Allah Subhanehû ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:
“Sizi topraktan, sonra meniden, sonra alakadan (aşılanmış
yumurtadan) yaratan sonra bebek olarak çıkaran, sonra sizi güçlü kuvvetli bir
çağa erişmeniz, sonra da ihtiyarlamanız -ki içinizden daha önce vefat edenler
de vardır- ve belli bir vakte ulaşmanız için sizi yaşatan O'dur. Umulur ki
düşünürsünüz” (Mümin 67)
Gençlik dönemi insanın en aktif,
verimli ve hareketli olduğu dönemdir. İnsanlar bu dönemde kendilerini tanımakta
ve hayatlarını yönlendirmektedir. Bir toplumun dinamik kesim diye adlandırılan
gençliğini istediğiniz şekilde istediğiniz yöne kanalize edebilirseniz artık o
topluma hakimsiniz demektir. Bunun bilincinde olan Batı gençliği ifsat
edebilmek için her türlü yola başvurmaktadır. Gençliğin zihnini sürekli kendi
şahsiyetleri ile donatmakta, kitle iletişim araçları aracılığıyla zehirlerini
enjekte etmektedir. Gençleri futbol, demokrasi, müzik, fuhuş, içki, kumar vb.
şeylerle meşgul etmekte, kendi özüne yabancı olarak yetişen gençler ise çoğu
zaman bu bataklığa düşmektedir. Bu şekilde yetiş(tiril)en gençler için artık
bir futbolcunun, bir filozofun, bir sanatçının, bir yazarın sözü ayetten ve
hadisten daha üstün görülmekte ve kendisi ile amel edilmektedir. Bu durumun
birçok sebebi olmakla beraber başlıca sebeplerden biri gençliğin kendisi için
rol model edineceği şahsiyetleri tanımıyor olmasıdır. Bu makalede gençlere şu
an içerisinde bulunmuş oldukları evrenin bilincinde olmaları gerektiğini ve İslâm’ın
gençliğe verdiği önem üzerinde durarak gençlere gerçek rol modellerinin kimler
olduğunu göstereceğim inşaAllah.
Bizler bu dünyaya imtihan için geldik
ve hayatımızın sona ermesiyle beraber dünya hayatında yaptığımız amellerden
dolayı hesaba çekileceğiz. Allah Subhanehû
ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:
“O (Allah) ki, hanginizin daha güzel davranacağını sınamak için
ölümü ve hayatı yarattı. O Azîz’dir, Ğâfur’dur” (Mülk 2)
Allah Subhanehû ve Teâlâ başka bir ayette dünya hayatının geçici olduğunu
buyurmuştur. Şöyle ki;
“Dünya hayatı aldatıcı bir geçimlikten başka bir şey değildir” (Hadîd 20)
İslâm dini gençliğe büyük bir önem
vermiştir. Gençlikte yapılan amellerin her zaman için yaşlının yaptığı
ibadetten daha hayırlı olduğunu belirtmiştir. Bunu vurgulamak isteyen Ömer RadiyAllahu Anh şöyle demiştir:
“Namaz kılan yaşlıyı severim ama namaz kılan gence aşığım.”
Yine gençliğin önemi ile alâkalı
birçok hadis mevcuttur.
Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu:
“Allah, tövbekâr
genci sever.” (Camiu’s-Sağir)
Yine şöyle buyurdu:
“Bir genç, ilim ve
ibadet içerisinde yetişir, olgunlaşırsa; Allah, Kıyamet Günü ona yetmiş iki
sıddîkin sevabı kadar sevap verir.”
(Camiu’s-Sağir)
Gençlik dönemlerinin nerelerde
harcandığı çok önemlidir. Eğer gençliğimizi Rabbimizin istediği şekilde
sürdürsek bunun karşılığında mükâfat alırız. Allah’ın emirlerine aykırı bir
şekilde sürdürürsek azaba müstehak oluruz. Muhakkak ki gençliğimizi nerede
harcadığımızın hesabını vermeden mahşer günü bulunduğumuz yerden hareket
edemeyeceğiz. Rasulullah SallAllahu
Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu:
“Kul şu beş şeyden
sorguya çekilmedikçe Kıyamet Günü’nde ayakları olduğu yerden kıpırdamaz.
1-Ömrünü nerede
tükettiğinden
2-Gençliğini nerede
harcadığından
3-İlmiyle ne amel
ettiğinden
4-Malını nerede
kazanıp, nereye harcadığından.
