Şöyle çevremize bir göz
attığımızda birçok insanın karamsarlık hastalığına amansız bir şekilde
yakalandığını görürüz. Her şeyi kapkara görme, olumsuz yönden ele alıp
değerlendirme had safhada, umut verici olayları bile umutsuzca değerlendirme ise
ön planda…
Gerçekten bulaşıcı bir
hastalık gibi insandan insana geçip, onları mutsuz bırakıp, yaşama sevinçlerini
yok ediyor, insanlarımız kendi kendilerini karanlığa mahkûm ediyorlar... Birkaç
kişi bir araya geldiğinde, kısa bir süre içerisinde karamsarlık yarışı
başlıyor.
En karanlık, nefes alınmaz
atmosferi cilalı sözlerle kim ifade ederse grubun yıldızı o oluyor. Henüz
dağılmadan hasat başlayabilir artık... Karamsarlık denilen zehrin belirtileri
hemen baş göstermiştir... Omuzlarında bir ağırlık, gözlerinin feri gitmiş bir hâlde,
umutsuz, beklentisiz, hedefsiz dağılıyor insanlar evlerine...
Evet, yine görüşelim,
yeniden hayatı birbirimizin burnundan getirmek için içimizdeki ışığı söndürüp,
iç dünyamızdaki varoluşumuzdan gelen yaşama sevincini yok etmek için, yine ne
mümkünse yapalım. Tepeden tırnağa karamsarlıkla öyle dolalım ki, kolumuzu
kıpırdatacak hâl kalmasın. Nefes almayalım.
Bu hastalığa yakalananlar
diğer hastalardan farklı bir tutum içerisindeler. Herhangi bir bulaşıcı
hastalığa yakalananlar en azından hastalığın kuluçka evresinde diğer insanlarla
bir araya gelmemeye, onlara kendilerindeki hastalığa ait mikropları
bulaştırmamaya özen gösterirler. Ancak bu hastalık başka. Karamsarlık hastaları
hastalığın verdiği rahatsızlığı başkalarına karamsarlık tohumları ekerek
atarlar. Kendilerindeki tembelliği, uyuşukluğu, yılmışlığı, umutsuzluğu
başkalarıyla paylaşarak, hastalıklarını onlara da bulaştırarak teskin olurlar.
Evet bu bir hastalıktır.
Her an olumsuzdan yana olmak, her şeyi noksan görmek, gelecekten umudunu
kesmek, hep neşesiz, hep tedirgin, hep bunalımlı olmak, hastalık değil de
nedir?
Dediğim gibi karamsarlık
sadece ona sahip olan insanın değil çevresindeki insanların da ruh sağlığını
bozan illet bir şey.
Bu konuya neden değindim,
neden hakkında yazma gereği duydum?
Bildiğiniz üzere Hizb-ut
Tahrir Sondan önceki çağrısını yaptı ve Hilâfet’in yiğitlerin eliyle
geleceğinin haberini verdi. Artık Hilâfet’in kurulmasının önünde hiçbir engelin
kalmadığını, her an onun ilan haberinin tüm dünyada yankılanacağının habercisi
oldu. Bunun üzerine bazı çevreler giriş kısmında değindiğim karamsarlık
hastalığı nöbetinden hezeyanlar savurmaya başladılar. Efendim halklar buna
hazır mıymış, Allah’ın sünnetullahı gereği halkın liyakatı gerekirmiş, toplumun
cehaleti buna yani Hilâfet’in kurulmasına engelmiş vs. vs.
Evet, bir toplumda çeşitli
nedenlerle, kötü fiiller çoğalabilir, ilişkilerde bozukluklar artabilir. Ancak
unutmayalım ki, güneş zifiri karanlıklardan hemen sonra doğar. Daima kötünün
yanında iyi, ba-yağının yanında asil ve kaliteli olan vardır. Allah Subhanehû
ve Teâlâ hep zıtlıkları yan yana var etmiştir. İyi kötü, güzel çirkin, gece
gündüz, hayat ölüm, sağlık hastalık gibi...
Hilâfet konusunda
karamsarlık ve onu günümüz şartlarında öngörememe gerçekten akıl körlüğünden
başka bir şey değildir. Şöyle ki:
Öncelikle yaşanan siyasi
tecrübeler göstermiştir ki kâfirler Hilâfet kelimesine ve onun etkisine o kadar
aşinadırlar ki lafız olarak herhangi bir şekilde zikrine dahi fırsat
vermemişler, yerli işbirlikçiler eliyle ilga ettirdikten sonra uzun yıllar
boyunca dillerde dolaşmasın diye onun yerine “İslam birliği” gibi yeni
kavramlar kullanmışlardır. Yine de sömürgeci kâfirler İslâm ümmeti içerisinde
onun dillere düşmesine engel olamamışlardır. Bu sefer onun içeriğinin boşaltılması
ve başka manalarla anlaşılması yoluna gitmişlerdir ve tasavvufi manalarını
dillendirmişlerdir. Aynı sömürgeci kâfir günümüzde ise artık onu kaçınılmaz
görerek Râşidî Hilâfet’ten önce sahtelerini ümmete sunma girişiminde bulunmuş,
onun elleriyle zulmetmiş ve gerçek Hilâfet’in kurulması sürecini uzatma
girişiminde bulunmaktadır.
Allah’ın izni ile
korktukları başlarına gelecektir.
Bu durum yani sömürgeci
kâfirlerin siyasi süreci yönetmelerindeki aşamaların gözlenmesinden elde
ettiğimiz durum, Hilâfet’in kaçınılmaz olduğudur.
Konunun ele alınışı
açısından yapılan yanlışlardan birisi de, ümmete ümitvar olmayı ve hedef
göstermeyi esas alan bir dinin mensubu olarak olumsuzluklardan yola çıkmaktır.
Dinimizin kendi öğretisinde umutsuzluğa dair tutumlar yerilmiştir. Nitekim
mümkün görülmeyeni mümkün kılan birçok hususu yüce önderimiz Muhammed SallAllahu
Aleyhi ve Sellem ümmetine göstermiştir. O’nun izinden sapmadan yüründüğü
takdirde her şey olabilirlik sınırına girecektir. O SallAllahu Aleyhi ve
Sellem bizlere sözleri ve davranışları ile iyi olan, güzel olan, temiz ve
asil olan her şeyi gösterdiği gibi tavır ve tutumlarıyla olaylara karşı
Müslüman duruşunu da göstermiştir.
Nitekim Rasulullah SallAllahu
Aleyhi ve Sellem’in Hendek Savaşı’ndan bir kesitte şöyle dediği rivayet
edilir:
“Rasulullah SallAllahu
Aleyhi ve Sellem Selman'ın yanına vardığında onun bir kaya parçasını sökmekle
meşgul olduğunu ancak bunun üstesinden gelemediğini gördü. Bunun üzerine:
Bırakın da bu kaya parçasına ilk darbeyi vuran ben olayım, dedi. Kazmayı eline
alıp, besmele çekerek bir darbe vurdu. Kayanın üçte biri koptu. Kopunca da:
Allahu Ekber! Kâbe'nin Rabbine yemin olsun ki Şam kasırları fetholdu, dedi. Bir
darbe daha vurdu. Bu defa kayanın bir parçası daha koptu. Rasulullah: Allahu
Ekber! Kâbe'nin Rabbine yemin olsun ki, Fars kasırları fetholdu, dedi. Bu
esnada münafıklar şöyle dediler: Biz hendeği kendimiz için kazıyoruz. O ise
Fars ve Rum kasırlarını ele geçireceğimizi bize vadediyor!”
Diyebilirsiniz ki
Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem vahiy alıyordu ve kendisine
bildirileni Müslümanlara vadediyordu. Biz şimdi ne biliyoruz da Hilâfet
vadediyoruz. Evet böyle denilebilir, ancak Allah ve Rasulü Müslümanlara umut
aşılıyordu umutsuzluk değil, bunu görmüyor musunuz? Hem de onların en zor
anlarında onları umutla dolduruyor, yapmaları gerekenleri aşkla yapmalarını
sağlıyordu.
Ümitvar olmak gerekir.
İşlerin gereğini yaparız ve ümitvar oluruz. Yaptıklarımızın hayırla
sonuçlanacağını ümit ederiz.
Bir de karamsarlık ile
realistliği birbirine karıştırırlar. Derler ki “Gerçekçi olmak lazım. Ben
durum analizi yapıyorum ve bu karamsarlık değil vakıa tespitidir.”
Bunun realistlikle bir
alakası yoktur. Gerçek olan Müslüman şahsiyet için gayet açıktır. Biz elimizden
geleni yaparız Allah’ın da vaadinin hak olduğuna inanarak sonucu bekleriz.
Necip fazılın da dediği
gibi:
Mehmedim sevinin başlar
yüksekte
Ölsek de sevinin eve
dönsek de
Sanma bu tekerlek kalır
tümsekte
Yarın elbet elbet bizimdir
Gün doğmuş gün batmış ebed
bizimdir.
وَلاَ تَهِنُوا وَلاَ تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم
مُّؤْمِنِينَ
“Gevşeklik göstermeyiniz;
üzüntüye kapılmayınız. Eğer iman ettiyseniz üstün gelecek olan sizsiniz.” (Âli İmran Suresi 139)
وَلاَ تَيْأَسُواْ مِن رَّوْحِ اللّهِ إِنَّهُ لاَ يَيْأَسُ مِن رَّوْحِ
اللّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ
“Allah’ın rahmetinden
ümidinizi kesmeyin. Çünkü kâfirler topluluğundan başkası Allah’ın rahmetinden
ümit kesmez.”
(Yusuf Suresi 87)
Liyakat
meselesini öne sürenler daha da anlaşılmazdır. Onlara göre ancak halkın liyakatıyla
Hilâfet nasip olurmuş. Sormak lazım Ali RadiyAllahu Anh ve Kerram Allahu Vechehu ile
Muaviye’nin halkları farklı mıydı? Allah Hz. Ali’ye Hilâfet nasip etti,
Muaviye’ye de Hilâfet nasip etti.
Burada
insanların yönetilmesinden bahsediyoruz. Allah Subhanehû ve Teâlâ
yönetimi dilediğine verir. Abdulhamid Han’a verdi sonra ondan aldı
İttihatçılara verdi. Dikkat edin halk aynı halktı. Anlayış ve kavrayışları aynı
seviyedeydi.
Rasulullah
Aleyhi’s Salatu ve’s Selam, Hacc
mevsiminde Arap kabilelerine, onları İslâm’a davet ederek kendisini arz edip,
kendisinin gönderilmiş bir Rasul olduğunu onlara haber verdiğinde, onlardan Benî
Amir kabilesine geldiğinde onlar, eğer Rasulullah onların yardımı ile galip
gelirse, kendisinden sonra yönetimin kendilerinin elinde olmasını umdular.
Fakat Rasulullah Aleyhi’s Salatu ve’s Selam,
onlara şöyle dedi:
“Muhakkak ki yönetim
Allah’a aittir. Onu dilediği kimselere verir.”
وَتِلْكَ الأيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللّهُ
الَّذِينَ آمَنُواْ وَيَتَّخِذَ مِنكُمْ شُهَدَاء وَاللّهُ لاَ يُحِبُّ
الظَّالِمِينَ
“Biz
o günleri insanların arasında döndürüp dururuz. (Bu da) Allah'ın
iman edenleri ayırt etmesi ve sizden şahitler edinmesi içindir. Allah zalimleri
sevmez.” (Âli İmran Suresi 140)
Mutlak olarak durum böyledir.
Allah Subhanehû ve Teâlâ onu dilediğine verir. Ne zaman ve nerede,
kimler için dilerse onlara verir. Tüm şartlar O’nun dilemesine bağlıdır ve bu
hususta âdemoğlunun çabası sorumluluklarını yerine getirmekten, hayatını devam
ettirirken farzlar ve haramları gözetmekten öte değildir.
Ayrıca
Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem toplumun ifsadından yakınanları
şöyle uyardı:
“Kim, artık iyi insan kalmadı, herkes bozuldu,
diyerek ümitsizlik telkin ederse bilsin ki bozulan o insanın kendisidir, herkes
değil.”
İnsanların ifsadı şüphesiz
mümkündür ancak ihyası ve seçkin hâle gelmesi de mümkündür. Toplumun gerek
ahlakî gerek ekonomik çöküntüsü üzerlerine tatbik edilen nizamla alakalıdır.
Bozukluk insanlardan kaynaklanmamakta bilakis onlara tatbik edilmektedir.
Dolayısıyla bozuk olan sistemdir, düzendir. Türkiye özelinde gözden
kaçırılmaması gereken bir şey var ki o da bu tolumun İslâm’a saygısıdır. Bu
durum tüm İslâm coğrafyası için böyledir. İslâm denildiğinde akan sular durur.
İslâm coğrafyasında kim İslâmî referansla halka gitse iktidar olmuştur. Bu
durum halkların İslâmî yönetime layık olmadığının delili değil aksine onu nasıl
istediklerinin alametidir. Öyleyse şüphesiz liyakat açısından Müslümanlar
İslâmî yönetime yani Hilâfet’e layıktırlar.
Yarım yamalak tecrübe ve
kültürleri, peşin hükümleri ve incir çekirdeği kadar akılları ile hayata
bakanlar, karanlığa açılan pencerelerinden gördükleri zavallı dünyalarından
insanı ve hayatı algılamaya çalışanlar, her zaman hüsrana uğrayacaklardır.
Bütün bunlara rağmen Hilâfet güneşi yine doğacak ve insanlığı ısıtacak,
karanlıkları aydınlatacaktır.
وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ
لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ
وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم
مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا وَمَن
كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ
“Allah, sizlerden iman
edip salih amel işleyenleri, kendilerinden öncekileri yeryüzünde Halife kıldığı
gibi onları da yeryüzünde Halife kılacağını, onlar için seçtiği
dinlerini yeryüzünde hâkim kılacağını, geçirdikleri bu
korkularını güvene çevireceğini vaadetti. Zira onlar yalnız Bana kulluk ederler
ve hiçbir şeyi Bana ortak koşmazlar. Her kim de bundan sonra inkâr ederse işte
onlar fasıkların ta kendileridir.” (Nûr Suresi 55)
Gözüm, aklım, fikrim var
deme hepsini öldür,
Sana çöl gibi gelen, O göl
diyorsa göldür...
Necip Fazıl KISAKÜREK


Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış