EMPERYALİZM’İN SÖMÜRME TAKTİĞİ VE İSLAM

Esra Demir

Emperyalizm veya yayılmacılık, bir devletin veya ulusun başka devlet veya uluslar üzerinde kendi çıkarları doğrultusunda etkide bulunmaya çalışmasıdır. Etkileyen devlet, etkilenen devletin kaynak gücü, merkezî hükümeti, keyfî yönetim metotları üzerinde etkin anlamına gelmektedir.

Bu kullanımının dışında Fransa’da 1830’larda Napolyon İmparatorluğu’na hayranlık duyanları nitelemek, 1848’den sonra ise III. Napolyon’un kötü yönetimini ifade etmek için kullanılmıştır. 1870’li yıllarda İngiltere'de Başbakan Benjamin Disraeli’nin sömürge imparatorluğunu güçlendirme ve genişletme politikalarını tanımlamak için emperyalizm kavramına başvurulmuştur. Böylece emperyalizm, sömürgecilikle eş anlamda kullanılmaya başlanmıştır.

Bu yaklaşıma göre emperyalizm, gelişmiş ülkelerde mevcut durumun muhafaza edilmesi için bir gereklilik ve hak olarak görülmektedir. Emperyalizm “ekonomik yönden az gelişmiş ülkelerin gelişmiş olanlara tâbi olmasını sağlayan ekonomik, siyasal ve askerî ilişkileri nitelemektedir. Emperyalizm, dünya ekonomisindeki eşitsiz ilişkiler sistemini tanımlayan en uygun kelimedir.” Emperyalizm, gün geçtikçe taktiklerini geliştirerek, sömürge kaynaklarını artırmıştır.

19. yüzyılda kapitalizmin etkisi altına girmeyen, sömürgeci emperyalist ülkelerin doğrudan veya 'yarı-sömürgesi' statüsüne indirgenmeyen bir dünya ülkesi hemen hemen kalmamıştır. Asya'nın tamamı, Afrika, Latin Amerika kapitalist ekonominin etkinlik ve yayılma alanı haline gelmiş, dünyanın görüntüsü değişmiş ve yeniden biçimlenmiştir.

İngilizler Güney Asya'yı sömürgeleştirmişler, Çin'i silah zoruyla afyon ticaretine zorlamışlardır. Hollandalılar Doğu Hint adalarına yerleşmişler ve Rusya kuzeyde Sibirya, doğuda Orta Asya'ya doğru yayılmasını sürdürmüştür. Afrika (Osmanlı Devleti’nin biçimsel hâkimiyeti altındaki sınırlı bölgeler dışında) Fransızlar, İngilizler ve Belçikalılar tarafından paylaşılmıştır. Latin Amerika İspanyollardan ve Portekizlilerden biçimsel olarak bağımsızlaşmıştır ama bu bilinen anlamda kurtuluş savaşı sonucu kazanılmış bir 'bağımsızlık' değildir. Yegâne değişiklik 'beyaz egemen sınıfın' yönetimi devralmasıdır. Zaten Orta ve Güney Amerika önce İngilizlerin, arkasından da ABD'nin nüfuz bölgesi (arka bahçesi) durumuna gelmiştir.

Osmanlı Devleti de emperyalist Batı'nın bir yarı-sömürgesi haline gelmiştir. Bu dönemde dünya ölçeğindeki kutuplaşma, çevre-merkez, gelişmiş-azgelişmiş, sanayileşmiş-sanayileşmemiş ikilemi kesin olarak yerleşmiştir. Dünya ticareti de önceki dönemlerde olduğu gibi lüks mallar ticaretinden sanayi kapitalizminin ürünleriyle hammadde ve tarım ürünlerinin yaygın ticaretine dönüşmüştür. Sanayileşmiş ülkeler sanayi ürünleri ihraç etmekte bunun karşılığında hammaddeler ve tarım ürünleri ithal etmekteydiler ve bu eşit olmayan bir değişimdi. Başka türlü ifade etmek istersek, emperyalist merkezlerle dünyanın geri kalanı arasındaki ticaret ve yatırım ilişkileri hâkim durumdaki ekonomiler lehine işlemekteydi. Bu kan kaybının derinleşmesi olarak da ifade edilebilir.

O dönemden sonra zenginlik-yoksulluk farkı sürekli derinleşmiştir. Nitekim 1800 yılında 'zengin ülkelerle' 'yoksul ülkeler' arasındaki fark bire iki (1'e 2) iken, şimdilerde bire altmıştır (1'e 60) ve 'modernleşme', 'kalkınma' 'küreselleşme', vb. söylemine rağmen bu fark hızla büyümeye devam etmektedir. Dünyanın Batı Avrupalılar tarafından bu biçimde yağmalanması ve söz konusu halkların kendi kendilerine yeterli olmaktan çıkarılması, toplumsal-kültürel yapılarının aşındırılması, kültürlerinin tahrip edilmesi, emperyalist güçler ve onların sözcüleri tarafından uygarlaştırma misyonu olarak sunulmaktadır. Başlangıçta Amerika halklarını Hıristiyanlaştıranlar, sanayi kapitalizminin yerleştiği dönemde de uygarlaştırmaktaydılar.

19. yüzyılın sonu, 20. yüzyılın başına gelindiğinde, sözünü ettiğimiz Kapitalizme özgü merkezileşme ve yoğunlaşma eğiliminin bir sonucu olarak, kapitalist işletmelerin ölçeği büyümüş, karteller, tröstler, konzernler biçimindeki büyük tekeller dünya pazarında etkinliklerini artırmışlardır. İşte, tekellerin ortaya çıktığı bu döneme emperyalizm denmiştir. Bu dönemin bir özelliği de mal ihracına sermaye ihracının da eklenmesidir.

Elbette sermaye ihracı mal ihracının yerini almıyordu, tam tersine mal ihracı artmaya devam etmiştir. Sermaye ihracı, hükümetlere borç verme bir yana bırakılarsa, daha çok kapitalist hâkimiyeti pekiştirecek, sömürüyü derinleştirecek alt yapı yatırımlarına ve hammadde kaynaklarına (madenler, plantasyonlar, vb.) yönelmiştir. Böylelikle dünyanın tüm doğal ve beşeri zenginliği emperyalist sömürüye açılmıştır. Dünya emperyalist güçler arasında paylaşılmıştır ama pastadan pay alamayan 'yeni yetme güçler de (Almanya, Japonya) 'paylaşılanı yeniden paylaşmayı' dayatıyorlardı. İşte bu emperyalistler arası savaşın gerçek nedenidir.

Emperyalist saldırı söz konusu olduğunda, saldırıya maruz kalanların bu saldırıyı 'hayır duasıyla' karşılamaları elbette mümkün değildir. Nitekim ilk emperyalist yayılmanın ardından saldırının ve kutuplaşmanın yıkıcı sonuçlarına karşı sayısız isyanlar olmuştur. Bu isyanların en çok bilineni, 18. yüzyıl sonunda San Domingo'daki (bu günkü Haiti) köle devrimidir. Daha sonra 1900'lerin başındaki Meksika devrimini ve 1950'lerin sonundaki Küba devrimini de aynı çizginin devamı saymak gerekmektedir.

İnsanların sistem tarafından dışlandığı, marjinalleştiği, işsizliğin, yoksulluğun ve sefaletin büyüdüğü, doğal çevre tahribatının derinleştiği, gezegen riskinin tehlikeli bir eşiğe doğru ilerlediği, insani değerlerin aşındığı durumun, insanlığın nihai kurtuluşu olarak sunulması ibret vericidir. Küreselleşme denilen mevcut süreç dar bir dünya elitini, küresel ayrıcalıklılar sınıfını hızla zenginleştirmektedir. Zenginleşen bu kesime dünyanın ayrıcalıklı azınlıkları dâhildir. Zaten dünyanın 'egemenleri' doğrudan emperyalizmin bu ülkelerdeki uzantılarından başka bir şey değildir... Her gün yoksulların sayısı artarken zenginlerin sayısı da artmaktadır. Her yıl yeni dolar milyarderleri türemektedir ve bunların 'başarı öyküleri' dilden dile dolaşarak destanlaşmaktadır.

Burada şu örnekleri vermek konuyu daha iyi anlamaya yardımcı olacaktır. ABD emperyalizmi Irak’ı işgal ettiğinde, bu emperyalist politikanın uzantısı ve doğal sonucu olarak, başta ABD olmak üzere, İngiliz vb. petrol tekellerinin, inşaat işleri ile ilgili tekellerin vb. işin içine girmesi ile bu kaynakların işletme hakkını ellerine alarak, bu konuda Irak içinde de tekel konumuna gelmişlerdir. Bunların üzerine silah tekellerini, inşaat tekellerini vb. de eklemek gerekmektedir. Bu emperyalist bir politikadır. Ama bu emperyalist politika, doğrudan doğruya ABD tekelci kapitalizminin çıkarları üzerinde yükselmektedir ve ABD Hükümeti’nin bu temeli inkâr ederek, farklı bir politikayı “tercih etmesi” mümkün değildir. Ama bu emperyalist politikada bugün silahlı müdahalenin öne çıkması, yarın “barışçıl” biçimlerin öne çıkması sorunun özünü değiştirmemektedir. Yani emperyalist yayılma için illaki silahlı müdahale ve işgal gerekmemektedir. Emperyalizmin özü, onun sürekli olarak yayılma ve egemenlik kurma eğiliminde düğümlenmektedir. Kesin hesaplaşmalar ise, ancak güçle, silahların gücüyle yapılmaktadır.

Emperyalist politik müdahaleler, müdahalenin yapıldığı ülkede kapitalist ilişkileri belirli oranda geliştirmektedir. Kapitalist gelişmenin, emperyalizmi ihtiyaç olmaktan çıkaracağı ileri sürülemez. Aksine, emperyalist askeri müdahale, ya da sermaye ihracı, meta ihracı gibi “barışçıl” yöntemlerle yapılan müdahalelerin, söz konusu ülke ya da bölgede emperyalist bağımlılık ilişkilerini geliştirmesi, bu ilişkilerin söz konusu ülkenin tüm derinliklerine doğru ilerlemesidir. Tarımın tasfiyesi, özelleştirmeler, içinden çıkılamayacak borç sarmalı, emperyalist ülkenin üretiminin ihtiyaçlarına göre şekillenen bir kapitalist üretim yapısı vb. gibi sonuçlar ortaya çıkarmaktadır. Bu da yetmeyerek, emperyalist soygun için IMF, DB gibi özel kurumlar örgütlenmektedir. Yani sorun, kapitalistlerin dünyayı özgürce sömürmeleri ile sınırlı değildir. Genel bir bağımlılık ilişkisinin, bir ülkenin zenginliklerinin yağmalanması üzerine oturan bir sistemin kurulması söz konusudur.

Kendilerini “uluslararası toplum” olarak tanımlayan çağın hâkim güçlerinin izledikleri politikaları meşrulaştırmak ve hedefe yerleştirdiklerine yönelik baskı uygulamalarını haklı çıkarmak için en çok “insan hakları” ve “terör” kavramlarından yararlandıkları bilinmektedir. Bu kavramların her ikisinin de uygulanmasında sözde insana değer verilmektedir. Ancak kendi politikalarını kamufle etmede bu iki kavramdan yararlanan söz konusu güçlerin Suriye’de üçüncü yılına girerken geniş çaplı devlet terörü ve katliamlar karşısında “insana değer verme” ilkesinden son derece uzak durmaları samimiyetlerinin derecelerini göstermektedir. Kapitalistler, zulüm rejimine sürekli mühlet tanıma yoluna giderken, onun hedefe yerleştirdiklerini savunmak için örgütlenenleri “terör listesi ”ne alma arsızlığını göstermektedirler.

Emperyalizmin çıkar çemberine aldığı ülkelerde, emperyalist dengeyi tehdit edenlerin etkisiz hale getirilmeleri için belli bir yasal zemin oluşturulmuştur. Aslında bu yasal zeminin sabit bir felsefesi ve esas aldığı temel ilkeleri de mevcut değildir. Temel ilkeler gibi gösterilenler ise pratikte uygulanan yasal sistemle çoğunlukla çatışmaktadır. Temel ilkeler diye gösterilenler, esas itibarıyla uygulanan baskı ve zulümleri kamufle etmekten başka bir amaç taşımamaktadır. Bir yanda temel ilkelerde, herkesin konuşma ve düşünce hürriyetinden söz edilmektedir, öte yanda bir kişi, emperyalizmin yerleştirdiği siyasi yapıyı benimsemeyen görüşler beyan ettiğinde, sözü edilen temel ilkeler üzerine oturtulmuş sistemi uygulayan kurumları karşısında bulmaktadır. Kısa süre önce Erzurum’da tutuklanan Müslüman kardeşlerimizin durumu gibi yaptıklarına da bir gerekçe uydurmaktadırlar.

Özellikle son dönemde emperyalizmin saldırı politikasının temel ekseni sayılan “teröre karşı savaş” iddiasının dayanaklarının oluşturulmasında cinayet stratejisinden yararlanılmasının örnekleri artmıştır. Bu cinayetler ve katliamlar emperyalizmin nazarında; insanın değerinin ne kadar düşük olduğunu göstermektedir. Suriye’de yapılan katliam, Almanya’daki kundaklamalar, Arakan’daki Müslümanların yakılması da en güncel örneklerdendir.

Emperyalizm, insanları çıkarları doğrultusunda bu şekilde hiçe sayarken, İslam insana gereken değeri veren ve devlet eliyle canını, malını, namusunu, onurunu koruyan tek dindir. İslam Dininde devlet, ümmete hizmeti en üst seviyede tutuyorken, beşeri sistemin emperyalist odakları insanları ayaklar altına alıp her türlü zulmü ve işkenceyi uygulamaktadırlar. Menfaatleri uğrunda, hiç acımadan insanları diri diri yakmaktadırlar.

Başında halifesi olan bir ümmet olmadığından, gerçek anlamda bir İslâm Devleti bulunmadığından kendisini İslâm’a nispet ettiği halde dâvâ bilincinden mahrum 1,5 milyardan çok Müslüman, genellikle izzetten uzak şekilde, selin önündeki çer-çöp gibi oradan oraya savrularak yaşamaktadırlar.

Bir musîbet, bin nasihatten iyidir, ama bin musîbetten bir ders bile alamayanlar için maalesef dünyevî cezalar, uhrevî büyük cezanın habercisidir. Suriye’deki ve diğer Müslüman beldelerindeki, dıştaki ve içteki zilletin en önemli sebeplerinden biri, İslâm âleminin kırk küsür parçadan oluşan yamalı bohça görüntüsüdür. Avrupa ülkelerinin birbirleriyle her konuda ittifak yapıp Avrupa Birliği adı altında tek devlet haline gelişi, küfrün tek millet olarak gücünü birleştirmesi, emperyalizm ve fesadın globalleşmesi, artık Müslümanların da bir çatı altında toplanmasının acil gerekliliğini göstermektedir.

Toplumda kullanılan şöyle bir söz vardır; Ya birleşeceksin, ya bir leşe döneceksin! Bir leş olmaktan kurtulmak için birleşmek, olmazsa olmaz şartlardandır. Bir Allah’a inanan Müslümanlar olarak, Allah’la ve birbirimizle bağımızı yeniden sağlamlaştırmakla işe başlamalıyız. Aynı dinin, aynı davanın insanı olan tüm ümmetle birleşmek, İslam Devleti’ni kurmak için en büyük gerekliliktir.

Coğrafi ve kültürel bütün işgalleri, özellikle Ortadoğu’daki vahşet ve zulümleri kaldırmak için çalışmak, bütün Müslümanlara farzdır, şarttır. Allah Subhanehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:


"Sizinle savaşanlarla, Allah yolunda siz de savaşın." (Bakara, 190)

Ve yine şöyle buyurmaktadır:


"O halde, size karşı tecâvüz edenlere siz de aynıyla mukabele edin." (Bakara, 194)

Zorbalıkları için makamlarına, silâh ve teknolojilerine güvenenler bilmelidirler ki, maddî silâhlar dayanıksız ve yetersizdir. İman silâhı ise ne kadar yok edilmeye çalışılsa daha da keskinleşmekte, Müslümanın elindeki ebâbil taşı, Hak düşmanı zorbanın fil benzeri tankına gâlip gelebilmektedir. Allah Subhanehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:


“Bir toplum, kendini değiştirinceye kadar Allah onlarda bulunanı değiştirmez.” (Ra’d, 11)


“Ey iman edenler! Eğer siz Allah(ın dinin)e yardım ederseniz, Allah da size yardım eder, ayaklarınızı sağlam tutar.” (Muhammed, 7)


“Gevşeklik göstermeyin, üzüntüye kapılmayın. Eğer gerçekten iman etmişseniz, üstün gelecek olan sizsiniz.” (Âl-i İmrân, 139)


"Ey iman edenler, iman edin!" (Nisâ, 136)

İnsanlık Kur’an’ın aydınlığına ve İslam’ın adaletine muhtaç durumdadır. Tüm dünya modern cahiliyenin kıskacında, zulüm, sömürü ve adaletsizlik bataklığında çırpınmaktadır. İşgal, sömürü, katliam ve despotluk her yanda egemen olmuştur. Demokrasi, kapitalizm, emperyalizm adı her ne ile anılırsa anılsın İslam dışı bütün sistemler insanlığa her yanda kan kusturmaktadırlar. Rabbine yabancılaşıp fıtratını bozan insan, hayvandan aşağı konumlarda yer alarak İslami ve insanî değerleri tüketmektedir. Müslümanlar, kendilerine on yıllarca zulmedenleri destekleyen emperyalizmin rejimi olan demokrasinin peşinde koşmaktan vazgeçmeli, gerçek kurtuluş olan şer’i hükümlere sarılarak acilen İslam Devletini kurmalıdırlar!


Yorumlar

    Henüz yorum yapılmamış

Yorum Yaz