ÂLİ İMRAN SURESİ 118-119-120. AYETLER

Esad Mansur

Müminlerin kâfirleri sırdaş edinmelerinden nehyedilmesi:

يا أيها الذين آمنوا لا تتخذوا بطانة من دونكم لا يألونكم خبالا ودوا ما عنتم قد بدت البغضاء من أفواههم وما تخفي صدورهم أكبر قد بينا لكم الآيات إن كنتم تعقلون. ها أنتم أولاء تحبونهم ولا يحبونكم وتؤمنون بالكتاب كله وإذا لقوكم قالوا آمنا وإذا خلوا عضوا عليكم الأنامل من الغيظ قل موتوا بغيظكم إن الله عليم بذات الصدور. إن تمسسكم حسنة تسؤهم وإن تصبكم سيئة يفرحوا بها وإن تصبروا وتتقوا لا يضركم كيدهم شيئا، إن الله بما يعملون محيط.   

“Ey iman edenler! Sizden olmayan kimseleri sırdaş edinmeyin. Sizi bozmaktan geri durmazlar. Hep sizin sıkıntıya düşmenizi isterler. Size karşı besledikleri kin ve buğz dillerinde belli olmaktadır. Göğüslerinde sakladıkları ise bundan daha büyüktür. Eğer düşünüyorsanız bu ayetleri size açıkladık. İşte siz öyle kimselersiniz ki o insanlar sizi sevmedikleri hâlde siz onları seviyorsunuz ve bütün indirilen kitaplara inanıyorsunuz, (oysa onlar size indirilen Kitab’a inanmazlar). Sizinle karşılaştıkları zaman inandık derler, fakat kendi başlarında kaldıkları zaman size karşı besledikleri kinden dolayı öfkelenerek parmaklarını ısırırlar. Onlara deki; öfkenizden çatlayın! Şüphesiz ki Allah göğüslerin içindekini tam bilir. Eğer size bir iyilik dokunursa onları üzer, eğer size bir kötülük dokunursa onları sevindirir. Eğer sabredip Allah’tan korkarsanız onların hileleri size zarar vermez. Şüphesiz ki Allah onların yaptıklarını kuşatmıştır. (118-119-120)

Allah bu ayetlerde müminlerin kendilerinin dışında olan kâfir kimseleri sırdaş edinmelerini yasaklıyor. Nitekim onlar İslâm’a inanmazlar, onu yıkmaya çalışırlar ve Müslümanları bozmaya ve sıkıntıya sokmaya çalışmaktan geri kalmazlar. Bu nedenle güvenilir olmazlar. Bu ayete göre İslâm’a inanmayan kimsenin İslâm’ı uygulamakla ilgili makamlara tayin edilmesi caiz değildir. Halife’nin Tenfiz Yardımcısı olamazlar. Nitekim bu yardımcı Halife’nin sırdaşı olacaktır. Halife veya Tefviz yardımcısı olamazlar. Ayrıca Vali, Amil ve Hâkim gibi makamlara da tayin edilmezler. Bu makamlarda bulunacak kimsenin ilk şartı Müslüman olmasıdır. Kâfirler İslâm’a inanmadıkları için İslâm’ı uygulayacaklarına güvenilmez. Onların yaratıcısı Allah onları daha iyi bilir, bu nedenle bizi onlara karşı uyarmak üzere bu ayetleri indirdi. Bu ayette Allah, Müslümanların saf olmamalarını, kâfirlere karşı teyakkuz hâlinde olmalarını istiyor. Zira kâfirler Allah’tan korkmadıkları için her türlü hileye başvurur ve her yalanı uydururlar.  Müslümanlara karşı besledikleri kin ve buğz ağızlarından belli olduğu gibi İslâm’ın hükmünü reddetmeleri ve Müslümanlardan nefret etmeleri de ağızlarından belli oluyor. Başta Müslümanların Nebisi Hz. Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem ile sonra Kur’an ve şeriatla ve yine Müslümanların kılık kıyafetleri, başörtü ve cilbablarıyla alay edip savaştıklarına herkes şahittir. İslâm’a ve Müslümanlara karşı göğüslerinde sakladıkları kin ve buğz daha da fazladır. Fırsat buldukça Müslümanları tuzağa düşürmekten geri kalmazlar. Ahitlerini de bozarlar ve Müslümanlar aleyhine çalışırlar.

Bunu bu asırda görüyoruz; bütün kâfir Hıristiyan, Yahudi, laik demokrat, Budist ve İslâm’a zıt diğer fikir sahiplerinin İslâm’ın hâkim olmasına karşı nasıl savaştıklarını görüyoruz. Öyleyse İslâm Devleti’nde nasıl devletin kademelerinde bulunabilirler.

Allah Celle Celâlehû bize şöyle diyor: “Eğer düşünüyorsanız bu ayetleri size açıkladık.” Eğer düşünmeyip; “Akılsızlık yaparız, Allah’ın emrine muhalefet edip kâfirleri yalnız sırdaş değil başımıza da tayin ederiz” derseniz! Asrımızda olduğu gibi olur. Bunun manasını Allah’ın emrine göre düşünmek gerekir. Bir Müslüman eğer Allah’ın beyan ettiği ayetlere göre düşünürse İslâmî şahsiyete sahip olur. Zira Allah sırf okumak ve sevap almak için değil, ayetleri düşünmemiz ve uygulamamız için indiriyor.

Kur’an’ı açıklayan ve detaylarını gösteren Rasullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu: “Müşriklerin ateşiyle aydınlanmayın.” (Nesai ve İbni Hanbel) Bu hadisin manası kâfirlerin sancağı altında bulunmamız veya savaşmamızın haram olduğudur. Aynı zamanda onların fikirleriyle aydınlanamayız, onlara meselelerimizi sorarak görüşlerini alamayız, böylece onları sırdaş edinemeyiz. Biz olayları bağımsızca düşünürüz ve ondan sonra ayetler ve hadisler açısından değerlendiririz ve öyle hareket ederiz.

İslâm sayesinde Müslümanlar şefkatli ve merhametli oldular. Kâfirler ise öyle değil, tam tersinedir. Eğer Müslümanlara egemen olurlarsa gaddar ve katil olurlar. Bu nedenle Müslümanları kolayca aldatabilirler. Müslümanların tabiatının böyle olmasından dolayı Allahu Teâlâ onların düşünmelerini ve sadece duygusal insanlar olmamalarını istedi. Aksi hâlde kâfirler onları yok ederler. Müslümanların kâfirleri sevdiklerini ve kâfirlerin Müslümanları hiç sevmediklerini beyan ederek şöyle buyurdu: “İşte siz öyle kimselersiniz ki o insanlar sizi sevmedikleri hâlde siz onları seviyorsunuz.” Buradaki kâfirleri sevmekten maksat onlara şefkat ve merhamet göstermemizdir. Ayrıca onları himaye eder, barındırır, zulümden kurtarır ve onlara yardım etmeye koşarız. Bu da sevgiden meydana gelir. Müslümanlar insan oldukları için bunu yapar ama kâfirler yapmaz ve sürekli Müslümanlara eziyet getirmeye çalışırlar. Burma’da Budistler Müslümanları katletmeye devam ediyorlar. Oysa Müslümanlar ta Abbasi Halifesi Harun er-Reşit döneminde Burma’yı İslâm’la yönetmeye başlayınca hiç bir Budist’in canına, malına ve ırzına dokunmadı. İslâm’a sokmak için hiç bir kimseyi zorlamadı. Fakat Budistler İngilizlerin yardımıyla oraya egemen olunca Müslümanların canlarına kıymaya, mallarını gasp etmeye, ırzlarına tecavüz etmeye ve onları diyarlarından kovmaya başladılar. Yahudiler İspanyolların katliamlarından kaçıp Osmanlıların döneminde İslâm Devleti’ne sığındılar ve yüzlerce sene barındırıldılar. Onlara emniyet ve her imkân sağlandı ama İslâm Devleti’nde zafiyet başlayınca İngilizlerle işbirliği yapıp bu devleti yıkmaya çalıştılar. Onlardan birinin vasıtasıyla bu devlet yıkıldı ve Hilâfet kaldırıldı. İngilizler Filistin’i işgal edince oraya Yahudileri yerleştirmeye başladılar. Ondan sonra onlara “devlet” kurdurdular. Amerika ve sair küfür batı ve doğu devletleri bunu desteklediler. Yahudiler kendilerine iyilik yapan Müslümanları katletmeye, mallarını ve topraklarını gasp etmeye ve oradan kovmaya başladılar. Hâlâ bu siyaseti sürdürüyorlar. İngilizlerin ve Rumların Kıbrıs’ta, Sırpların Bosna’da ve Kosova’da, Rusların Kafkaslarda ve Orta Asya’da ve Çinlilerin Doğu Türkistan’daki Müslümanlara yaptıkları zulüm ve katliamları anlatmak için bir sürü kitap yazmak gerekir.  Oysa Müslümanlar bu memleketleri İslâm’la yönetirken bu tür kâfirlerden hiç birisinin canına, malına, toprağına veya ırzına dokunmadılar.

 Müslümanlar Allah’ın indirdiği bütün kitaplara inanıyorlar. Fakat Yahudiler ve Hıristiyanlar Allah’ın indirdiği son kitaba inanmazlar. Kur’an’ı ve Hz. Muhammed’i inkâr ederler. Onların bir kısmı nifakça müminlerle karşılaştıkları zaman Rasul’e ve Kur’an’a inanıyoruz derler. Oysa onlar inanmıyor ve müminlere karşı kin ve buğzla dolu oldukları için yalnız kaldıklarında kızgınlıklarını göstererek parmaklarını ısırmaya başlarlar. Bir insan başka insanlara kızgın olup da bir şey yapamıyorsa yalnız veya arkadaşlarıyla oturup içindeki kızgınlıklarını ortaya çıkartarak parmaklarını ısırmaya başlar.  Mücahit adlı müfessir; “Bazı müminler münafıklarla arkadaşlık yaptılar. Onlara sırlarını söylemeye ve dertlerini dökmeye başladılar. Allah bu ayetlerle müminlerin o kişilerle arkadaşlık yapmalarını sakındırarak yasakladı” diyor.

Allahu Teâlâ kâfirlere; “müminlere karşı göğüslerinizde sakladığınız kin ve buğzlarınızla patlayın ve ölün” diyor. Bu şekilde onlara sert çatıyor. Zira Allah göğüslerinde ne sakladıklarını biliyor ama müminler bilmeyebilirler. Allah bu şekilde müminlere öğretiyor ve onları sakındırıyor. Yoksa kâfirlerin tuzağına düşerler ve böylece zarara uğrarlar.

Allah Celle Celâlehû kâfirlerin müminlere karşı tutumlarını anlatmaya devam ediyor ve şöyle diyor: “Size iyilik dokunursa üzülürler, kötülük dokunursa sevinirler.”  İslâm’ı reddettiklerinden dolayı bu dine iman edenleri sevmez ve onlara kin besler, onlar için hayrı hiç dilemezler. Tersine eziyet ve zararın gelmesini diler ve bunun için çalışırlar. Allah Celle Celâlehû Bakara Suresi 105. ayette kâfirlerin ister ehli kitap olsun isterse onların dışında olan müşrikler olsun Müslümanlara hayrın gelmesini istemediklerini beyan etmiştir. Bu ayetlerde onları sırdaş edinmelerini yasaklarken tekrar onların tutumlarını ve durumlarını anlatıyor.

Ama Müslümanlar eğer sabırlı ve takvalı olurlarsa başarılı olur, kâfirlerin hilesini bozar ve böylece onların zararlarından korunurlar. Takvalı olmanın manası; Allah’tan korkup onun emirlerine uymak ve nehiylerinden uzak durmaktır. Misal olarak bu ayette Allah müminleri kâfirleri sırdaş edinmekten nehyediyor. Eğer Müslümanlar buna uyarlarsa kâfirlerin hilelerinden kurtulurlar ve kendilerine zarar getirmezler. Sabırlı olmanın manası Allah’ın emrini uygulamaya ve O’nun nehyinden uzak durmaya çalışırken sabretmedir. Ayrıca kâfirler müminlere karşı sürekli eziyet ve zarar vermeye çalışırlar. Müminler buna karşı da sabrederek Allah’ın emrini uygulamaya çalışmalıdırlar. Nitekim müminler meyveyi hemen elde edemeyebilirler ve bu esnada zarar görebilirler. Bu nedenle sabırlı olmalı ve Allah’ın emrinden kıl payı kadar dahi ayrılmamalıdırlar. Allah müminlere zaferi vaat etti. Eğer emrinden ayrılırlarsa veya nehyine muhalefet ederlerse Allah’ın zaferini göremezler. Eğer İslâm’ı yönetime getirmeye çalışırken Allah’ın emrine uymazlar ve sabretmezlerse ve hemen zaferi gerçekleştirelim diyerek demokrasinin oyunlarına gelirlerse İslâm’ı iktidara hiçbir zaman getiremeyecekler ve zaferi göremeyeceklerdir. Nitekim Allah ve Rasulü İslâm’ı getirme yolunu veya onun devletini kurma metodunu gösterdiler ve demokratik çalışmayı yasakladılar. Kureyşliler Hz. Muhammed’i küfür sisteminin gölgesinde yönetimin başına getirip kral olarak tayin etmeyi istediler. Fakat Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem bunu reddederek Kureyş’in önce Müslüman olmasını talep etti. Medine’de Musab bin Umeyr RadiyAllahu Anh adlı sahabe vasıtasıyla İslâm’ı yaydı, kamuoyunu oluşturdu ve kuvvet ehlini kazanarak orada yönetimin başına geçti. Ardından İslâm’ı hemen uygulamaya başladı. Bu yolu izlemeyenler takvalı ve sabırlı olmayan kimselerdir. Bu yola muhalefet ederek demokratik çalışmaya başlarlar, iyi iş yaptıklarını ve kendilerinin çok zeki olduklarını zannederler. Oysa kâfirler onlar için tuzak kuruyorlar. Eğer iktidara gelip İslâm’ı uygulamaya yanaşırlarsa hemen kâfir güçler hareket eder ve onları aşağıya düşürürler.

Allah kâfirlerin işlerini kuşatmaktadır ve her an onların hilelerini düşürebilir. Nitekim onları ve güçlerini yaratan kendisidir. Allah her şeye kadirdir; kâfirleri ve güçlerini her an yok edebilir. Müslümanlar bunu idrak etmeli, kavramalı ve buna göre de hareket etmelidirler.

Şüphesiz Allah kâfirlerin yaptıklarını kuşatmaktadır ve onların hilelerini her an düşürebilir. Fakat müminler Allah’a tevekkül edip O’nun emrine uymalı ve nehyinden uzak durmalılar. O zaman Allah kendilerine yardım eder, kâfirlerin hilelerini boşa çıkartır ve muzaffer kılar.


Yorumlar

    Henüz yorum yapılmamış

Yorum Yaz