Kuvvetle ihtimal ki geçen yılları
aratmayacak bu yılki İstanbul’un fethinin 560. yıldönümü kutlama tören
görüntüleri. Yine o bildik klasik karelerle fetih ve cihad ruhundan fersah fersah
uzak bin bir türlü marifetle izole edilerek gerçeği yansıtmayan fetih kutlamaları...
Fethin can damarı cihadın kangren olmuş bir organ gibi kesilip atıldığı bu
törenlerde bir zamanlar er meydanında intikale geçtiğinde yeri göğü inleten, adeta
gök gürlemesini andıran mehteri marşlarla, henüz savaşmadan, kan dökmeden
düşmanın dizinin bağını koparıp, savaş azmini kırarak Osmanlı önünde diz
çökmesini sağlayan mehteran bölüğünün, şimdilerde tek amacı sadece sergilediği
bir dizi resitalle katılımcıları mest etmek olmuştur. Tablo aşağı yukarı geçen
senelerin tekrarı yine o bildik klasik karelerle, kuru, gönülsüz, soğuk pozlar
ve içi boş manasız mesajlar eşliğinde geçit töreni, şölen havasında geçip
gidecektir.
Geçmişimizin ihtişamlı fetih ve
zaferlerini, çağ kapayıp çağ açan ceddimizin cihad ruhunu: bugün ki zafiyete
uğramış sönük ve cılız festivale dönüşmüş fetih kutlamalarında aramak, anlamsız
ve yersiz olacaktır elbette. Binaenaleyh Müslümanlar nezdinde hayat memat
meselesi olan fetih ve cihad, bugün maalesef diğer birçok İslami terim ve
kavram gibi içi boşaltılarak anlamını yitirmiş, hatta ne yazık ki çoğu
Müslümanların lügatinden bile silinmiş durumdadır.
İşte anlamını yitirmiş, inancıyla
bağı koparılmış fetih kutlamalarıyla ortaya çıkan bu vahim tablonun müsebbibi
maalesef günümüz Müslümanlarının hayata bakış esaslarındaki İslami zafiyettir. Geçmişiyle
bir türlü bağdaşmayan akıbetini, gözler önüne seren fethin yıldönümünün dünya
ve ahiret kaygısı, sorumluluk bilinci taşıyan her Müslüman’ın belleğinde
festival, eğlence kültürü yerine fetih ruhu, cihad bilinci şeklinde yer etmesi
bu yüzden elzemdir.
Bugün İslam’ın doğuşundan
günümüze kadar kâfir batılılar ya da yerli müsteşrikler eliyle fetih gibi kutlu
bir müessese adeta ablukaya alınarak şeytani planlarla yıpratılmakta, pek çok
manayı içinde toplayan fetih ve cihada sadece savaş manasını yüklenmekte, diğer
manaları göz ardı edilerek, geçmiş Müslüman ümmetler ‘alikıran baş kesen’
barbarlar olarak lanse edilmektedir. Bunun en son örneğini milyon dolarlık
bütçesiyle yeni vizyona giren Hollywood(!) tadında yerli yapım Fetih 1453
sinema filminde fetih ruhundan bariz bir biçimde uzaklaştırılan senaryosundan, kâfir
Batı’nın emperyalizmine arka planda meşru zemin hazırlanmak istenmesine kadar esefle
izledik.
Benzer sahneleri daha öncede gerçek
kimliği, kirli yüzünü gizlemeye çalışan bunun için bin bir türlü kılığa giren
koyun postlu kurt, günümüz firavunu ABD’nin Irak ve Afganistan’ı işgalinde de
görmüştük. ABD kendi büyük düzenbazlığı olan yenidünya düzeni, özgürlükler ve
demokrasi söylemiyle İslam Ümmeti’ni uyutarak, topladığı haçlı ordusunu
tanrının ordusu yalanıyla taçlandırıp, Ortadoğu’nun zengin petrol yataklarını
özgürleştirmeye koşmuştu. Bugün gelinen son noktada bölge Müslümanları mevcut
kötü yaşantılarını bile bin kat daha yerin dibine sokan Batı emperyalizmini
görünce uyanıp halkına kan kusturan diktatör Saddam’ı dahi mumla arar
olmuşlardır.
Oysa karşılaştırılmak, benzeştirilmek
istenen İslami fethin işgalle, cihadın barbarlıkla uzaktan yakından hiçbir
alakası yoktur. Tarih bizzat bu gerçeğin tanığı ve delilidir. 1453 kuşatmasında
korkuya kapılarak Konstantin’in fetih olacağı ihtimaline karşı Bizanslı asiller
halkı Avrupalı dindaşları kardinallere sığınma tekliflerine karşı Bizans halkı
tarihe geçen şu sözleri sarf eder: “Avrupalı
Hristiyan kardinal külahı yerine Müslüman Osmanlı sarığını görmeyi yeğleriz.”
O zamandan günümüze ibretiâlem olan bu mesaj, sanırım fetih ile emperyalizm
arasındaki derin farkı ortaya koymak için yeterli olacaktır.
Bu bağlamda fetih ve cihad nedir?
İç içe geçmiş bu iki kavram İslam ıstılahında ne anlam ifade eder? İslam
ıstılahında fethin manası: Şehirleri ve
ülkelerin kapılarını sırf Allah’ın ilahi kelimetullah mesajını yaymak gayesi
ile İslam iradesine almaktır. Buna mukabil cihad ise Allah için yapılan maddi ve manevi küçük büyük tüm çabaları
kapsamaktadır. Bu hususta Rasul SallAllahu
Aleyhi Ve Sellem efendimiz “Kim onlarla eliyle cihad ederse o mümindir,
kim onlarla diliyle cihad ederse o mümindir, kim onlarla kalbiyle cihad ederse
o mümindir.” (Müslim,
İman, 80)
buyurmuşlardır.
İşte bu minvalde âlemlere rahmet
olarak gönderilen Rasul SallAllahu Aleyhi
Ve Sellem’in asırlar önce, mucizevi bir biçimde hendekte müjdelediği
fetihler bir bir Allah’ın izniyle gerçekleşmiştir. İşte hadiste müjdelenen fetihlerden
bir tanesi de İstanbul’dur.
Muhammed b. Ebî Seybe, Zeyd b.
el-Hubâb’dan, o, Velid b. Mugire el-Meâfirî’den işitmiş, Velid b. Mugîre
Abdullah b. Bisr el-Has’amî’den o da babasından işittiğine göre Nebi SallAllahu Aleyhi Ve Sellem söyle
buyurmuştur:
“Kostantiniye (İstanbul) muhakkak
fethedilecektir. Onu fetheden emir ne güzel emir; onu fetheden ordu ne güzel
ordudur.”
Rasulullah SallAllahu Aleyhi Ve Sellem tarafından Konstantin’in (İstanbul)
fethine dair bu müjdeyle, İstanbul’a sevdalanan ümmetin gönlünde, önüne
geçilemez bir cihad ve fetih sevdası hâsıl olmuş ve bu müjdeye mazhar olabilmek
için bizzat sahabe efendilerimizin de iştirak ettiği onlarca kuşatma, 1453’e
kadar süre gelmiştir.
Osmanlı Sultanı II. Mehmet (VI. Muhammet)
han bu müjdeye daha çocukluğunda sevdalanıp olası İstanbul’u fetih senaryoları
ile meşgul olmuş, Bizans’ın yıkılmaz diye övündüğü surları, bizzat kendi
tasarlayıp döktürdüğü o güne kadar görülmemiş atış tekniğine sahip heybetli şahi
toplar geçmiş, dünya tarihinde eşi görülmemiş askeri bir deha sonucunda karadan
yürütülen gemilerle Bizans’ın kırılamaz zincirini aşarak, müjdelenen kutlu fethe
Allah’ın yardımıyla ulaşmıştır.
Asırlar önce sevgili
peygamberimizin haber verdiği fetih vaadini, iman gücü, fetih ruhunun azim ve
aşkı ile İslam tarihi sayfalarına altın harflerle yazan emir ve kutlu ordusu en
az Bizans kadar önemli bir başka fethi de Rum(Pontus) İmparatorluğu’nu tarihten
silerek gerçekleştirmiştir. İşte fetih için çekilen zorlukları tarihi kaynaklar
şu şekilde nakletmektedir:
“Filhakika,
gayretli ve fedakâr sultan, dağın zorluğunu görünce hemen atından inip,
elbiselerini bellerine kadar toplayıp, dağa tırmanmaya başladı. Bazen elleriyle
kayalara tutunuyor ve bazen de büyük uçurumlardan atlayarak ilerliyordu!” Bu dağda çok zahmet çeken
sultanın bu halini gören Sare Hatun, Sultana: “Ey oğul, Trabzon nedir ki, ondan dolayı yüce hükümdarlığınızı
paralarsınız, kendinizi yıpratırsınız!” demişti. Fatih, biraz da hışım ile
Sare Hatun’a bakarak: “Ey ana, bizim gayemizi
anlamamışsın. Elimizde tuttuğumuz İslam’ın kılıcıdır. Maksadımız sadece kale fethetmek
ve servet kazanmak değildir! Buraları
Müslümanlara vatan yapmak, aynı zamanda Hazret-i Allah’ın rızasını ve cihad
sevabını kazanmaktır. Eğer bu zahmetlere katlanmaz isek, bize gazi demek reva mıdır?
Bundan dolayı çektiğimiz sıkıntılardan daha fazlasını da çeksek yine azdır!”
şeklinde cevap vermiştir.
İstanbul’u fethi sırasında
karadan yürüttüğü gemilerle Bizans’ı şaşkına çeviren Osmanlı donanması
Trabzon’u denizden kuşatır. Rumlar donanmaya karşı müdafaada bulunur,
donanmanın denizde uzun zaman dayanamayıp gideceğini düşünür. Bu sırada kara
ordusunun dağlardan inerek Trabzon’u muhasara edebileceğini akıllarından dahi
geçirmezler. Fakat sarp kayalıklı dağlardan inen kara ordusu Trabzon önlerinde
görününce Rum imparator ve ordusu bozguna uğrar. Şehir fetih olunur, İslam
toprağına katılır.
İslam tarihi gelmiş geçmiş hiçbir
ümmete nasip olmayan bu ve benzeri zafer ve fetihlerle, kahramanlıklarla
doludur. Bunlardan fetih tarihine damgasını vurmuş, ecdadımızın fethe bakış
açısını ibretlik ders niteliğinde ibraz eden birkaç örnek daha sunalım ki
anlatmak istenilen fetih ruhu, cihad bilinci daha da netleşip pekişsin.
Malazgirt fatihi Alparslan bu
kutlu yolda kurban olacağını kast ederek, kefeni andıran beyaz elbiseler içeresinde
savaşa tutuşmadan er meydanında ordusuna Cuma namazı kıldırıp bütün İslam ümmeti
ve ordusu ile birlikte fetih için dua eder. Sonrasında tarihe geçecek şu
sözleri sarf eder: “Allah için savaşıp
Allah için ölmek ve zafer kazanmak isteyenler benimle birlikte gelsinler.” İşte
Alparslan’ın bu konuşması İslam ordusunun, fetih amacını ortaya koymaktadır.
Yine tek arzusu Allah ve Rasul’ünün
vaadi olan, Kur’an ve Sünnetin rehberliğinde harekete geçen Filistin fatihi
Selahaddin Eyyubi Filistin’i fetih edinceye kadar gülmeyi unutup dünya
lezzetlerinden haz alamaz hale gelmiş, tüm enerjisini bu yüce hedef ve idealler
uğrunda harcamıştır. Vasiyeti üzerine sancak direğine asılan kefenine istinaden;
“İşte şanlı büyük komutan dünyadan ahirete,
göçerken yanında götürebildiği tek şey” diyerek ibretlik birçok mesajlar
veren büyük komutan Selahaddin Eyyubi bugün kanayan yaramız Filistin
meselesinin tek çözümünün nerede bulunabileceğini İslami Ümmet’e göstermiştir.
İslam fetih tarihine gemileri
yakmak deyimini yerleştiren Endülüs fatihi Tarık b. Ziyad ve İslam ordusu ya
şehadet ya zafer diyerek fetih için kararlılık, sabır ve sebatlarını ispat edip
Allah’ın nusreti ile zafer elde etmişlerdir. Böylelikle bu kutlu yolun yolcularına
bu gün ve yarın, her daim örnek olacak felaha erdirecek yegâne dost ve
yardımcının âlemlerin rabbi olan yüce Allah’tan başka kimse olmadığını O’ndan
başka ne bir dost ne bir yardımcı aranmayacağını göstermişlerdir.
Yukarıda belirttiğimiz gibi İslam
fetih tarihi boyunca isimlerini dahi burada anmakta zorlanacağımız daha pek çok
kutlu fetih, şanlı komutan ve muzaffer ordularımız bu yüce hedefler
doğrultusunda hareket ederek dünya tarihine altın harflerle kazınan, ibretlik,
ders niteliğinde olan birçok fetihler gerçekleştirmişlerdir.
Görünen o ki Müslüman ecdadımız
kendisinden sonraki nesillere kılavuzluk ederek, birbirleriyle yarışırcasına
fetih ve cihad yolunda canlarını ve mallarını Allah için feda etmekten geri
durmamış, yaradılış gayeleri olan kulluğu yerine getirme çaba ve gayreti içeresinde
mütemadiyen bulunmuşlardır. Kutlu nebi efendimiz Muhammed SallAllahu Aleyhi Ve Sellem’in getirdiği şer-i hükümlere sımsıkı
sarılarak, hendek günü vaad edilen fetihleri birer birer gerçekleştirip Medine’de
yükselen ilahi kelimetullah sancağını at sırtında üç kıtada şanla şerefle
dalgalandırmışlardır.
Ancak günümüzde maalesef fetih
ruhu ve anlayışı iflas etmiş durumdadır. Eski bakiyenin üzerine herhangi bir
sermaye koyamadığımız gibi fetihlerle elde edilen beldelerimize ve değerlerimize
de ne kadar sahip çıktığımız ortadadır. Bu sahipsizliği sırf Fatih’in İstanbul fetih
sembolü Ayasofya Camii’ne bakarak anlayabiliriz. Çünkü yarım asrı aşkın bir
süredir cemaatsiz, kametsiz mahzun bırakılmış hali bu serzenişimize delil
olacaktır. Oysa Fatih’in fetihten hemen sonra ilk işi, ilgisizlik ve
bakımsızlıktan dolayı yıkılmaya yüz tutmuş, damını örümceklerin mesken tuttuğu harabeye
dönen Ayasofya kilisesini kendi parasıyla imparatordan satın alarak, camiye
çevirmek olmuştur. Adına vakıf kurup, Müslümanlara vakfettiği Ayasofya’nın cami
dışında kullanımına sebep olanlara lanet eden Fatih, bunu tersine çevirmeyen
Müslüman nesile de hakkını helal etmemiştir. Bir başka menfur olayda
Konstantiniye surlarını döven, fetih de önemli rol oynayan Şahi toplarının
önemli bir kısmının ait olduğu yerde değil İngiltere ve İtalya müzelerinde
sergilenmekte olmasıdır.
Son tahlilde, 21 yaşındaki genç Fatih’in
komutasındaki İslam ordusu bu mukaddes görevi yerine getirmiş ve böylece hadisteki
büyük müjdeye ulaşmıştır. Fethin maksat ve hedefleri doğrultusunda hareket
edenlerin bu büyük övgüden nasiplerini alacakları şüphesizdir. O halde iş,
fethe ve Fatih’e layık olmaya çalışmak, Ayasofya dâhil fethe sahip çıkmaktır.
Fakat günümüz kamuoyu öyle bir
haldedir ki; Ümmetin zulüm altındaki tüm mabetleri ve acınası durumdaki günümüz
Müslüman ümmetin durumu ortadayken; bir tarafta dini, imanı, namusu, canı, malı,
vatanı ve diğer dini sembol değerlerini tüm olumsuzluklara rağmen savunmaya
çalışanlar, diğer tarafta fetih kutlamalarıyla mazlumun ahını, sağır sultanın
duyduğu çığlıklarını duymamak için kulaklarını tıkayanlar. Yalnız dirilerine
değil ölülerine dahi işkence görüntülerini görmemek için göz kapaklarını
sımsıkı kapayanlar, bütün yalnızlıklarına, kimsesizliklerine rağmen yedi düvele
karşı cihat eden, ananın kuzusuna kurban olduğu deyimini tam manasıyla yaşayan,
ateş püsküren savaş makineleri önünde göğsünü siper edebilen mücahitleri
terörist olarak adlandırmaktan çekinmeyenler. İşte bütün bunlar fetih ruhunu
anlayamayanlardır. İşte bu acı tablo cihad ruhunun haşa acziyetini değil, Müslümanların
birliğinin ve dinine, değerlerine sahip çıkacak herhangi bir ağırlığının olmayışının
en mühim göstergesidir.
Velhasıl-ı kelam şanlı
geçmişimizi boş laf, övünme edebiyatından kurtararak, fethi sadece bir kelime
olarak hafızalarda bırakmadan ve Allah’ın ipine sımsıkı sarılıp, ecdadımızın
yolundan giderek, İslam’a ve kutsallarına sahip çıkarak, yeniden büyük insanlar
gibi büyük hedefleri idealleri kovalayıp gerçekleştirebiliriz.
İşte o zaman Fatih’ler,
Selahaddin’ler ve uğruna can verdikleri değerler tarihin tozlu sayfaları
arasında hapsolmaktan kurtulup, bu günümüzü ve yarınımızı aydınlatan örnekler
olacaklar ve fetih ruhu o zaman anlaşılacaktır.


Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış