürt vilayeti içerisinden Rus ve İran sınırlarının güvenliğini sağlamak için yaklaşık 40 kadar sadece Kürtlerden meydana gelen Hamidiye Alayları kurdurulmazdı. Çünkü bunlar silahlı olan ve güvenliği sağlayan askerlerdir. Hiçbir devlet kendisine isyan eden unsurları kendi güvenliğini sağlamak için silahlandırmaz ve sınıra yerleştirmez. Bu bir hakikat olup, bunu görmek istemeyen insanların yüzüne tokat gibi çarpmaktadır. Ne zaman ki Osmanlı Hilafet Devleti yıkılıp yerine laik cumhuriyet esaslarına göre Türkiye Cumhuriyeti Devleti kuruldu, işte o tarihten bu güne değin Kürtler akıl almaz asimilasyon, tehcir, zulüm, zorbalık, yoksulluk, sefalet ve katliamlara maruz bırakılmıştır. O günden sonra Kürtlerin gözyaşları dinmez ve adalete, hakka, hukuka hasret kalır olmuştur.  Bunu birkaç olayla somutlaştıracak olursak cumhuriyetin kuruluşundan sonra cumhuriyet avanelerinin raporları olayın vahametini ortaya koymaktadır.

Dönemin Türkiye Cumhuriyeti’nin Başbakanı olan İsmet İnönü, Mustafa Kemal’in isteği doğrultusunda 1935 yılında bir Kürt raporu hazırlamıştır. İsmet İnönü 21 Ağustos 1935 tarihli raporunda: Şark illeri olan Diyarbakır, Van, Ağrı, gibi illerin Türkleştirilmeye uygun olduğu, bazı illerde ise burada yaşayan halkın batı illerine zorunlu göç ettirilmesi, bir kısım yerlerde ise batıdan Türklerin getirilip bölgeye yerleştirilmesini elzemdir der. 1936 yılında I. Umum müfettişi olan Abidin Özmen’in hazırladığı Kürt raporu ise İsmet İnönü’nün raporuna rahmet okutacak tiptedir. Bu raporda öngörülenler şu şekildedir: Kürtlerin asimilasyonu eriyinceye kadar devem etmeli, yetenekli öğretmenler bölgede Türkçülüğü aşılamalı, Kürtçe konuşan memurlar görevlerinden uzaklaştırılmalı, halk Türkçe konuşmaya zorlanmalı, batıdan gelip bölgede Kürt kızlarıyla evlenip yerleşenlere devlet belli oranda arazi vermeli,kürtlerin lideri konumunda olan şeyh,alimler bölgeden uzaklaştırılmalı,Türkçe bilmeyen köylüyü memur anlamaya çalışmamalı, bölgede Türklüğün yayılması için yatılı okullar yapılmalı, halk evleri yoğunlaştırılmalı, ve Türkçe konserler verilmeli,askerlik yapan kürt vatandaşları amele taburunda görev yapmalıdır,Kürtlüğü ortadan kaldırmak için her mevsim her yere gidecek yollar yapılmalı gibi birçok sinsi planlar devreye konulmak istenmiştir. Bu planların tutmadığı yerlerde ise silah zoruyla halk sindirilmeye çalışılmıştır. Cumhuriyetin kuruluşundan günümüze kadar artık Kürt ayaklanmaları başlamış olup bunların çoğu devletin otoritesine başkaldırı niteliği taşımış, bazıları bağımsız bir Kürt Devleti isterken, bazıları ise Kürtlere uygulanan baskıların kaldırılmasını istemiştir. En nihayetinde laik Kemalist sistem sadece ayaklanmalara katılanları cezalandırmakla kalmamış ve bölgenin tamamını kadını, yaşlıyı, çocuğuyla cezalandırmıştır. 

Cumhuriyetin kurulmasından sonra ortaya çıkan en önemli isyan 1970’den sonra SSCB’den esinlenerek kurulan PKK olmuştur. Kürt halkının temsilciliğini üstlendiğini, Kürtlerin sesi olarak ortaya çıktığını iddia eden PKK, önce bağımsız Kürdistan fikriyle ortaya çıkmıştır. Daha sonra bu düşüncenin mümkün olmadığını anladığında ise bu düşüncesinden de vazgeçip konfederal bir yapı istemiştir. Şimdilerde ise bu taleplerini Abdullah Öcalan’ın Türkiye içinde eşit hak ve hukuka sahip demokratik bir düzende beraber yaşama fikrine kadar indirmiştir. Fikirlerin 30 sene gibi kısa bir zaman içinde bu kadar değişikliğe uğramış olması ne istendiğinin bilinmediğini göstermektedir. Aynı zamanda Kürtlerin maslahatından çok, tabi oldukları yerlerin menfaatleri doğrultusunda hareket edildiğinin açık bir göstergesidir. Çatışma ortamının hep canlı kalması sağlanarak gerek ordunun gerekse de PKK’nın danışıklı dövüşleri bölgede OHAL’i ilan ettirmiştir. OHAL’in yıllarca sürmüş olması bölgede yaşanan çatışmaları, faili meçhulleri ve işkenceleri ortaya çıkarmıştır. Bu durum ne ordunun PKK ile mücadelesidir, ne de PKK’nın Kürtler için verdiği özgürlük mücadelesidir. PKK meselesi bitmeyen değil bitirilmek istenmeyen bir meseledir ki bunu en son ki soruşturma dosyalarında ve ses kayıtlarında görülmüştür. 

Cumhuriyetin kuruluşunun hemen ardından yani Hilafetin ilga edilmesinin hemen sonrasında, Hilafeti tekrar hayata hâkim kılmak için başlatılan Şeyh Said isyanı, otoritenin güçlü olmamasına rağmen bütün gücünü bu kıyamı bastırmak için kullanmasına, hatta kâfirlerden dahi yardım alma pahasına birkaç ay içerisinde en acımasız bir şekilde bu isyan bastırılmıştır. Bu gün bilgi iletişimi ve teknoloji gibi hususların çok ileri bir düzeyde olduğu günümüzde 30 yıl gibi bir süredir devam eden PKK faaliyetlerinin neden bitmediğinin başka bir izahının olması gerekir. Dediğimiz gibi kendi sistemini alaşağı edip yerine vahyin ön gördüğü sistemi hâkim kılmak için mücadele edenler, karşılarında tüm güçlerini seferber etmiş bir orduyla karşı karşıya gelirken, günümüzde ise ordu PKK’nın, kendisine yaptığı saldırıları önlemek adına dahi bilgi ve teknolojisini kullanmamaktadır. Meseleye hangi boyuttan bakarsak bakalım bu problem bir gerçek olup bu problemin çözümü noktasında ne Kemalist zihniyetin asimilasyon politikaları ne PKK’nın sözde özgürlük mücadelesi ne de AKP hükümetinin sahtekârlıklarla gerçekleştirmeye çalıştığı demokratik açılım meselesi Kürt sorununu çözmemiş ve de çözmeyecektir. Ta ki bu halkın iman ettiği akidelerinden çıkan çözüm hayatlarda yer edinceye kadar bu mesele asli bir şekilde çözülemeyecektir 

Bu sorunun köklü çözümüne dair düşüncelerimizi ise diğer sayılarımızda işleyeceğiz. İnşaAllah.


Devam Edecek…


Yorumlar

    Henüz yorum yapılmamış

Yorum Yaz