Tarih; Hicri 28 Recep 1342-Miladi
3 Mart 1924, yer; TBMM, Saat 15.25’te başlayan ikinci celse, 3 saat 20 dakika
sonra yani 18.45’te tamamlandı. Tarihimizin en önemli kararlarından biri, belki
de birincisi işte bu zaman dilimi arasında alındı.
Madde 1. Halife hal’edilmiştir.
Hilafet, hükümet ve Cumhuriyet mana ve mefhumunda esasen mündemiç olduğundan
Hilafet makamı mülgadır.
Madde 2. Mahlu halife ve Osmanlı
Saltanat-ı Münderisesi hanedanının erkek, kadın bilcümle azası ve damatlar
Türkiye Cumhuriyeti memaliki dahilinde ikamet etmek hakkından ebediyyen
memnu’durlar. Bu hanedana mensup kadınlardan mütevellid kimselerde bu madde
hükmüne tabidirler.
Madde 3. İkinci maddede mezkur
kimseler iş bu kanunun ilanı tarihinden itibaren azami on gün zarfında Türkiye
Cumhuriyeti arazisini terke mecburdurlar…
İşte bu maddeler gibi 13 maddeden
oluşan Hilafet’in ilgasına dair kanun hicri 28 recep 1342 günü TBMM’de
alkışlarla kabul edildi. Bu kararın ardından İslam Ümmeti’nde büyük bir hüzün,
tedirginlik ve tepki oluşurken yüzyıllardır İslam Ümmeti’ni birarada tutan
Hilafet’i yıkmak için çabalayan sömürgeci kafirler kanadında ise çoşkulu bir
sevinç vardı.
İngiliz avam kamarasında Lord
Curzon "Türkiye'ye hakikaten son verilmiştir. Bundan sonra belini
doğrultamaz. Zira biz onun manevî kuvvetini mahvettik. Bu kuvvet, Hilâfet ve
İslâmiyet’tir." diyerek sevincini dile getiriyordu. Daily Telegraph ise;
“Türkiye’nin İslam milletleri liderliğinden, üçüncü sınıf Tatar Cumhuriyetine
dönüştüğünü” iddia ediyordu. Paris’te yayınlanan Le Journal gazetesi, 4 Mart
1924 tarihli nüshasında, kararı uluslararası siyaset açısından değerlendirerek;
“Uzun zamandan beri İstanbul’un dini saygınlığını yıkmaya çalışan İngilizler,
bu kadar büyük bir şansı hayal bile edemezlerdi” yorumunu yapıyordu.
Evet ümmetin kalkanı ve hamisi
olan Hilafet’in yıkılmasından sonra, İslam Ümmeti için hiçbir şey eskisi gibi
olmayacaktı ve olmadı da. Artık zaman sömürgeci kafirler lehine ve
Müslümanların aleyhine akıyordu. İslam beldeleri bir bir sömürgeci kafirlerin
egemenliğine geçti. Müslümanların topraklarını paramparça ettiler. O kadar çok
parçaladılar ki tek bir devlet iken elliden fazla küçük devletçik haline
getirdiler. Her birinin başına da kendilerine ajanlık yapan birer yönetici
diktiler. Sömürgeci kafirler bir şeyi emredince onlar da hemen emreder, bir
şeyi yasaklayınca onlar da hemen yasaklardı. Kafirler, İslami beledelere
yönelik hayati bir politika belirleyince, ne kadar tehlikeli ve zararlı
olduğuna bakmadan ellerinden gelen tüm güçleriyle ve sahip oldukları tüm
imkanlarıyla onu gerçekleştirmeye koştular. İslam’ın ve Müslümanların aleyhine
olan politikaları uygulamada her zaman ön saflarda onlar yer alıyorlardı.
Hilafet yıkılır yıkılmaz, etrafı
mübarek kılınan Mescid-i Aksa yurdu Filistin heba oldu. Yahudiler onu işgal
ettiler, kanlar akıttılar, ırzları çiğnediler, mukaddesatları ayaklar altına
aldılar, yeryüzünde fitne ve fesat çıkarttılar. Daha sonra korumasız kalan
beldeler tek tek işgale maruz kaldı: Keşmir, Doğu Timur, Kıbrıs, Doğu
Türkistan, Çeçenistan, Kafkasya, Afganistan, Irak ve diğerleri. Bütün bu
işgaller sırasında Müslümanların beldelerindeki yöneticiler ise kıllarını dahi
kıpırdatmadılar.
Yine bu yöneticiler, saraylarında
ve köşklerinde refah içerisinde yaşarken, Müslüman halk açlık ve perişanlık
içinde günlerini geçirdi. Fakirlik, zillet ve cehalet tüm İslami beldeleri
kapladı. Ümmet bu halde iken bir de yoğun bir şekilde Batı’nın fikri ve
kültürel saldırıları ile karşı karşıya kaldı. Demokrasi, laiklik, milliyetçilik
gibi küfür fikirleri Müslümanlar arasında yayıldı. Sözde aydınlar ve kanaat
önderleri, sivil toplum kuruluşları, siyasi partiler ve medya sürekli batılı
fikirlerin kamuoyunu yaparak insanların zihinlerini küfür ve saptırıcı
fikirlerle doldurdu. O derece ki, Müslümanların zihinlerinde İslam’ın eseri ve
izi görülmez oldu. Milliyetçilik, vatancılık ve menfaatçilik Müslümanların
duygularına tesir eden esasi unsurlar haline geldi. Batıyı körü körüne taklid
onlara egemen oldu.
SÖMÜRGECİ KAFİRLERİN, HİLAFET’İN
YENİDEN KURULACAĞINA DAİR KORKULARI
Geçte olsa İslam Ümmeti’nin,
Hilafet’in yıkılmasıyla birlikte içine düştüğü zelil durumun farkına varması
kendilerine Allah’ın indirdikleri ile hükmedecek, yere serilen bu ümmeti
yeniden ayağa kaldıracak ve İslami beldeleri, sömürgecilerin askeri, siyasi ve
fikri işgalinden arındıracak Hilafet Devleti’nin yeniden ikamesi için harekete
geçmesi, kafirlerin korku ve endişelerini arttırmış ve onları tedbir üstüne
tedbir almaya sevk etmiştir.
İngiltere eski Başbakanı Tony
Blair, 2005 yılında yaptığı bir konuşmada “Bizler, İsrail devletini yok etmeye,
Batıyı İslami alemden çıkarmaya ve İslami ümmetin hepsi adına Hilafeti kurmak
yoluyla aleme şeriat ile hükmedecek bir İslami devlet kurmaya çalışan bir
hareketin karşısındayız” diyordu.
Yine ABD eski Başkanı Bush,
Müslümanların Ortadoğu’daki Amerikan ve Batı nüfuzunu bitirmeyi hedefleyen bir
stratejiye sahip olduklarına işaret ederek şöyle diyordu: “Tek bir devlete
hakim olmaları durumunda bu, tüm Müslümanları cezp edecektir. Bu da onlara
bölgedeki tüm rejimleri devirme ve İspanya’dan Endonezya’ya uzanacak radikal
İslami bir imparatorluk kurma fırsatı verecektir.”
Fransa Cumhurbaşkanı Sarkozy ise,
“İslam ile Batı arasında bir yüzleşme olma olasılığı hafife alınmamalıdır.
Çünki bu yüzleşme açılımın, modernitenin ve çeşitliliğin her şeklini reddederek
Endonezya’dan Nijerya’ya uzanan bir Hilafeti kurmayı hayal eden radikallerin
istediği bir yüzleşmedir.” diyordu.