5-Bedenini nerede
yıprattığından.” (Tırmizi 2416)
Rasulullah’ın davetinde gençlerin
ayrı bir yeri olmuştur. İlk iman edip bu davayı göğüsleyen gençler olmuştur.
Siyerde tespit edilen ilk kırk Müslümandan yaşları tespit edilen otuz altı
kişiye baktığımızda çoğunun gençlerden hatta bazılarının çocuklardan oluştuğunu
görürüz. Şeyh Takıyyuddin En-Nebhani Rahimehullah İslâm Devleti adlı
kitabında Sahabe’nin yaşlarını tek tek belirtmektedir. Konumuzun uzamaması için
bu Sahabelerin adlarını ve yaşlarını belirtmeyeceğiz. İsteyenler bahsettiğimiz
kitaba bakarak ilk iman eden Sahabelerin isimlerine ve yaşlarına bakabilir.
Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem gençlerin çekirdekten yetişebilmesi
için nefsiyetlerinin ve akliyetlerinin gelişmesine büyük önem vermiştir.
Nefsiyeti gelişen Sahabelerin aynı zamanda ilmî seviyeleri de artmıştır.
Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem
hayatta iken bazı Sahabeler genç yaşlarına rağmen müçtehit seviyesine yükselmiş
ve içtihat yapmaya başlamışlardır. Ali
RadiyAllahu
Anh, Abdurrahman b. Avf, Muaz b. Cebel,
Abdullah b. Mes’ud, Zeyd b. Sabit gibi Sahabeler bunlardan birkaçıdır. Ayrıca
Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in
gençlere verdiği bir diğer önem ise vahiy katibi olarak gençleri seçmesi ve İslâm’a
davet mektuplarını da gençlere yazdırmasıdır. Gençleri o dönem içerisinde
oldukça ihtiyaç duyulan Süryanice ve İbranice gibi yabancı dilleri öğrenmeye
teşvik etmiştir.
Rasulullah, henüz otuzlu yaşlarda
–kimi rivayetlerde ise yirmi beş yaşında- bir genç olan Mus’ab b. Umeyr’i Medine’ye İslâm Devleti’nin temellerini
atması için yollamış, İslâm Devleti kurulduktan sonra yirmi altı yaşındaki Muaz
b. Cebel’i de Yemen’e kadı olarak tayin etmiştir.
Savaşlarda da Rasulullullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem gençlere
büyük önem vererek birçok seferde sancağı gençlere vermiştir. Örneğin Tebük
Seferi’nde sancağı Zeyd b. Sabit’e, Hayber’de de Ali RadiyAllahu Anh’a vermiştir. Türkiye’de kendisine bir koyun dahi
teslim edilemeyeceği söylenen yaştaki bir gence yani on sekiz yaşlarında olan
Usame b. Zeyd’i kendisinden daha büyük yaştaki kişilere liderlik etmek üzere
Suriye’ye gönderdiği orduya komutan tayin etmiştir.
İslâm tarihine baktığımızda çocuk
yaştaki kişilerin bile devlet yöneticilerini muhasebe ettiğini görebiliyoruz.
Iraklı Şeyh AbdulAziz el-Bedrî “Alimler Ve Yöneticiler Arasında İslâm” isimli
adlı eserinde küçük bir çocuğun Halife Ömer b. Abdülaziz’e nasihat ettiğini ve
onu yanlışından düzelttiğini nakletmektedir:
“Ömer b. Abdülaziz Halife olunca her yöreden heyetler
ihtiyaçlarını açıklamak ve tebrik etmek için akın ettiler. Hicaz’dan da O’na
bir heyet geldi. Haşimî kabilesine mensup bir çocuk ilk önce söze başladı. O,
yeni konuşma çağına ulaşmış bir çocuktu. Ömer b. Abdülaziz: “Senden daha yaşlı
birisi konuşsun” dedi.
Çocuk: Allahu Teâlâ müminlerin Halifesine iyilik versin.
Kişinin küçüklüğü kalbinin ve dilinin küçüklüğüyledir. Allahu Teâlâ bir kişiye
konuşan bir dil ve hıfzeden bir kalb lütfettiğinde o kişi söz söylemeye hak
kazanır. Onun üstünlüğünü ancak dinleyen anlayabilir. Devlet başkanlığı
yaşlılık cihetinden olsa idi, senin bu makamına Ümmet içinde çok daha lâyık
olanları bulunurdu.
Bu sözleri dinleyen Ömer b. Abdülaziz: “Doğru söyledin.
Aklına gelen her şeyi söyle, dedi.
Çocuk: Allahu Teâlâ müminlerin Halifesine iyilik versin.
Biz, tebrik edici heyet olarak geldik. Yoksa istifade etmek için değil. Biz,
sadece seni bize Halife yapan Allahu Teâlâ’nın rızasını kazanmak için geldik.
Biz, sana senden korktuğumuzdan veya bir şey umduğumuzdan ötürü gelmedik. Sana
gelmek için memleketimizden buraya kadar meşakkatlere katlandık. Adaletinle
zulmünden emin olduk.
Ömer b. Abdülaziz çocuğun bu hitabı karşısında
duygulanarak, ey çocuk! bana öğüt ver, dedi. Çocuk: Allahu Teâlâ müminlerin
Halifesine iyilik versin. Allah’ın hilim sıfatıyla insanlara mukabele etmesi,
arzularının sonsuzluğu ve insanların onları övmesinden ötürü gurura saptılar.
Böylece ayakları kaydı ve cehenneme yuvarlandılar. Allah’ın sana hilim
sıfatıyle davranması, sonsuz arzuların ve insanların seni övmesi seni gurura
sevk etmesin. Aksi halde ayağın kayar ve Ümmeti de saptırırsın. Allahu Teâlâ
seni bu Ümmet’in salihlerinden kıldı...
Çocuk biraz sustu. Ömer b. Abdülaziz, bu çocuğun kaç
yaşında, olduğunu sordu. Onunla birlikte gelenler; on bir yaşındadır, dediler.
Sonra Ömer b. Abdülaziz; Onun kimliğini sordu. O çocuğun, Rasulullah’ın torunu
Hüseyin’in oğlu olduğunu öğrendi. O’na hayırlar diledi ve O’na dua etti. Şu
şiir de bu tabloyu ifadelendirmektedir:
Bil, kişi âlim olarak doğmaz. Âlim olan, cahil gibi
değildir.
Cemiyetin kendisine iltifat ettiği yaşça küçük [bilgin)
halkın büyüğüdür. Yoksa ilmi olmayan değil!..”
İslâm tarihinden örnekler vermeye
devam edelim. İstanbul’un fethi ile alâkalı hadisin övgüsüne nail olabilmek
için İstanbul’u fetheden Fatih Sultan Mehmet
henüz yirmi bir yaşındaydı. Çanakkale Savaşı’nda Hilâfet Devleti’ni
koruyabilmek için savaşan insanların çoğunun daha bıyığı bile terlememişti.
Mezhep imamları daha on beşli yaşlarda içtihat etmeye başlamışlardı. Bunun gibi
daha birçok örnek vermek mümkündür.
İslâm, aynı zamanda gençliğini Allah
yolunda sürdüren gencin mahşerde Allah’ın arşının gölgesinde gölgeleneceğini
belirtmiştir. Ebu Hüreyre RadiyAllahu Anh’dan
rivayet edildiğine göre Rasulullah SallAllahu
Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu:
“Başka bir gölgenin
bulunmadığı Kıyamet Günü’nde Allah Teala, yedi insanı, arşının gölgesinde
gölgelendirecektir:
1-Adil devlet
başkanı,
2-Rabbine kulluk
ederek temiz bir hayat içinde serpilip büyüyen genç,
3-Kalbi mescidlere
bağlı Müslüman,
4-Birbirlerini
Allah için sevip buluşmaları da ayrılmaları da Allah için olan iki insan,
5-Güzel ve mevki
sahibi bir kadının beraber olma isteğine “Ben Allah'tan korkarım” diye
yaklaşmayan yiğit,
6-Sağ elinin
verdiğini sol elinin bilemeyeceği kadar gizli sadaka veren kimse,
7-Tenhada Allah'ı
anıp göz yaşı döken kişi.”
(Buhari Ezan 36, Zekat 16, Rikak 24, Hudüd 19-Müslim Zekat 91-Tirmizî Zühd 53-Nesaî
Kudat 2)
Bu hadis üzerinde tefekkür ettiğimiz
zaman mükemmel bir düzenlemenin olduğunu görürüz. Hadiste adil devlet
başkanından/adil Halife’den hemen sonra ömrünü Allah yoluna adayan genç
gelmiştir. Bu hadisten İslâmî bir gençliğin Halifelik kadar önemli olduğunu
anlarız. Eğer Ümmet gençliğini kaybederse Halifesini kaybeder. Ümmet hayırlı
bir gençlik oluşturamazsa Halifesini de geri getiremez. Devletlerini kaybetmiş
bir Ümmet ile gençliğini kaybetmiş bir Ümmet sürekli zulüm altında olur. Burada
Allah’a kulluk eden bir gençliğin imamdan sonra zikredilmesi de imamı yeniden
getirecek olan kesimin gençler olmasından dolayıdır. Bundan dolayı takvalı bir
gençlik oluşmadığı takdirde adil imamın varlığı da tehlikede olacaktır.
Sömürgeci kâfirler gençliği ifsat ederek Halifeyi de ortadan kaldırabilecektir.
Biz bunu Osmanlı Devleti’nin yıkılışında gördük. Avrupa’ya okumaya gönderilen
gençlerin zihinleri ifsat olduğu vakit bu hâl Ümmet’in geneline sirayet ederek Osmanlı’nın
rahat bir şekilde yıkılmasına yol açtı. Nasıl ki Halife Ümmet için kalkansa
gençlik de İslâmî bir otorite için kalkandır. Müslümanların bir Halife’nin
nasbedilmesi için çalışmaları farz olduğu gibi yeryüzünde fitne kalmayıp din
yalnız Allah’ın oluncaya kadar kâfirlerle savaşacak ve Halife’nin emrine itaat
edecek bir gençliğin oluşması için çalışmak da farzdır. Hadiste zikredilen
maddelere baktığımızda hepsinin gençlerden oluşması da mümkündür. Bir genç adil
bir şekilde devlet başkanı olabilir, kalbi sürekli mescitlerde olabilir,
etrafında bulunan insanları Allah için sevebilir ve onlara Allah için buğz
edebilir, kendini fuhşiyattan alıkoyabilir, Allah yolunda sadaka verebilir ve
işlediği günahlardan pişmanlık duyarak kimsenin olmadığı bir yerde gözyaşı
dökerek Allah’tan istiğfar dileyebilir.
Geçmiş kavimlere baktığımızda
Firavunların, Nemrutların ve onların haleflerinin en çok korktuğu kesim her
daim gençler olmuştur. Bütün putperestler gençlerin uyanışından korkmuşlardır.
İbrahim Aleyhi’s Selam, putları
kırdıktan sonra müşrikler ve düzenin istihbaratçılarından bazıları bunu İbrahim
adındaki feta/gencin yaptığını söylüyorlardı. Allah Subhanehû ve Teâlâ bize bu olayı Kur’an’da şöyle haber veriyor:
“(İbrahim’in Kavmi) ‘İlahlarımıza bunu kim yaptı? Doğrusu
o zalimlerden biridir.’ dediler.
Bazıları ‘İbrahim denen bir gencin, onları diline doladığını duymuştuk’
dediler” (Enbiya 59-60)
Başka bir örnek vermek gerekirse
zamanının Firavunlarına başkaldıran ashabı Kehf’ten Allah Subhanehû ve Teâlâ bizlere şu şekilde bahsediyor:
“Biz sana onların başından geçenleri gerçek olarak
anlatıyoruz. Hakikaten onlar, Rablerine inanmış gençlerdi. Biz de onların
hidayetini arttırdık. Onların kalplerini metin kıldık. O yiğitler (o yerin
hükümdarı karşısında) ayağa kalkarak dediler ki: Bizim Rabbimiz, göklerin ve
yerin Rabbidir. Biz, O'ndan başka bir ilaha davet etmeyiz. Yoksa saçma sapan konuşmuş
oluruz” (Kehf 13-14)
Gençlik yukarıda belirttiğimiz gibi
insanın en dinamik olduğu evredir. Bu dönemde kimlik kazanan gençler en verimli,
en hareketli dönemlerini yaşarlar. Sabah bir yerde akşam başka yerde olurlar.
Sürekli hareketlidirler. Bu dönem biz gençler için çok kıymetli ve değerlidir.
Bunun için de gençliği bulunmaz bir nimet olarak düşünmek ve değerlendirmek
zorundayız. Gençliği olmayan bir toplumun geleceği de olamaz. Bu sebeple İslâm’ın
ilk doğduğu zamana baktığımızda bu dini ilk kabul edenlerin çoğunun gençlerden
oluştuğunu görürüz.
Tarih boyunca ister hak olsun isterse
bâtıl olsun devrimleri gerçekleştiren insanların gençlerden oluştuğunu müşahede
etmekteyiz. Medine İslâm Devleti’ni kuranlar gençlerdi, Fransız İhtilali’ni
gerçekleştiren gençlerdi, Bolşevik İhtilali’ni gerçekleştiren gençlerdi, Hilâfet’i
ortadan kaldıran aklı eksik, ifsat olmuş kesim gençlerdi, İran devrimini
gerçekleştiren gençlerdi. Türkiye’de son dönemde meydana gelen Gezi Eylemlerini
düzenleyen gençlerdi, hakeza üniversiteleri harekete geçiren oralarda eylemler
yapan hep genç nesil olmuştur.
Şu an bu yazıyı okuyanların büyük bir
çoğunluğunu gençler oluşturmaktadır. Sizler şu an bulunduğunuz yaşlarda
kimliğinizi inşa etmek üzeresiniz. Özünüze dönüp dönmemek sizin elinizdedir.
Bizler sizlere gerçek liderlerinizi ve takip etmeniz gereken yolu göstermiş
olduk. Sizin aslî göreviniz insanları İslâmî hayatı yeniden başlatmak üzere İslâm’ı
yaşamaya davet etmektir. İslâm tarihini derin bir şekilde analiz ettiğimizde
gençlerin İslâm’ı anlamada ve yaşamada yaşlı kesime oranla daha arzulu
olduklarını görüyoruz. İslâm Ümmeti için gençlik vazgeçilmez bir unsurdur.
Gençliğinden vazgeçen bir ümmetin ne yazık ki geleceği olamaz. Bundan dolayı da
bugün bir Halifeye duyduğumuz ihtiyaç kadar bu Halifeyi nasbedecek ve bunun
için gecesini gündüzüne katacak basiretli, dirayetli, azimli ve ihlaslı
gençlere ihtiyaç vardır.
Bugün bizler elimizde var olan
malzemeyi en iyi şekilde insanlara sunarsak bu davete ilk icabet edecek olan
gençlerdir. Gençler her zaman için elimizde var olan hazır bir potansiyeldir. İslâm’ı
en iyi anlayacak ve akıllarına hitap edecek ilahi mesajı anlayacak olanlar
gençlerdir. Son olarak, örnek almamız gereken kişiler şunlardır:
Bugün bizler Uhud Savaşı’nda
Rasulullah’ı SallAllahu Aleyhi ve Sellem’i
korumak için canını ortaya atarak O’na gelen ok, kılıç darbelerine karşı elini
uzatarak felç olan Talha b. Ubeydullah’ı örnek almalıyız.
21-22 yaşlarında Kur’an’ı cem eden
Zeyd b. Sabit’i örnek almalıyız.
Örnek alınması gereken Medine’yi İslâm
Devleti’nin merkezi olmaya hazırlarken sizin yaşınızda olan Musab b. Umeyr’dir.
Örnek alınması gereken çoğunuzdan
küçük olan ve İslâm’ın yeryüzünde yayılması için mücadele eden Fatih Sultan
Mehmet’tir.
Örnek alınması gereken Çanakkale Savaşı’nda
İslâmî Devlet’in yıkılmaması için canını feda eden gençlerdir.
Örnek alınması gereken genç yaşta
içtihat eden Ali b. Ebu Talib, Abdurrahman b. Avf, Abdullah b. Mes’ud gibi genç
Sahabelerdir.
Örnek alınması gereken Rasulullah’ın
"Ümmetim içinde helal ve haramı en iyi bilen Muaz'dır" övgüsüne nail
olan Muaz b. Cebel’dir.
Örnek alınması gereken Ashabın
kitleleşmesi için evini açan ve henüz 12 yaşında olan Erkam b. Ebî’l Erkam’dır.
Örnek alınması gereken Kâbe’nin
ortasında İslâm’ın düşmanı olan azılı müşriklerin karşısında hiçbir şekilde
korkmayan ve henüz 14-18 yaşları arasında olan Abdullah b. Mes’ud’dur.
Bu örnekleri çoğaltmak mümkündür.
Evet asıl örnek alınması gerekenler Allah’ın Rasulü ve güzide Ashabı ile
beraber onların yolundan giden salih insanlardır. Nitekim o insanlar Rasulullah
SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in
vefatından sonra önemli görevler üstlenmişlerdir. Kimisi devlet başkanı, vali,
kadı olmuştur; kimileri ise minberde bir âlim, savaş meydanlarında ülkeleri
fetheden hayırlı komutanlar olmuştur.
Ne mutlu o kimseye ki gençliğinin
farkında olarak kendini yetiştirmekte, nefsiyetini kuvvetlendirmekte ve Ümmet’in
yeniden yeryüzünde lider olması için mücadele etmektedir.
Rabbim bizlere bu yazıda geçen güzide
insanları örnek almayı ve onlar gibi bâtıl sistemleri yıkarak İslâmî hayatı
yaşatmayı ve yaşamayı nasip etsin. (Amin)


Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış