ÜMİTVAR OLMAK

Kurtuluş Sevinç

Şöyle çevremize bir göz attığımızda birçok insanın karamsarlık hastalığına amansız bir şekilde yakalandığını görürüz. Her şeyi kapkara görme, olumsuz yönden ele alıp değerlendirme had safhada, umut verici olayları bile umutsuzca değerlendirme ise ön planda…

Gerçekten bulaşıcı bir hastalık gibi insandan insana geçip, onları mutsuz bırakıp, yaşama sevinçlerini yok ediyor, insanlarımız kendi kendilerini karanlığa mahkûm ediyorlar... Birkaç kişi bir araya geldiğinde, kısa bir süre içerisinde karamsarlık yarışı başlıyor.

En karanlık, nefes alınmaz atmosferi cilalı sözlerle kim ifade ederse grubun yıldızı o oluyor. Henüz dağılmadan hasat başlayabilir artık... Karamsarlık denilen zehrin belirtileri hemen baş göstermiştir... Omuzlarında bir ağırlık, gözlerinin feri gitmiş bir hâlde, umutsuz, beklentisiz, hedefsiz dağılıyor insanlar evlerine...

Evet, yine görüşelim, yeniden hayatı birbirimizin burnundan getirmek için içimizdeki ışığı söndürüp, iç dünyamızdaki varoluşumuzdan gelen yaşama sevincini yok etmek için, yine ne mümkünse yapalım. Tepeden tırnağa karamsarlıkla öyle dolalım ki, kolumuzu kıpırdatacak hâl kalmasın. Nefes almayalım.

Bu hastalığa yakalananlar diğer hastalardan farklı bir tutum içerisindeler. Herhangi bir bulaşıcı hastalığa yakalananlar en azından hastalığın kuluçka evresinde diğer insanlarla bir araya gelmemeye, onlara kendilerindeki hastalığa ait mikropları bulaştırmamaya özen gösterirler. Ancak bu hastalık başka. Karamsarlık hastaları hastalığın verdiği rahatsızlığı başkalarına karamsarlık tohumları ekerek atarlar. Kendilerindeki tembelliği, uyuşukluğu, yılmışlığı, umutsuzluğu başkalarıyla paylaşarak, hastalıklarını onlara da bulaştırarak teskin olurlar.

Evet bu bir hastalıktır. Her an olumsuzdan yana olmak, her şeyi noksan görmek, gelecekten umudunu kesmek, hep neşesiz, hep tedirgin, hep bunalımlı olmak, hastalık değil de nedir?

Dediğim gibi karamsarlık sadece ona sahip olan insanın değil çevresindeki insanların da ruh sağlığını bozan illet bir şey.

Bu konuya neden değindim, neden hakkında yazma gereği duydum?

Bildiğiniz üzere Hizb-ut Tahrir Sondan önceki çağrısını yaptı ve Hilâfet’in yiğitlerin eliyle geleceğinin haberini verdi. Artık Hilâfet’in kurulmasının önünde hiçbir engelin kalmadığını, her an onun ilan haberinin tüm dünyada yankılanacağının habercisi oldu. Bunun üzerine bazı çevreler giriş kısmında değindiğim karamsarlık hastalığı nöbetinden hezeyanlar savurmaya başladılar. Efendim halklar buna hazır mıymış, Allah’ın sünnetullahı gereği halkın liyakatı gerekirmiş, toplumun cehaleti buna yani Hilâfet’in kurulmasına engelmiş vs. vs.

Evet, bir toplumda çeşitli nedenlerle, kötü fiiller çoğalabilir, ilişkilerde bozukluklar artabilir. Ancak unutmayalım ki, güneş zifiri karanlıklardan hemen sonra doğar. Daima kötünün yanında iyi, ba-yağının yanında asil ve kaliteli olan vardır. Allah Subhanehû ve Teâlâ hep zıtlıkları yan yana var etmiştir. İyi kötü, güzel çirkin, gece gündüz, hayat ölüm, sağlık hastalık gibi...

Hilâfet konusunda karamsarlık ve onu günümüz şartlarında öngörememe gerçekten akıl körlüğünden başka bir şey değildir. Şöyle ki:

Öncelikle yaşanan siyasi tecrübeler göstermiştir ki kâfirler Hilâfet kelimesine ve onun etkisine o kadar aşinadırlar ki lafız olarak herhangi bir şekilde zikrine dahi fırsat vermemişler, yerli işbirlikçiler eliyle ilga ettirdikten sonra uzun yıllar boyunca dillerde dolaşmasın diye onun yerine “İslam birliği” gibi yeni kavramlar kullanmışlardır. Yine de sömürgeci kâfirler İslâm ümmeti içerisinde onun dillere düşmesine engel olamamışlardır. Bu sefer onun içeriğinin boşaltılması ve başka manalarla anlaşılması yoluna gitmişlerdir ve tasavvufi manalarını dillendirmişlerdir. Aynı sömürgeci kâfir günümüzde ise artık onu kaçınılmaz görerek Râşidî Hilâfet’ten önce sahtelerini ümmete sunma girişiminde bulunmuş, onun elleriyle zulmetmiş ve gerçek Hilâfet’in kurulması sürecini uzatma girişiminde bulunmaktadır.

Allah’ın izni ile korktukları başlarına gelecektir.

Bu durum yani sömürgeci kâfirlerin siyasi süreci yönetmelerindeki aşamaların gözlenmesinden elde ettiğimiz durum, Hilâfet’in kaçınılmaz olduğudur.

Konunun ele alınışı açısından yapılan yanlışlardan birisi de, ümmete ümitvar olmayı ve hedef göstermeyi esas alan bir dinin mensubu olarak olumsuzluklardan yola çıkmaktır. Dinimizin kendi öğretisinde umutsuzluğa dair tutumlar yerilmiştir. Nitekim mümkün görülmeyeni mümkün kılan birçok hususu yüce önderimiz Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem ümmetine göstermiştir. O’nun izinden sapmadan yüründüğü takdirde her şey olabilirlik sınırına girecektir. O SallAllahu Aleyhi ve Sellem bizlere sözleri ve davranışları ile iyi olan, güzel olan, temiz ve asil olan her şeyi gösterdiği gibi tavır ve tutumlarıyla olaylara karşı Müslüman duruşunu da göstermiştir.

Nitekim Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in Hendek Savaşı’ndan bir kesitte şöyle dediği rivayet edilir:

“Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem Selman'ın yanına vardığında onun bir kaya parçasını sökmekle meşgul olduğunu ancak bunun üstesinden gelemediğini gördü. Bunun üzerine: Bırakın da bu kaya parçasına ilk darbeyi vuran ben olayım, dedi. Kazmayı eline alıp, besmele çekerek bir darbe vurdu. Kayanın üçte biri koptu. Kopunca da: Allahu Ekber! Kâbe'nin Rabbine yemin olsun ki Şam kasırları fetholdu, dedi. Bir darbe daha vurdu. Bu defa kayanın bir parçası daha koptu. Rasulullah: Allahu Ekber! Kâbe'nin Rabbine yemin olsun ki, Fars kasırları fetholdu, dedi. Bu esnada münafıklar şöyle dediler: Biz hendeği kendimiz için kazıyoruz. O ise Fars ve Rum kasırlarını ele geçireceğimizi bize vadediyor!”

Diyebilirsiniz ki Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem vahiy alıyordu ve kendisine bildirileni Müslümanlara vadediyordu. Biz şimdi ne biliyoruz da Hilâfet vadediyoruz. Evet böyle denilebilir, ancak Allah ve Rasulü Müslümanlara umut aşılıyordu umutsuzluk değil, bunu görmüyor musunuz? Hem de onların en zor anlarında onları umutla dolduruyor, yapmaları gerekenleri aşkla yapmalarını sağlıyordu.

Ümitvar olmak gerekir. İşlerin gereğini yaparız ve ümitvar oluruz. Yaptıklarımızın hayırla sonuçlanacağını ümit ederiz.

Bir de karamsarlık ile realistliği birbirine karıştırırlar. Derler ki “Gerçekçi olmak lazım. Ben durum analizi yapıyorum ve bu karamsarlık değil vakıa tespitidir.”

Bunun realistlikle bir alakası yoktur. Gerçek olan Müslüman şahsiyet için gayet açıktır. Biz elimizden geleni yaparız Allah’ın da vaadinin hak olduğuna inanarak sonucu bekleriz.

Necip fazılın da dediği gibi:

Mehmedim sevinin başlar yüksekte

Ölsek de sevinin eve dönsek de

Sanma bu tekerlek kalır tümsekte

Yarın elbet elbet bizimdir

Gün doğmuş gün batmış ebed bizimdir.

وَلاَ تَهِنُوا وَلاَ تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ

“Gevşeklik göstermeyiniz; üzüntüye kapılmayınız. Eğer iman ettiyseniz üstün gelecek olan sizsiniz.” (Âli İmran Suresi 139)

وَلاَ تَيْأَسُواْ مِن رَّوْحِ اللّهِ إِنَّهُ لاَ يَيْأَسُ مِن رَّوْحِ اللّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ

“Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Çünkü kâfirler topluluğundan başkası Allah’ın rahmetinden ümit kesmez.” (Yusuf Suresi 87)

Liyakat meselesini öne sürenler daha da anlaşılmazdır. Onlara göre ancak halkın liyakatıyla Hilâfet nasip olurmuş. Sormak lazım Ali RadiyAllahu Anh ve Kerram Allahu Vechehu ile Muaviye’nin halkları farklı mıydı? Allah Hz. Ali’ye Hilâfet nasip etti, Muaviye’ye de Hilâfet nasip etti.

Burada insanların yönetilmesinden bahsediyoruz. Allah Subhanehû ve Teâlâ yönetimi dilediğine verir. Abdulhamid Han’a verdi sonra ondan aldı İttihatçılara verdi. Dikkat edin halk aynı halktı. Anlayış ve kavrayışları aynı seviyedeydi.

Rasulullah Aleyhi’s Salatu ve’s Selam, Hacc mevsiminde Arap kabilelerine, onları İslâm’a davet ederek kendisini arz edip, kendisinin gönderilmiş bir Rasul olduğunu onlara haber verdiğinde, onlardan Benî Amir kabilesine geldiğinde onlar, eğer Rasulullah onların yardımı ile galip gelirse, kendisinden sonra yönetimin kendilerinin elinde olmasını umdular. Fakat Rasulullah Aleyhi’s Salatu ve’s Selam, onlara şöyle dedi:

“Muhakkak ki yönetim Allah’a aittir. Onu dilediği kimselere verir.”

وَتِلْكَ الأيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ وَيَتَّخِذَ مِنكُمْ شُهَدَاء وَاللّهُ لاَ يُحِبُّ الظَّالِمِينَ 

“Biz o günleri insanların arasında döndürüp dururuz. (Bu da) Allah'ın iman edenleri ayırt etmesi ve sizden şahitler edinmesi içindir. Allah zalimleri sevmez.” (Âli İmran Suresi 140)

Mutlak olarak durum böyledir. Allah Subhanehû ve Teâlâ onu dilediğine verir. Ne zaman ve nerede, kimler için dilerse onlara verir. Tüm şartlar O’nun dilemesine bağlıdır ve bu hususta âdemoğlunun çabası sorumluluklarını yerine getirmekten, hayatını devam ettirirken farzlar ve haramları gözetmekten öte değildir.

Ayrıca Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem toplumun ifsadından yakınanları şöyle uyardı:

“Kim, artık iyi insan kalmadı, herkes bozuldu, diyerek ümitsizlik telkin ederse bilsin ki bozulan o insanın kendisidir, herkes değil.”

İnsanların ifsadı şüphesiz mümkündür ancak ihyası ve seçkin hâle gelmesi de mümkündür. Toplumun gerek ahlakî gerek ekonomik çöküntüsü üzerlerine tatbik edilen nizamla alakalıdır. Bozukluk insanlardan kaynaklanmamakta bilakis onlara tatbik edilmektedir. Dolayısıyla bozuk olan sistemdir, düzendir. Türkiye özelinde gözden kaçırılmaması gereken bir şey var ki o da bu tolumun İslâm’a saygısıdır. Bu durum tüm İslâm coğrafyası için böyledir. İslâm denildiğinde akan sular durur. İslâm coğrafyasında kim İslâmî referansla halka gitse iktidar olmuştur. Bu durum halkların İslâmî yönetime layık olmadığının delili değil aksine onu nasıl istediklerinin alametidir. Öyleyse şüphesiz liyakat açısından Müslümanlar İslâmî yönetime yani Hilâfet’e layıktırlar.

Yarım yamalak tecrübe ve kültürleri, peşin hükümleri ve incir çekirdeği kadar akılları ile hayata bakanlar, karanlığa açılan pencerelerinden gördükleri zavallı dünyalarından insanı ve hayatı algılamaya çalışanlar, her zaman hüsrana uğrayacaklardır. Bütün bunlara rağmen Hilâfet güneşi yine doğacak ve insanlığı ısıtacak, karanlıkları aydınlatacaktır.

وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ

“Allah, sizlerden iman edip salih amel işleyenleri, kendilerinden öncekileri yeryüzünde Halife kıldığı gibi onları da yeryüzünde Halife kılacağını, onlar için seçtiği dinlerini yeryüzünde hâkim kılacağını, geçirdikleri bu korkularını güvene çevireceğini vaadetti. Zira onlar yalnız Bana kulluk ederler ve hiçbir şeyi Bana ortak koşmazlar. Her kim de bundan sonra inkâr ederse işte onlar fasıkların ta kendileridir.” (Nûr Suresi 55)

 

Gözüm, aklım, fikrim var deme hepsini öldür,

Sana çöl gibi gelen, O göl diyorsa göldür...

Necip Fazıl KISAKÜREK


Yorumlar

    Henüz yorum yapılmamış

Yorum Yaz