İşte bu sözler, Hilafet’in
yeniden ikamesi karşısında batılıların duyduğu korkunun ve ona karşı her türlü
önlemi almak üzere yaptıkları çağrıların sadece bir kaçıdır. Zira Hilafet’in
yeniden kurulması demek, batılı devletlerin dünya üzerindeki hakimiyetinin ve
dünyayı sömürmelerinin sona ermesi demektir. Üstelik işledikleri cürümlerin,
gerçekleştirdikleri zulümlerin, çıkardıkları fitne ve fesadın hesabının
sorulması demektir. İslam Ümmeti’nin topyekün eski ihtişamlı günlerine dönmesi
demektir. Bundan dolayı Batılı kafirlerin, İslami beldeler üzerindeki hesapları
ve planları hep Hilafet’in yeniden ikamesinin karşısında olmuştur. Ama buna
rağmen ümmet içerisinde Hilafet fikri her geçen gün yükselmeye başlamıştır.
Dünyanın dört bir tarafındaki Müslümanlar, başlarındaki ajan ve zalim
yöneticilerin tüm baskı ve işkencelerine rağmen, bu taleplerini en yüksek sesle
dile getirmeye başlamış ve bunun için adımlarını sıklaştırmıştır. Özellikle bu
ümmet içerisinden çıkan, ümmetin bu gün içinde bulunduğu durumun sebeplerini
çok dakik bir şekilde inceleyip, çözümün, İslami hayatı başlatacak Raşid-i
Hilafet Devleti’nin yeniden ikamesinde olduğunu tespit ederek bu yolda daveti
yüklenen Hizb-ut Tahrir’in çalışmalarının, ümmeti harekete geçirme noktasında
büyük bir etkisi olmuştur. Bu çalışmalar neticesinde artık bugün ümmetin
geneli, İslam’ın sadece ruhi bir akideden, hükümlerden, ibadetlerden ve
ahlaktan ibaret olmadığının farkına varmıştır. Bilakis İslam’ın, kendisinden
tüm işleri güden hayat hükümlerine ilişkin kapsamlı bir nizamın kaynaklandığı
bir akide olduğunu idrak eder hale gelmiştir. Zira İslam, kendisinden bir
devletin, yönetim nizamının ve hükümlerinin kaynaklandığı bir dindir.
Bugün ümmet, dini hayattan ayırma
fikrini kaldırıp atmış, hayatın şer’an İslam ile siyaset edilmesinin, yasamanın
insana değil de Allah’a ait olmasının gerekliliğini, izzetin ve üstünlüğün
ancak İslam’ın yönetime dönmesiyle mümkün olacağını idrak etmiştir. Keza artık
Batıyla, demokrasisiyle ve hürriyetleriyle büyülenmenin, açık bir saptırma ve
korkunç bir yalan olduğu ifşa olmuş, vatancılık ve milliyetçilik çağrıları
bilfiil iflas etmiştir.
Keza bugün İslami beldelerin
tamamındaki yöneticilerin durumu, Müslümanlar nezdinde açığa çıkmıştır ki
onlar, ne Allah’ın indirdikleriyle hükmetmekte ne de Allah yolunda cihat
etmektedirler. Aksine onlar, Allah’ı, Rasulünü ve müminleri dost edinmek yerine
Allah’ın düşmanlarını dost edinmektedirler. Dolayısıyla Rasulullah [SallAllahu
Aleyhi ve Sellem]’in şu kavli onlar hakkında tecelli etmiştir:
سَيَأْتِي
عَلَى النَّاسِ سَنَوَاتٌ خَدَّاعَاتُ يُصَدَّقُ فِيهَا الْكَاذِبُ وَيُكَذَّبُ
فِيهَا الصَّادِقُ وَيُؤْتَمَنُ فِيهَا الْخَائِنُ وَيُخَوَّنُ فِيهَا الأَمِينُ
وَيَنْطِقُ فِيهَا الرُّوَيْبِضَةُ قِيلَ وَمَا الرُّوَيْبِضَةُ قَالَ الرَّجُلُ
التَّافِهُ فِي أَمْرِ الْعَامَّةِ
“İnsanlara öyle aldatıcı yıllar gelecek ki o
zaman yalancılar doğrulanacak, doğru sözlüler de yalanlanacaklardır. O zaman
hâinlere güvenilecek, güvenilir olanlar da ihânetle suçlanacaklardır. İşte o
zaman Ruveybida konuşacaktır.” Dediler ki: “Ruveybida da nedir?” Buyurdu ki:
“Kamunun işleri hakkında (söz sahibi olan) aşağılık adamdır!” [İbn-u Mâce ve Ahmed, ]
Ayrıca ümmet, şunun da farkına
varmıştır ki karşısına alim kılığıyla ve saptırıcı fetvalarla çıkan kimseler
içerisinden yöneticilerin imajını düzeltmeye ve onların açıklarını kapatmaya
çalışanlar, ilmin ve fetvanın mercii değil, birer saltanat ve saray
alimleridir.
Artık Hilafete, İslam’ın yeniden
başlatılmasına, Allah’ın indirdikleriyle hükmetmeye ve sömürgeci kafirlerin
Müslümanların beldelerindeki her türlü etkisinin yok edilmesine yönelik çağrı,
dünyanın dört bir yanında giderek yükselmekte ve yayılmaktadır.
HİLAFET’İN ŞER-İ DELİLLERİ
İslam’da yönetim nizamı,
Hilafetten başkası değildir. Nitekim Rasulullah [SallAllahu Aleyhi ve
Sellem]’in beyan ettiği, sahabe [Rıdvanullahi Aleyhim]’in üzerine icmaa ettiği,
Raşid Halifeler ve onlardan sonraki halifelerin de üzerinde yürüdüğü şey de
işte budur. Bu da İslami hükümlerin ikamesi ve İslami davetin dünyaya taşınması
içindir. Hilafet, İslami Devlet’in bizzat kendisidir. Dolayısıyla o, işlerin
güdüldüğü İslami hükümlerin yürütme ve icra organıdır. İslam’daki yönetim
nizamının Hilafet olduğuna dair Kitap, Sünnet ve İcma’-us Sahabe’den istifade
ile elde edilmiş birçok deliller vardır.
Kitaba gelince; Allah (Subhanehu
ve Teala), Rasul [SallAllahu Aleyhi ve Sellem]’e hitaben şöyle buyurmuştur:
“Aralarında Allah’ın indirdikleri
ile hükmet ve sana gelen haktan (sapıp da) sakın onların hevalarına tabi olma” [el-Mâide 48]
Ve şöyle buyurmuştur:
“Aralarında Allah’ın indirdikleri
ile hükmet. Onların hevalarına tabi olma ve Allah’ın sana indirdiklerinin bir
kısmından seni saptırmalarından sakın.” [el-Mâide
49]
Ayrıca Allah (Subhanehu ve
Teala)’nın, Rasul [SallAllahu Aleyhi ve Sellem]’e “Aralarında Allah’ın
indirdikleri ile yönetime” ilişkin bu hitabı, Rasul [SallAllahu Aleyhi ve
Sellem]’in ümmetine bir hitaptır. Mefhumu ise, Rasulullah [SallAllahu Aleyhi ve
Sellem]’den sonra, aralarında Allah’ın indirdikleri ile yönetecek bir yönetici
belirlenmesi gereğidir. Hitaptaki emir, kesinlik ifade etmektedir. Çünkü
hitabın mevzusu farzdır. Usul kaidesine göre bu, kesinliğe dair bir karinedir.
Rasulullah [SallAllahu Aleyhi ve Sellem]’den sonra Müslümanlar arasında Allah’ın
indirdikleri ile yöneten yönetici halifedir. Bu yönüyle İslam’da yönetim
nizamı, Hilafet Nizamıdır. Bunun yanı sıra hadlerin ve sair hükümlerin ikamesi
vaciptir ve bunlar, yönetici olmadıkça ikame edilemez.
[ﻣﺎ ﻻ ﻳﺘﻢ ﺍﻟﻮﺍﺟﺐ ﺇﻻ ﺑﻪ ﻓﻬﻮ ﻭﺍﺟﺐ] “Vacibin ancak kendisi ile
tamamlandığı hususta vaciptir.” Yani Şeriatı ikame edecek yöneticinin
ortaya çıkarılması vaciptir. Bu yönüyle yönetici Halifedir, yönetim nizamı da
Hilafet Nizamıdır.
Sünnete gelince;
Nâfi’den şöyle dediği rivayet
edilmiştir: Abdullah İbn-u Umer bana dedi ki: Rasulullah [SallAllahu Aleyhi ve
Sellem]’i şöyle derken işittim:
“Her kim itaatten elini çekerse,
Kıyamet Gününde lehine hiçbir delil bulunmaksızın Allahu Teala’nın karşısına
çıkar. Her kim de boynunda bey’at olmadan ölürse cahiliye ölümü ile ölmüş
olur.”
Böylece Nebi [SallAllahu Aleyhi
ve Sellem] her Müslümana boynunda bir bey’atın olmasını farz kıldı ve boynunda
bey’at olmaksızın ölen kimseyi “câhiliyye ölümü ile ölmekle” vasıflandırdı.
Bey’at ise Rasulullah [SallAllahu Aleyhi ve Sellem]’den sonra ancak Halifeye
olur, başkasına değil. Dolayısıyla hadis, her Müslümanın boynunda bir bey’atın
varlığını vacip kılmaktadır. Yani varlığı ile her Müslümanın boynunda bir
bey’atı gerekli kılan bir Halifenin varlığını vacip kılmaktadır.
Müslim, A’râc’dan Ebu Hurayra
kanalıyla Nebi [SallAllahu Aleyhi ve Sellem]’in şöyle buyurduğunu rivâyet etti:
“İmam [Halife] ancak bir
kalkandır, O’nun arkasında savaşılır ve O’nunla korunulur.”
Yine Müslim, Ebu Hazim’den şöyle
dediğini rivayet etti:
ﻗﹶﺎﻋَﺩْﺕﹸ ﺃَﺒَﺎ ﻫُﺭَﻴْﺭَﺓﹶ ﺨﹶﻤْﺱَ ﺴِﻨِﻴﻥَ، ﻓﹶﺴَﻤِﻌْﺘﹸﻪُ ﻴُﺤَﺩّﺙﹸ ﻋَﻥِ ﺍﻟﻨﹼﺒِﻲّ ﺼﻠﻰ ﺍﷲ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺴﻠﻡ ﻗﹶﺎلَ: ﻜﹶﺎﻨﹶﺕﹾ ﺒَﻨﹸﻭ ﺇﺴْﺭَﺍﺌِﻴلَ ﺘﹶﺴُﻭﺴُﻬُﻡُ ﺍﻷَﻨﹾﺒِﻴَﺎﺀُ، ﻜﹸﻠﹼﻤَﺎ
ﻫَﻠﹶﻙَ ﻨﹶﺒِﻲّ ﺨﹶﻠﹶﻔﹶﻪُ ﻨﹶﺒِﻲّ، ﻭَﺇﻨﹼﻪُ ﻻﹶ ﻨﹶﺒِﻲّ ﺒَﻌْﺩِﻱ، ﻭَﺴَﺘﹶﻜﹸﻭﻥُ ﺨﹸﻠﹶﻔﹶﺎﺀُ ﻓﹶﺘﹶﻜﹾﺜﹸﺭُ، ﻗﹶﺎﻟﹸﻭﺍ: ﻓﹶﻤَﺎ ﺘﹶﺄْﻤُﺭُﻨﹶﺎ؟ ﻗﹶﺎلَ: ﻓﹸﻭﺍ ﺒِﺒَﻴْﻌَﺔِ ﺍﻷَﻭّلِ ﻓﹶﺎﻷَﻭّلِ، ﻭَﺃَﻋْﻁﹸﻭﻫُﻡْ ﺤَﻘﹼﻬُﻡْ،
ﻓﹶﺈﻥّ ﺍﻟﻠﹼﻪَ ﺴَﺎﺌِﻠﹸﻬُﻡْ ﻋَﻤّﺎ ﺍﺴْﺘﹶﺭْﻋَﺎﻫُﻡْ
Ebâ Hurayra ile beş sene oturdum.
O’nu, Nebî SallAllahu Aleyhi veSellem’in şöyle dediğini tahdis (hadis olarak
rivayet) ederken işittim: “İsrâiloğulları, Nebiler tarafından siyaset
ediliyordu (yönetiliyordu). Bir Nebi vefat edince, bir diğer Nebi ona halef
oluyordu. Artık benden sonra Nebi yoktur. Halifeler olacak da çoğalacaklardır.”
Dediler ki: “Öyleyse bize ne emredersiniz?” Dedi ki: “Önceki ilk
bey’atinize sadâkat gösterin ve onlara haklarını verin. Muhakkak ki Allah,
yönettikleri hakkında (ne yaptıklarını) onlara soracaktır.”
Bu hadislerde, halife için
“kalkan” yani “koruyucu” vasfı vardır. Dolayısıyla Rasul [SallAllahu Aleyhi ve
Sellem]’in, halifeyi “kalkan” olarak vasfetmesi, Halîfenin varlığına meth
(övgü) içeren bir haberdir. Bu ise taleptir. Zira Allah’tan ve Rasulünden gelen
haberler, zemm (yergi) içeriyorsa, terk talebi yani neyh (yasaklama) vardır ve
meth (övgü) içeriyorsa, fiil (yapma) talebi vardır. Talep edilen fiil,
yapılması şer’i hükmün ikamesini gerektiriyorsa veya terk edilmesi şer’i hükmün
kaybolmasına yol açıyorsa, bu talep kesinlik arzeder. Yine bu hadislerde,
Müslümanları siyaset edecek (yönetecek) olanların, halifeler olduğu da haber
verilmektedir. Bu ise, ikamelerinin talep edilmesi demektir.
İcma’-us Sahabe’ye gelince;
Allah onlardan razı olsun,
onların hepsi de vefatından sonra Rasulullah [SallAllahu Aleyhi ve Sellem]’in
ardından bir Halife nasbetmenin lüzumunda ittifak ettiler. Hepsi de önce Ebu
Bekri sonra Ömer’i ve sonra Osman’ı halife olarak nasbetmede her birinin
vefatının ardından bütünüyle birleştiler. Sahabenin bir halife nasbetmeye dair
vurgusu o kadar açık ve kesindi ki, vefatından sonra Rasulullah [SallAllahu
Aleyhi ve Sellem]’i defnetmeyi geciktirmek pahasına onun ardından yönetime
geçecek bir halifeyi nasbetmeye uğraştılar. Oysa vefatından sonra Rasulullah
[SallAllahu Aleyhi ve Sellem]’in pak bedenini defnetmek üzerlerine bir farz
idi. En azından bir kısmının, Rasul [SallAllahu Aleyhi ve Sellem]’i
hazırlamakla ve onu defnetmekle uğraşması gereken Sahabe, Rasul [SallAllahu
Aleyhi ve Sellem]’i defnetmekle meşgul olacağına bir halife nasbetmekle meşgul
oldu. Yani defin işi iki gece ertelendi ve Ebu Bekr [RadiyAllahu Anh]’e,
Rasulullah [SallAllahu Aleyhi ve Sellem]’in defnedilmesinden önce bey’at
edildi. İşte bu, bir halife nasbetmeye uğraşma farziyetinin, bir cenazeyi [ki
bu Allah’ın Rasulü de olsa] defnetme farziyetinden daha üstün bir mecburiyet
olduğunu açığa çıkaran Sahabe İcma’ıdır. Yine sahabenin tamamı kendi
hayatlarında Hilafet’e ve bir halife nasbetmenin farziyetine daima büyük önem
verdiler. Her ne kadar kimin halife olacağı konusunda ihtilaf etmiş olsalar da,
onlardan hiçbiri ne Rasulullah [SallAllahu Aleyhi ve Sellem]’in vefatından
sonra ne de Raşid Halifelerden herhangi birinin vefatından sonra bir halife
nasbetmenin farziyetinde hiç ihtilaf etmemişlerdir. Dolayısıyla sahabenin bu
icması, bir halife nasbetmenin farziyetine dair kuvvetli ve apaçık bir delil
olmuştur.


Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış