İSLÂMÎ CEZA HUKUKU RAHMETİN KENDİSİDİR

Cahit Toprak

وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ “Biz seni ancak âlemlere rahmet olsun diye gönderdik.” (el-Enbiya 107) diyen Rabbimiz Allah Subhanehu ve Teâlâ, Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’i tüm âleme rahmet kaynağı olarak göstermiştir. Onun rahmeti, vahyi eğip bükmeden, herhangi bir zümrenin çıkarını gözetmeden, adaleti ayakta tutan bir rahmettir.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاء لِلّهِ وَلَوْ عَلَى أَنفُسِكُمْ أَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ إِن يَكُنْ غَنِيًّا أَوْ فَقَيرًا

“Ey iman edenler, adaleti titizlikle ayakta tutanlar ve Allah için şahitlik edenler olun. İsterse kendinizin veya ana ve babanızın ve yakın hısımlarınızın aleyhinde olsun, (isterse onlar) zengin veya fakir bulunsun…” (en-Nisa 135) 

Adalet ise ancak; gerek mükâfatta gerek cezada ilahi vahyin gözetiminde ve fikirlerinin tatbikinde taviz vermeden infaz edilmesiyle gerçekleşir. Yani suçlu olanların cezalandırılmaları ne kadar rahmetse, bir yetimin başımı okşamak da o kadar rahmettir. Çünkü Devlet’in üzerine kurulduğu esas, fikirlerin infaz mercii olmasıdır.

İslâm’ın ceza hukukunda toplumun esasî kıymetlerini korumak için Allah Subhanehu ve Teâlâ bazı hükümler koymuştur. İnsanlar bu hükümleri kâle almadığı yahut çiğnediği zaman buna dair bir infaz metodu irad buyurmuştur. Bu hususta fuhşu, zinayı, livatayı haram kılan Allahu Teâlâ, وَلاَ تَقْرَبُواْ الزِّنَى إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَاء سَبِيلاً “Zinaya yaklaşmayın gerçekten o ‘çirkin bir hayâsızlık' ve kötü bir yoldur.” (el-İsra 32) ayetini inzal buyurmuş ve الزَّانِيَةُ وَالزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا مِئَةَ جَلْدَةٍ “Zina eden kadınla zina eden erkekten her birine yüzer değnek vurun...” (en-Nur 2) ayeti ile bu haram fiile karşılık uygulanacak metodu yani ceza-i müeyyideyi ortaya koymuştur. Malı muhafaza için hırsızlık fiilinin çirkinliğini ve bu fiili işleyen birine karşı uygulanacak metodu ortaya koymuş ve hakkında, وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُواْ أَيْدِيَهُمَا جَزَاء بِمَا كَسَبَا نَكَالاً مِّنَ اللّهِ وَاللّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ “Hırsız erkek ve hırsız kadının, (çalıp) kazandıklarına bir karşılık, Allah'tan, ‘tekrarı önleyen kesin bir ceza' olmak üzere ellerini kesin. Allah üstün ve güçlü olandır, hüküm ve hikmet sahibidir.” (el-Maide 38) ayetini inzal buyurmuştur. Hakeza diğer İslâmî Hukuka ait hükümler ve o hükümlerin infaz metodu yukarıda ifade ettiğimiz nesli ve malı korumaya dair olduğu gibi aklı, insan canını, izzetini korumaya dönük hükümleri de ihtiva etmektedir. 

İslâm, bu cezaların uygulanması noktasında bir gevşekliğe müsamaha göstermemiştir. Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem; “Merhamet etmeyene merhamet edilmez” (Buhari-Edep) buyurarak İslâmî hükümlerin tatbikatında müsamahayı yasaklamıştır. Kurayş Kabilesi İslâm’a girip de aralarından şerefli bir kadını, yüce Allah’ın koymuş olduğu cezayı -sırf şerefli diye- uygulatmamak için affetmek istedikleri zaman, Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem onlara, “Sizden önceki milletleri, aralarında şerefli, ileri gelen birisi hırsızlık ettiği zaman yakasını bırakmış olmaları, zayıf ve sade birisi çaldığı zaman da cezayı uygulamış olmaları yok etmiştir. Yüce Allah’a yemin ederim ki, eğer kızım Fatıma hırsızlık yapmış olsaydı onun da elini keserdim.” (Buhari- Fezaili Ashab) buyurarak adaleti ayakta tutuyordu.

Günümüze gelindiğinde ise yukarıda bahsini ettiğimiz İslâmî Hukuk’un tatbik edilmemesinin neticesinde, tüm dünyada olduğu gibi Türkiye’de de her alandaki suç oranları dehşet verici bir rakama ulaşmış durumdadır. Bundan dolayı halkın can ve mal güvenliği yok denecek kadar azalmış, ırz ve namus kavramları kirletilmiş, onur mefhumu ve insanî saygınlık hiçe sayılacak noktaya gelmiştir. Bundan dolayı 1998 yılında Türkiye bütçesinden 40 milyon TL ceza infaz kurumlarının ihtiyaçları için ayrılırken, bu tutar 2007 yılına gelindiğinde ise 921 milyon TL olmaktadır. Yani 20 kat artmıştır. Bu artışın ekonomi dilindeki anlamı şu; “benim ceza infaz kurumlarına kat kat ihtiyacım var, çünkü suçlu çok ve benim istihdam etmeye ihtiyacım var.” Suç oranlarına göz attığımızda ise, bu yargımızın doğruluğunu ispatlar nitelikte olduğunu rahatlıkla müşahede ederiz. 1998 yılından itibaren ceza infaz kurumuna hüküm giyerek giren tutuklu sayısı yavaş bir seyirle artarken bu seyir 2007 yılına gelindiğinde ise son 10 yılın en yüksek rakamına ulaşmaktadır. Topluma verilen Kapitalist eğitim de bu suçları önlemeye yetmemekte ve tam tersi, suç oranını yükseltmektedir. Bunu 2007 yılı rakamlarına göre cezaevine giren ve çıkanların eğitim durumları hakkındaki yayınlanan istatistikleri incelediğimizde görürüz. Ceza infaz kurumlarından çıkan hükümlülerin okuma yazma bilenlerin oranı %1,8 iken giren hükümlülerde ise %2,4 oranında olduğu görülür. Yani yeni cezaevine girenlerin okuma oranı daha yüksek. Hakeza çocuk yaşta suç işleyerek dört duvar arasına hapsedilen gençlerde de bir artış gözlemleniyor. 2006 yılında henüz 15-17 yaşında iken cezaevine giren çocukların sayısı 460 iken bu sayı %80 oranında artarak 779’a ulaşıyor. Ceza evlerindeki yatak sayısı ise 2006 yılında 72 bin iken 2007 yılında 93 bin oluyor. Bu da gösteriyor ki; yöneticiler suç oranlarını düşürmeye güç yetiremeyince çareyi yatak sayısını çoğaltmakta buluyor.

Böyle bir toplumsal vakıa karşısında, meseleyi esastan ele alan ve bunun köklü çözümünü sunan İslâm, kapsamlı fikirleri ve bu fikirlere dair dakik tatbikatıyla meselenin esasî amillerini keşfeder ve bunu çözüme kavuşturur. Bunu yaparken de meselenin insanî etkilenme, alakaların zedelenmesi zaviyesinden ele alır. Rabbimiz buyuruyor ki:

إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَن تَشِيعَ الْفَاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ

“Kötü sözlerin iman edenlerin arasında yayılıp duyulmasını arzu edenler, işte onlar için dünyada da Ahiret’te de pek acıklı bir azap vardır…” (en-Nur 19)

En önemlisi de, hükümleri tatbik ederken toplum önünde alenen işlenen bir fiili yine toplum önünde ve alenen cezasını tatbik eder. Rabbimiz bu mana ekseninde şöyle buyurur:

وَلْيَشْهَدْ عَذَابَهُمَا طَائِفَةٌ مِّنَ الْمُؤْمِنِينَ

“Mu’minlerden bir zümre de bunların azabına (bu cezalarına) şahitlik etsin.” (en-Nur 2)

Bu cezaların toplum bireyleri üzerindeki derin etkisine gelince; hırsızlık yapmaya azmedecek olan bir genç, elinin bileklerinden kesilmesi vakıasıyla karşı karşıya geleceğini bildiği için bu çirkin fiilden kendisini muhafaza edecektir. Birini kasten öldürmeye azmeden bir genç, bir cana karşılık kendi canından da olacağını bildiği ve hissettiği zaman bundan kendisini alıkoyacaktır. Çünkü Rabbimiz buyuruyor ki:

وَلاَ تَقْتُلُواْ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللّهُ إِلاَّ بِالحَقِّ وَمَن قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَانًا فَلاَ يُسْرِف فِّي الْقَتْلِ إِنَّهُ كَانَ مَنْصُورًا

“Kim haksız yere öldürülürse biz onun velisine bir yetki vermişizdir. O da öldürmede ölçüyü taşırmasın. Çünkü o cidden yardıma mazhar edilmiştir.” (el-İsra 33)

Hakeza karışık bir toplumsal yapımız olmasına rağmen insanımız, İslâm Akidesi’ne iman etmektedir. Bu imanının gereği olarak Rabbinden kendisine indirilen hükümleri yerine getirerek yaratıcısını memnun etmekle mükelleftir. Ancak mükellef olduğu amellerle alakalı zaman zaman zaaflar yaşayabilir, gevşeklik gösterebilir ve gaflete düşebilir. Böyle bir durumda iken Mu’min kul, günah çukurunda debelenip durur. İşte İslâmî hükümlerin kul üzerinde tatbikiyle kul bu ağır günahlardan ve Allah’ın huzuruna günahkâr olarak çıkmaktan kurtulur. Abdullah b. Büreyde, babasından şu hadisi rivayet etmektedir:

“Bir kadın gelerek şöyle dedi: “Ey Allah Rasulü! Ben zina ettim, beni temizle.” Allah Rasulü onu geri çevirdi. Ertesi gün kadın tekrar gelerek, “ey Allah Rasulü! Görüyorum ki Maiz'i geri çevirdiğin gibi, beni de geri çevireceksin. Allah'a yemin olsun ki ben hamileyim.” Efendimiz, “Öyleyse hayır. Git, çocuğunu doğurunca gel.” Kadın gitti, çocuğunu doğurunca bir beze sarılı olarak, elinde çocuğu ile geldi ve “İşte çocuk, onu doğurdum.” dedi. Allah Rasulü, “Git, sütten kesilinceye kadar emzir sonra gel.” dedi. Kadın gitti, çocuk sütten kesilince çocukla birlikte geldi. Çocuğun elinde bir ekmek parçası vardı. “Ey Allah Rasulü! İşte çocuk, sütten kestim, yemek de yedi.” dedi. Rasulullah çocuğu aldı Müslümanlardan birisine verdi. Sonra kadın için bir çukur kazılmasını emretti. Göğsüne kadar derinlikte bir çukur kazıldı. Sonra halka taşlamalarını emretti, herkes taşladı.” Bu vakıada da görüldüğü üzere Mü’min bir ferdin İslâmî cezalara olan bakışı bu cezaların her birinin kişinin üzerinden günahları temizlediği, Rabbinin huzuruna işlediği o cürümün günahından kurtulmuş bir şekilde çıkmış olmasıdır. Çünkü bu onlar için; وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ “Biz seni ancak âlemlere rahmet olsun diye gönderdik.” (el-Enbiya 107) ayetinde belirtildiği üzere bir rahmettir ve dahi bir mahz-ı adalettir…

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاء لِلّهِ وَلَوْ عَلَى أَنفُسِكُمْ أَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ إِن يَكُنْ غَنِيًّا أَوْ فَقَيرًا فَاللّهُ أَوْلَى بِهِمَا فَلاَ تَتَّبِعُواْ الْهَوَى أَن تَعْدِلُواْ وَإِن تَلْوُواْ أَوْ تُعْرِضُواْ فَإِنَّ اللّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا

“Ey iman edenler, adaleti titizlikle ayakta tutanlar ve Allah için şahitlik edenler olun. İsterse kendinizin veya ana ve babanızın ve yakın hısımlarınızın aleyhinde olsun, (isterse onlar) zengin veya fakir bulunsun. Çünkü Allah ikisine de (sizden daha) yakındır. Artık siz dönerek hevanıza uymayın. Eğer dilinizi eğip büker veya yüz çevirirseniz, şüphe yok ki Allah ne yaparsanız hakkıyla haberdardır.” (en-Nisa 135)

Rabbim hepimizi, adaleti ayakta tutacak olan İslâmî bir devletle buluştursun, inşaAllah…


Yorumlar

    Henüz yorum yapılmamış

Yorum Yaz