NEREYE GİDİYORUZ!

Nurol Karaca

Türkiye’de yaşananlara şöyle bir baktığımızda, meydana gelen olayların pek de normal sayılabilecek olaylar olduğu söylenemez. Özellikle son dönemde yaşanan PKK olayları, Yüksek Yargı’da yaşananlar, Askeriye içinde meydana gelen çalkantılar ve en son olarak Anayasa değişikliği referandumu ve onu takip eden Başkanlık sistemi tartışmaları…

Türkiye siyaseti, tarihinin her döneminde böyle çalkantılı olaylara sahne olmuştur. Bu, ülkenin içinde bulunduğu jeopolitik, jeostratejik konumu ve asırlardır süregelen tarihî kültürü de göz önünde bulundurulduğunda pek de olağanüstü olan bir hal değildir. Türklerin İslam’ı kabulü ve Anadolu’ya yerleşmeleri ile başlayan bu süreç, İslam’ın onlar eliyle ve büyük bir coğrafya üzerinde etkili olmasıyla devam etmiştir. İslam’ın, Endonezya’dan Fas’a kadar oradan da Endülüs’e (bugünkü adıyla Portekiz) kadar ulaşması, geçmişte “Haçlılar” adıyla meşhur fakat bugün kendilerini “Sömürgeciler” olarak nitelendirdiğimiz Küffar’ı oldukça rahatsız etmiştir. 

İşte bu Sömürgeci Kâfirler ellerine geçen her fırsatta İslam’a ve Müslümanlara saldırarak İslâmî Ümmet’in topraklarını bölmeye, parçalamaya ve onu yok etmeye çalışarak içlerinde bulunan kini her fırsatta ortaya dökmüş ve bunda da epey bir başarı elde etmiştir. Tabii ki bunda sadece sömürgeci kâfir devletlerin rolü olduğunu düşünmek tarihi doğru okumamak olur. İslam’ın son bayraktarı Osmanlı Devleti’nin yönetimde yaptığı hatalar, gelişmesini sadece ordunun gücü ile sınırlandırması, içtihat kapısının kapandığı vehmine kapılarak toplumun sorunlarına çözümlerin üretilememesi, buna bağlı olarak da keyfiyetli âlimlerin yetiştirilememesi… tüm bunlarla birlikte dönemin siyasal, sosyal ve teknik gelişmelerinin gerisinde kalınması da bu başarıda büyük bir rol sahibidir. Türkiye Cumhuriyeti’nde bugün yaşananları doğru tahlil edebilmek, tarihi doğru okumakla birebir bağlantılıdır. Osmanlı Devleti, tarihin tozlu sayfalarında yerini almış ve dönemini kapatmış gibi görünse de, onun enkazı üzerinde kurulan Türkiye Cumhuriyeti, Osmanlı ile birebir bağlantılıdır. Zira hâlâ çözüme kavuşturulamayan Ermeni meselesi, Balkanlar’da yaşayan Türk azınlık, Türkî Cumhuriyetlerle olan ilişkisi ve Ortadoğu’da üslenmeye çalıştığı rol dikkate alındığında bu bağlantı açıkça görülecektir. 

Bugün Türkiye’de yapılmaya çalışılan şeyin kökeni, çok öncelere dayanmakta ve derinlemesine incelendiğinde Sömürgeci Kâfirlerin verdikleri mücadelenin geçmişten bugüne hâlâ devam eden bir Haçlı Savaşı olduğu görülmektedir (George W.Bush bu hakikati açıkça dile getirmişti). Sömürgeci kâfirler Osmanlı’yı parçalayıp yerine TC’nin kurulmasını kabul ederlerken istedikleri tek ve en önemli şey Hilafet’in tamamen ortadan kaldırılması ve tekrar hayat sahasına geri dönmemesi için bütün tedbirlerin alınmasıydı. Yani Müslüman bir milletin dini ile olan bütün bağının kopartılması ve tamamen kendilerine bağımlı, onların sözünden çıkmayan bir millet oluşturulması düşüncesiydi. Yapılan devrimler ve Müslümanların özellikle âlimlerinin kıyımı bunun bir göstergesidir. İnsanlar soruyor; “Mademki Türkiye bağımsız değil, her şeye Sömürgeci Kâfirler karar veriyor, öyleyse gelip burayı askerleriyle neden işgal etmiyorlar?” diye. İngiliz General Lord Curzon’un bir sözü, bunu açıklamaya yeterlidir aslında: 

“Biz onların elinden bu kitabı (Kur’an’ı) aldık artık orada bulunmamıza gerek yoktur.” Bu sözün manası nedir? “Biz onların başlarına bizim istediğimiz gibi yönetecek, bizim kanunlarımızla hükmedecek (Demokrat, Laik) yöneticiler getirdik. Artık onlar isteseler de tekrar İslam’a dönemezler.”

İşte bugün Türkiye Cumhuriyeti’nde yaşanan sıkıntıların temeli, o dönemlere dayanmaktadır. TC’nin tarihi incelendiğinde hep halka rağmen halk için politikalar izlendiği görülecektir; Şapka Devrimi, Harf Devrimi, Takrir-i Sükûn Kanunu, v.b… Hâlbuki Osmanlı Devleti, içerisinde birçok etnik kökenden insanlar bulunduğu halde bugün TC’nin yaşadığı sorunlardan bugün en çok tartışılan Kürt sorununu yaşamamıştır. Sormak lazım: Böylesi bir etnik birlikteliğe rağmen acaba neden hiç anadilde eğitim sorunu çıkmamıştır? Bugün Kürt meselesi diye adlandırılan mesele, Osmanlı’da değil de TC’nde böylesine önü alınmaz bir hale gelmiştir. Peki neden? Çünkü Osmanlı Devleti’nde hiçbir etnik yapı kendi milliyetini ön plana çıkarmaya çalışmamıştır. Zira o günkü toplumda, insanları bir arada tutan, bugün adına üst kimlik dedikleri İslam’dı. O toplumun insanları arasında kabul gören anlayış İslam’ın şu emri gereği şekillenmişti: 

إن الله قد أذهب عنكم نخوة الجاهلية وتعظمها بالآباء الناس من آدم وآدم من تراب لا فضل لعربي على أعجمي إلا بالتقوى

“Allah sizden cahiliyetle övünmeyi, babalarla büyüklenmeyi giderdi. İnsanlar Âdem’dendir. Âdem ise topraktandır. Arab'ın Aceme takva dışında hiçbir üstünlüğü yoktur” (el-Cassas) 

Fakat bugün toplum, “Türklük mü diyelim, Türkiyelilik mi?” tartışmaları arasında yuvarlanıp gitmekte. Anayasa’nın ilk dört maddesinin değiştirilmesi teklif dahi edilemezmiş. Neden acaba! Yoksa ilahî vahiyle mi indirildi? Yoksa o kanunu hazırlayanlar insan değil de bir ilah mı? Bu tartışmaların, en geri kalmış toplumlarda bile yapılması çok absürt ve gereksizdir. Ne farkınız var helvadan putlar yapıp sonra da acıkınca onu yiyenlerden? İşte Anayasa Referandumu da buna benziyor. Bir kısım zevat diyor ki: “Ben acıktım arkadaş bunu yiyeceğim.” Ötekiler feryat ediyor: “Ne yapıyorsun sen, o bizim ilahımız!” Her halde Sömürgeci Kâfirler, düştüğümüz bu hale bakıp, bıyık altından gülüyorlardır. Biz Müslümanların ise durup bir düşünmesi gerekmez mi, “nereye gidiyoruz” diye? Toplum bölünmüş; bir kısmı “evet”çi bir kısmı “hayır”cı, birileri “boykot”çu… Durup da düşünelim biraz; “evet” veya “hayır” çıktığında her şey güllük-gülistanlık mı olacak, dünya üzerinde yaşayan Müslümanların tüm sorunları bir anda hallolacak mı, çatışmalar sona erecek barış sağlanacak da asker ya da terörist ölümleri artık olmayacak mı, ekonomi birden şaha kalkacak, fakir kalmayacak, hastanede insanlar rehin tutulmaktan kurtulacak mı, İslamî düşünceyi dillendirdikleri için dava adamları fikirlerinden dolayı artık hapse konulmayacak mı? ... Bence bu sayılanların hiç birisi olmayacak. Zaten bu Anayasa değişikliğini hazırlayanların zahir, böyle bir düşünceleri de yok. 

Şurası muhakkak ki, Ümmet’in üzerine zuhur eden tüm bu musibetler, İslam’ın hayat varlığının en bariz emaresi olan hükmetme makamından uzaklaştırılmasından sonra, bu makama beşerî nizamların oturmasıyla başlamıştır. Bu yetki gaspı her ne kadar Müslümanların başına çöreklenmiş hain ve/veya şaşkın yöneticilerin eliyle yapılmış gibi görünse de onlar sadece, kendilerine birileri tarafından yüklenilen misyonları yerine getirme çabası ve gayreti içinde olan, kişilik ve şahsiyetlerini birilerinin gücüne endeksleyen, dolayısıyla onların değirmenine su taşıyan zavallı kuklalardır. Onlar, kendilerine çizilen hareket alanında hareket edebilirler; onların hükmetmeleri Efendileri olan Sömürgeci Kâfirler tarafından belirlenenin dışına çıkamaz. 

Osmanlı’nın yani İslâm’ın son sancağının yıkılması sürecinde siyasetler belirleyen, bu siyasetlere göre ortamı yönlendiren zamanın birinci devleti İngiltere’dir. O gün de, bugün de ve o günün öncesinde ve bugünün sonrasında siyasetler hep birinci devletler tarafından belirlenecektir. O gün (Hilafet’in ilga edildiği dönem) birinci devlet İngiltere idi; bugün ise Amerika Birleşik Devletleri’dir. Aynı, bir zamanlar Osmanlı İslam Devleti olduğu gibi bugün de dünya siyasetine ABD yön vermektedir. Kimse oturduğu yerden ahkâm keserek, “Türkiye Cumhuriyeti bağımsız”, “Ortadoğu’da istediği gibi dengeleri oluşturur”, “Kendi içinde alacağı kararlarda kimseye danışmaz”, gibi safsatalarla Müslümanları kandırmaya çalışmasın. Bir kere Türkiye Cumhuriyeti, bu şansını Osmanlı’dan sonra kaybetmiştir. Zira Osmanlı’yı Osmanlı yapan esaslar, Cumhuriyet ile birlikte terk edilmiştir. 

Velhasıl, bugün siyaset belirleme gücü Küffar’ın elindedir ve dünyanın her yerinde onun sözü geçmektedir. Bunu söylerken, onların mutlak güç sahibi, yenilmez olduğunu ya da bizim çok zayıf olduğumuzu dolayısıyla bugün böylesi bir acziyete maruz kaldığımızı, başka çaremizin olmadığını söylemek istemiyorum. Bu sözlerle anlatmak istediğim; bugün Küffar’ın hâkimiyeti ve siyaset belirleyiciliği olduğu gibi bir zamanlar da biz Müslümanlar, dünya siyasetinde söz sahibi ve siyaset belirleyici idik. O zamanlarda ecdadımız dünyaya nasıl hâkim olmuşlarsa bugün de bizler, sahih metot üzerinde yürüyerek İslam’ın hayata ve dünyaya hâkimiyetini yeniden ikame edebiliriz.

İslam Ümmeti’nin geçmişteki heybetli günlerine bakıp da bugünkü geldiğimiz noktadaki halimize hayıflanmamak işten bile değil. Öyleyse şöyle durup bir düşünmemiz gerekmez mi? Elli küsur devletçiğe bölünmüş, hiçbir coğrafyada rahat ve huzur bulamayan, sürekli kâfirlerin zulmü altında inleyen, kanını, canını ve namusunu kurtaramayan, kendi yaşadığı ülkede kendi sözü geçmeyen insanlar olarak bu Müslümanların hali nicedir?! Oysa Rabbimiz Subhanehu ve Teâlâ Kur’an-ı Kerimi’nde bizlere; 

وَلاَ تَهِنُوا وَلاَ تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ

“Gevşemeyin, üzülmeyin, eğer inanıyorsanız, mutlaka siz üstün geleceksiniz.” (Âl-i İmran 139) Peki değişen neydi de bizler güçlüyken güçsüz olduk, söz sahibi iken itaat eder olduk. Muhakkak ki, bu kadar büyük bir değişimin çok büyük bir sebebi olmalı. Bizler gücümüzü, kudretimizi, söz söyleme yetkimizi Âlemlerin Rabbi olan Allah Subhanehu ve Teâlâ’dan alıyorduk, ne zaman ki sırtımızı O’na, O’nun indirdiklerine döndük, işte o zaman bizim zilletimiz başladı. “Eğer iyiliği emredip kötülükten men etmezseniz, Allah başınıza zalim yöneticiler musallat eder, artık dua etseniz de dualarınız kabul görmez.” düsturu gereği bugün bir buçuk milyarı aşan nüfusumuzla zilleti yaşayan en kalabalık insan topluluğu olmaya yüz tutmuş oluruz. O zaman, ne yapmak lazım eski günlerdeki gücümüze ve saygınlığımıza kavuşmak için diye düşünecek olursak, hatayı yaptığımız yere dönüp tekrar Allah’ın dinine sımsıkı sarılıp yalnız O’nun hükmüne razı olup, yalnız O’nun razı olacağı bir hayat tarzı ile yaşamaya başlamamız gerekir. O zaman göreceğiz ki, ne Kürt meselesi, ne ekonomik sorun, ne Ermeni meselesi, ne de Kıbrıs meselesi kalacak… bu sorunların hala sorun olarak kalmasının ve köklü bir çözüme kavuşturulamamasının tek sorumlusu eksik ve aciz olan insanın, yine kendisi gibi aciz ve eksik olarak, aklından çıkarıp insanları yönetmek için ortaya attığı nizamlardır. İnsan için en iyi olanı yine insanı yaratan Alemlerin Rabbi Allah Subhanehu ve Teâlâ bilir. 

Öyleyse ey insanlar durup bir düşünün nereye gidiyoruz!



Yorumlar

    Henüz yorum yapılmamış

Yorum Yaz