MÜSLÜMANLAR SADECE KÂBE’DE DEĞİL BÜTÜN DÜNYADA BİRLEŞSİN

Salih Sorgun

Lebbeyk Allahümme Lebbeyk

Lebbeyke Lâ Şerîke Leke Lebbeyk

İnnel Hamde ve’n Ni'mete

Leke vel Mülk Lâ Şerîke Lek

Geçtiğimiz ay Rabbimizin ikramı sayesinde ailemle beraber Rasulullah’ın doğup büyüdüğü ve risaletini cihana devlet eliyle taşıdığı ve vefat ettiği mübarek beldeyi ziyaret ettik.

Sizlere inşAllah bu makalemde oranın manevî atmosferinden bahsederek sizleri 1400 sene öncesine yani vahyin geldiği ilk anlara götürmek istiyorum. Vahyi anlayabilmenin ve hacdan ve umreden gerçek manada tat alabilmenin nasıl mümkün olacağını örneklerle ele alacağım. Bir de bugünkü Suudi Arabistan rejiminin despot yapısını ve Suudi Arabistan halkının durumunu sizlere aktaracağım.

Kâbe’ye ilk girişte, insanın yıllardır namaz kılarak yüzünü döndüğü yeri karşısında görmesi insana birçok tarihi olayı hatırlatıyor. Tabii bu olaylar herkesin zihninde farklı çağrışımlar uyandırıyor. Bazıları oradan dönerken gerçekten o mübarek toprakları, Rasulullulah’ı anlayarak dönmüştür. Bazıları da sanki turistik bir geziye çıkmış ve tatil yaparak dönen bir insan profiline girmiştir.

Öncelikle şunu bilmeliyiz ki Kâbe’yi ve mescidi Nebevi’yi ziyaret etmek demek oranın şekline bakıp da dönüşte onları anlatmak demek değildir. Kâbe’nin ihtişamına aldanmak, Medine’deki yüksek otellerin –dış görüntüsü- güzelliğine hayran kalmak vb. hususları göz önünde bulundurarak gitmek de orayı ziyaret etmek demek değildir. Böyle düşünenler 1400 sene öncesini anlayamadıkları gibi o dönemi de yaşayamazlar. Yine o mübarek mekânları hurma, esans, tespih, yüzük, zemzem suyu vb. hediyelerin alındığı bir alışveriş merkezi olarak görenler de 1400 sene öncesini tefekkür edemezler. 

Bir Müslüman; Kâbe’yi gördüğünde Abdullah ibni Mesud’un, müşriklerin yüzüne karşı Rahman suresini okuduğunu hatırlamıyorsa ne tat alabilir ki o mübarek topraklardan?

Mekke’yi gördüğünde Hz. Hamza’nın Ebu Cehil’i dövüp Rasulullah’a sahip çıktığını hatırlamıyorsa ne tat alabilir ki o mübarek topraklardan?

Kâbe’nin karşısında ibadet edince artık karşıya yani doğrudan Kâbe’ye bakıyor olduğunu hissedemiyorsa ne tat alabilir ki o mübarek topraklardan?

Kâbe’nin karşısına geçince Darun Nedve’yi hatırlayıp, onun bugünkü parlamenter sistemlere benzediğini ve Rasulullah’ın orayı bu cahili sistemlerden temizlediğini hissedemiyorsa ne tat alabilir ki o mübarek topraklardan?

Kâbe’nin karşısına geçince وَقُلْ جَاء الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ “De ki hak geldi batıl zail oldu” ayeti hemen zihninde canlanmıyorsa ne tat alabilir ki o mübarek topraklardan?

Mekke’nin sokaklarında gezerken aklına İslâm yolunda canını feda eden Yasir ailesi gelmiyorsa ne tat alabilir ki o mübarek topraklardan?

Mekke’nin kavurucu sıcağında dolaşırken Bilal-i Habeş’in “Ehad! Ehad!” diye bağırdığını duyamıyorsa ne tat alabilir ki o mübarek topraklardan?

Mekke’de bulunduğu süre zarfında hicran yürekli Ammar’ı düşünmüyorsa ne tat alabilir ki o mübarek topraklardan?

Mekke’de bulunduğu süre boyunca, “La İlahe İllallah” dediği için bayılıncaya kadar dövülen Ebu Zer gibi Rasulullah’ın davasını taşımak için kendisine söz vermiyorsa ne tat alabilir ki o mübarek topraklardan?

Mekke sokaklarında gezerken Musab’ı, Ebu Bekir’i, Sad bin Ebi Vakkas’ı ve diğer sahabeleri hatırlamıyorsa nasıl anlasın ki o mübarek yerlerin önemini?

Nur dağına gidince vahyin kokusunu almadan sadece Hira mağarasının içine girip ağlamakla 1400 sene öncesini anlayabilir mi?

Rasulullah’ın İslâmî bir devlet kurmak için sürekli nusret arayışına girdiğini Mekke’de kaldığı süre içerisinde hissedemiyorsa ne tat alabilir ki hacdan veya umreden.

Taif’e gittiği zaman Rasulullah’ın davet yolunda çektiklerini hatırlamıyorsa ne tat alabilir ki o mübarek topraklardan?

Mekke’ye gidince birinci ve ikinci Akabe biatinin, İslâmî devlet kurmak için yapılan bir sözleşme olduğunu hâlâ anlayamamışsa ne tat alabilir ki o mübarek topraklardan?

Sevr dağına gidince kutlu hicret yolculuğunu anlamadan sadece Rasulullah ile Ebubekir’in kaldığı yeri görüp ağlamakla kişi 1400 sene öncesini anlayabilir mi?

Mekke’de kaldığı süre boyunca 1400 sene önce yaşanmış diğer vakıaları zihninde canlandırmıyorsa nasıl anlayabilir ki Rasulullah’ı ve Ashabını?

Mekke’den ayrılıp Medine’ye giderken, o mübarek şehirden ayrılırken Rasulullah’ın dediği gibi “Vallahi, sen, Allah'ın yarattığı yerlerin en hayırlısı, Allah katında en sevgili olanısın! Bana senden daha sevgili, daha güzel yurt yoktur! Çıkarılmaya zorlanmamış olsaydım, senden asla ayrılmaz, senden başka yerde yurt yuva tutmazdım” diye içinden geçirerek aynı acıyı yüreğinde taşımıyorsa Rasulullah’ı nasıl anlayabilir ki?

Mekke’den ayrılıp Medine’ye giderken Ebu Bekir’in İslâm yolunda verdiği sadakati, dostluğu kendi hayatında da gösteremiyorsa, davasına ve diğer kardeşlerine karşı da sadık değilse, Ebu Bekir’den bahsetmesi ona hiçbir şey kazandırmaz.

Medine’ye doğru yol alırken müşriklerin kendisini yakalaması sonucu Suheyb er-Rumi’nin “Size, bütün servetimin yerini gösterir, onu size bırakırsam gitmeme müsaade eder misiniz?” teklifine karşılık serbest bırakılmasını ve O’nun bu davranışını Rasulullah’a olan sevgi ve hicretin ne kadar büyük bir mükâfat olduğunun göstergesi olarak anlayamıyorsa ne tat alabilir ki Medine yolculuğundan?

Medine’ye girerken şu mısralar kulağında yankılanmıyorsa:

“Veda yokuşundan doğdu dolunay bize…

Allah’a davetinden şükretmek gerekir mes’ud hâlimize

Ey bize gönderilen Yüce Peygamber,

Sen, itaat etmemiz gereken bir emirle geldin bize!..”

Ve Rasulullah’a itaat edeceklerini belirten bu insanların O’na gösterdiği sadakati göstermiyorsa Rasulullah’ın Medine’ye girişini nasıl anlayabilir ki?

Medine’de Muhacir ile Ensar arasında kurulan kardeşliğin aynısı bizlerin de arasında oluşmuyorsa o mübarek toprakları ziyaret etmenin ne anlamı kalır ki?

Hâlâ mümin kardeşlerimize karşı kalbimizde kin, öfke, kıskançlık varsa ne tat almış olabiliriz ki Medine topraklarında?

Hâlâ kardeşlerimizin gıybetini yapıyorsak, onları çekiştiriyorsak kardeşlik hukukunu nasıl anlamış olabiliriz ki?

O mübarek topraklarda bulunduğumuz süre zarfında Müslümanların derdi ile dertlenmiyorsak ve onların düşmanlarımız tarafından öldürülmesine göz yumuyorsak nasıl Rasulullah’ın kabrine gidip de ona selam verebiliriz? Hangi yüzle bunu yapabiliriz? Hâlâ bacılarımıza karşı kâfirler her türlü zulmü uygularken bizler buna karşı ses etmiyorsak Kaynuka Yahudilerine karşı Rasulullah’ın gösterdiği tavrı anlayabilir miyiz?

Allah Rasulü’nün savaş hazırlığı için yolladığı seriyyeleri İslâm tarihinde okuduğumuz halde  İslâm’da talep cihadı yoktur savunma cihadı vardır diyorsak okuduklarımızın ve gördüklerimizin ne anlamı olabilir ki?

Bedir’i, Uhud’u, Hendek’i, Mute’yi, Tebük’ü vb. İslâm’ın âleme taşınması için gerekli olan hazırlıklar olarak değil de tarihte yapılmış sıradan savaşlar olarak görürsek bu savaşların gerçek mahiyetini anlamış olur muyuz? Tabii ki de hayır.

Bu örnekleri çoğaltmak mümkün. Saydığımız bütün örnekler bizim bu mübarek topraklarda yaşananları hakkıyla anlayıp anlamadığımızı bizlere gösterir. Fakat sadece anlamak da yetmez. Bunları anladıktan, öğrendikten sonra hayatımıza uygulayıp uygulamadığımız, bunları idrak edip etmediğimizi bizlere gösterir.

Orada gördüğümüz güzel olaylardan birisi ruhi yönden Müslümanların birleşmesiydi. Bu mübarek topraklara Türkiye’den, Endonezya’dan, İran’dan, Özbekistan’dan, Kuveyt’ten, Pakistan’dan, Hindistan’dan, Bangladeş’ten, Azerbaycan’dan, Kırgızistan’dan, Bosna’dan, Afganistan, Kürdistan’dan, Irak’tan, Suriye’den, Türkmenistan’dan, Mısır’dan, Afrika’dan, Avrupa’dan vb. birçok ülkeden gelen insan vardı ve farklı ülkelerden gelen insanlarla tanışma imkânımız oldu.  Evet, orada Hanefî, Şâfi, Malikî, Hanbelî, Caferî, Zeydî, Vahhabî vb. mezhebe sahip olanlar ile Şia, Ehli Sünnet, Mutezile, Cebriye vb. itikadî fikirlere sahip olanlar aynı kıbleye doğru namaz kılarak İslâm’daki ruhi yönü gerçekleştirmiş oluyorlardı. Belki buradaki insanların, ibadetlerin başında gelen namaz gibi fiillerde bile çok farklı hareket etmesi Türkiye’de çok garip karşılanabilir. Ama oradaki hiç kimse bunları problem yapmadan toplu halde, huzur dolu duygularla ibadetlerini yapmaktaydılar. Bu durumu görmem de bana makalenin başlığını “Müslümanlar sadece Kâbe’de değil bütün dünyada birleşsin” olarak belirtmemi sağladı. Milyonlarca insan bir ezan sesi ile aynı yöne hareket ediyordu. Bir tekbir sesiyle aynı hareketleri yapıyordu. Fakat buraya gelen ve burada yaşayan insanlarda görülen en büyük eksiklik ise siyasi birliklerinin olmamasıydı. Bu bölgelerde siyaset konuşulması adeta yasaklanmış ve tabiri caizse Mescid-i Haram ve çevresine siyasi yasak getirilmiş. Siyasetten bahsedenler veya mevcut rejimi eleştirenler ya hapsedilmekte, ya öldürülmekte ya da ülke dışına atılmaktadır. Mekke’de kaldığımız otelde Türkiye’li olup da orada gümüş işi yapan bir gençle muhabbet etme fırsatı bulabildim. Genç daha önce Gülen cemaatini seven birisiymiş. Fakat Cemaat-AKP çatışmaları patlak verince genç, cemaate düşman kesilmiş ve her gördüğü Türkiyeli Müslümana cemaati eleştirmeye başlamıştı. Bana da cemaati eleştirdiği vakit bende ona bugünkü Suudi Arabistan Kralının da diğer liderlerden ve cemaat liderlerinden farkının olmadığını söylediğim anda hemen konuşmayı kesti. Ve o konulara girmeyelim diyerek konuşmamamı istedi. Daha sonra her ne kadar bu konuları konuşsak da kısık sesle konuşmamı rica ettiği için kısık sesle bu meseleleri konuşmaya başladık. Anladım ki Suud rejimi sadece kendi vatandaşlarını değil, diğer ülke vatandaşlarını da korkutmuş.

Türkiye’ye döndükten sonra bir haber gözüme ilişti. Haberi sizlere olduğu gibi paylaşmak istiyorum:

“Suudi Arabistan Baş Müftüsü el-Vatan Gazetesi'nin geçen haftaki sayısında hatiplere çağrıda bulunarak camilerde namaz kılanların siyaset işler ile uğraşmamalarının onlara telkin edilmesi gerektiğini belirtti. Geçen hafta gazeteye konuşan Şeyh Abdülaziz; Namaz kılanların siyasi durumlardan uzak kalması gerektiğini ifade ederek, Suudi Arabistan İçişleri Bakanlığı'ndan yapılan açıklamada, Arap Yarımadası El-Kaidesi, Yemen El-Kaidesi, Irak El-Kaidesi, Irak Şam İslâm Devleti (IŞİD), Nusra Cephesi, Suud Hizbullah'ı, İhvan ve (Yemen'deki) Husiler'in terör örgütü listesine alması üzerine bu oluşumlara sempatizanlık, ve davet edilmesinden sakınmaları gerektiğini belirterek çağrıda bulundu. Suudi Arabistan, vatandaşlarına ve mukimlerine; “Her kim herhangi bir İslâmî oluşum veya partiye gerek içeriden gerekse dışarıdan bağlandığı takdirde, Krala ait boynundaki biat ipini çıkarmış ve itaati ret etmiştir.” diye duyuruda bulundu.”[1]

Bu haberi görünce Medine’de Kırgız bir gencin anlattıklarını hatırladım. Gence burada rejimin değişmesini istemenin cezasını sorduğumda bana: “Rejiminin değişmesini istediğimiz zaman bizim cezamız ülkemize geri gönderilmektir.” dedi. Ben de bu ceza çok ağır değil deyince bu en hafif cezadır diyerek şöyle devam etti: “Önce seni hapsederler ve işkence yaparlar. Daha sonra hapiste tuttuktan sonra eğer o ülkenin vatandaşı değilsen ülkenle irtibata geçerler ve ülken seni geri isterse ülkene gönderirler. İstemezseler ömrünün sonuna kadar cezaevinden çıkamayabilirsin. 30-40 yıl boyunca ömrünü zindanlarda çürütenler var. Örneğin bu ülkede Hizb-ut Tahrir adlı partinin çalışması yasak. Hizb-ut Tahrir’in ikinci lideri olan Abdulkadim Zellum da bir dönem burada çalışma yapmıştı. Çalışmasını fark eden Suudi Arabistan rejimi tarafından tutuklanmış ve bazı evrelerden geçtikten sonra ülke dışına gönderilmişti. Onunla beraber o dönemde tutuklanan insanlar halen Suudi Arabistan hapishanelerinde yatmaktadır. Kimilerinin ise arkalarında güçlü aileleri olmadığı için onlardan haber alınamamaktadır. Burada açıktan siyasi konuları konuşmak yasak. Örneğin açık bir şekilde Suriye’de zulüm var, katliam var dersen ve orada İslâmî bir devlet kurulacak destek verelim diye çalışma yaparsan üç yıl hapis cezası alırsın”

Siyasi fikirlere karşı gösterilen bu ağır cezalara rağmen hâlâ orada daveti taşıyan yerli ve yabancı birçok Müslüman olması bizleri sevindirmektedir.  Özellikle orada kaldığımız anlar Türkiye’de yapılan İade-i Hilâfet Haftasına denk geldiği için bizler de orada bu kampanyaya destek vermek için bir çalışma yapmaya karar verdik. Nasıl yapabiliriz diye düşünürken Rabbimizin izniyle Hilâfet’in yeniden kurulmasını isteyen Müslümanları bulunca işimiz çok kolay oldu. Farklı dillere sahip bir çok Müslüman “Ben de hilafet istiyorum çünkü Müslümanların sadece Kâbe’de ve Mescidi Nebevî’de değil bütün dünyada birleşmesini istiyorum”, “Ben de hilafet istiyorum çünkü…” diyerek Türkiye’deki “İade-i Hilâfet Haftası”na destek verdiler.

Suudi Arabistan rejiminin despotik yapısına rağmen hâlâ mübarek topraklarda Hilâfet isteyen Müslümanlar mevcut. Hâlâ firavunun sarayında yaşayan Musa’ların olduğunu görmek bizlere Müslümanların siyasi birliğinin yakın olduğunu gösteriyor.


Yorumlar

    Henüz yorum yapılmamış

Yorum Yaz