1453’Ü DOĞRU ANLAMAK

Murat Altın

Kuvvetle ihtimal ki geçen yılları aratmayacak bu yılki İstanbul’un fethinin 560. yıldönümü kutlama tören görüntüleri. Yine o bildik klasik karelerle fetih ve cihad ruhundan fersah fersah uzak bin bir türlü marifetle izole edilerek gerçeği yansıtmayan fetih kutlamaları... Fethin can damarı cihadın kangren olmuş bir organ gibi kesilip atıldığı bu törenlerde bir zamanlar er meydanında intikale geçtiğinde yeri göğü inleten, adeta gök gürlemesini andıran mehteri marşlarla, henüz savaşmadan, kan dökmeden düşmanın dizinin bağını koparıp, savaş azmini kırarak Osmanlı önünde diz çökmesini sağlayan mehteran bölüğünün, şimdilerde tek amacı sadece sergilediği bir dizi resitalle katılımcıları mest etmek olmuştur. Tablo aşağı yukarı geçen senelerin tekrarı yine o bildik klasik karelerle, kuru, gönülsüz, soğuk pozlar ve içi boş manasız mesajlar eşliğinde geçit töreni, şölen havasında geçip gidecektir.

Geçmişimizin ihtişamlı fetih ve zaferlerini, çağ kapayıp çağ açan ceddimizin cihad ruhunu: bugün ki zafiyete uğramış sönük ve cılız festivale dönüşmüş fetih kutlamalarında aramak, anlamsız ve yersiz olacaktır elbette. Binaenaleyh Müslümanlar nezdinde hayat memat meselesi olan fetih ve cihad, bugün maalesef diğer birçok İslami terim ve kavram gibi içi boşaltılarak anlamını yitirmiş, hatta ne yazık ki çoğu Müslümanların lügatinden bile silinmiş durumdadır.

İşte anlamını yitirmiş, inancıyla bağı koparılmış fetih kutlamalarıyla ortaya çıkan bu vahim tablonun müsebbibi maalesef günümüz Müslümanlarının hayata bakış esaslarındaki İslami zafiyettir. Geçmişiyle bir türlü bağdaşmayan akıbetini, gözler önüne seren fethin yıldönümünün dünya ve ahiret kaygısı, sorumluluk bilinci taşıyan her Müslüman’ın belleğinde festival, eğlence kültürü yerine fetih ruhu, cihad bilinci şeklinde yer etmesi bu yüzden elzemdir.

Bugün İslam’ın doğuşundan günümüze kadar kâfir batılılar ya da yerli müsteşrikler eliyle fetih gibi kutlu bir müessese adeta ablukaya alınarak şeytani planlarla yıpratılmakta, pek çok manayı içinde toplayan fetih ve cihada sadece savaş manasını yüklenmekte, diğer manaları göz ardı edilerek, geçmiş Müslüman ümmetler ‘alikıran baş kesen’ barbarlar olarak lanse edilmektedir. Bunun en son örneğini milyon dolarlık bütçesiyle yeni vizyona giren Hollywood(!) tadında yerli yapım Fetih 1453 sinema filminde fetih ruhundan bariz bir biçimde uzaklaştırılan senaryosundan, kâfir Batı’nın emperyalizmine arka planda meşru zemin hazırlanmak istenmesine kadar esefle izledik.

Benzer sahneleri daha öncede gerçek kimliği, kirli yüzünü gizlemeye çalışan bunun için bin bir türlü kılığa giren koyun postlu kurt, günümüz firavunu ABD’nin Irak ve Afganistan’ı işgalinde de görmüştük. ABD kendi büyük düzenbazlığı olan yenidünya düzeni, özgürlükler ve demokrasi söylemiyle İslam Ümmeti’ni uyutarak, topladığı haçlı ordusunu tanrının ordusu yalanıyla taçlandırıp, Ortadoğu’nun zengin petrol yataklarını özgürleştirmeye koşmuştu. Bugün gelinen son noktada bölge Müslümanları mevcut kötü yaşantılarını bile bin kat daha yerin dibine sokan Batı emperyalizmini görünce uyanıp halkına kan kusturan diktatör Saddam’ı dahi mumla arar olmuşlardır.

Oysa karşılaştırılmak, benzeştirilmek istenen İslami fethin işgalle, cihadın barbarlıkla uzaktan yakından hiçbir alakası yoktur. Tarih bizzat bu gerçeğin tanığı ve delilidir. 1453 kuşatmasında korkuya kapılarak Konstantin’in fetih olacağı ihtimaline karşı Bizanslı asiller halkı Avrupalı dindaşları kardinallere sığınma tekliflerine karşı Bizans halkı tarihe geçen şu sözleri sarf eder: “Avrupalı Hristiyan kardinal külahı yerine Müslüman Osmanlı sarığını görmeyi yeğleriz.” O zamandan günümüze ibretiâlem olan bu mesaj, sanırım fetih ile emperyalizm arasındaki derin farkı ortaya koymak için yeterli olacaktır.

Bu bağlamda fetih ve cihad nedir? İç içe geçmiş bu iki kavram İslam ıstılahında ne anlam ifade eder? İslam ıstılahında fethin manası: Şehirleri ve ülkelerin kapılarını sırf Allah’ın ilahi kelimetullah mesajını yaymak gayesi ile İslam iradesine almaktır. Buna mukabil cihad ise Allah için yapılan maddi ve manevi küçük büyük tüm çabaları kapsamaktadır. Bu hususta Rasul SallAllahu Aleyhi Ve Sellem efendimiz “Kim onlarla eliyle cihad ederse o mümindir, kim onlarla diliyle cihad ederse o mümindir, kim onlarla kalbiyle cihad ederse o mümindir.” (Müslim, İman, 80) buyurmuşlardır.

İşte bu minvalde âlemlere rahmet olarak gönderilen Rasul SallAllahu Aleyhi Ve Sellem’in asırlar önce, mucizevi bir biçimde hendekte müjdelediği fetihler bir bir Allah’ın izniyle gerçekleşmiştir. İşte hadiste müjdelenen fetihlerden bir tanesi de İstanbul’dur.

Muhammed b. Ebî Seybe, Zeyd b. el-Hubâb’dan, o, Velid b. Mugire el-Meâfirî’den işitmiş, Velid b. Mugîre Abdullah b. Bisr el-Has’amî’den o da babasından işittiğine göre Nebi SallAllahu Aleyhi Ve Sellem söyle buyurmuştur:


“Kostantiniye (İstanbul) muhakkak fethedilecektir. Onu fetheden emir ne güzel emir; onu fetheden ordu ne güzel ordudur.”

Rasulullah SallAllahu Aleyhi Ve Sellem tarafından Konstantin’in (İstanbul) fethine dair bu müjdeyle, İstanbul’a sevdalanan ümmetin gönlünde, önüne geçilemez bir cihad ve fetih sevdası hâsıl olmuş ve bu müjdeye mazhar olabilmek için bizzat sahabe efendilerimizin de iştirak ettiği onlarca kuşatma, 1453’e kadar süre gelmiştir.

Osmanlı Sultanı II. Mehmet (VI. Muhammet) han bu müjdeye daha çocukluğunda sevdalanıp olası İstanbul’u fetih senaryoları ile meşgul olmuş, Bizans’ın yıkılmaz diye övündüğü surları, bizzat kendi tasarlayıp döktürdüğü o güne kadar görülmemiş atış tekniğine sahip heybetli şahi toplar geçmiş, dünya tarihinde eşi görülmemiş askeri bir deha sonucunda karadan yürütülen gemilerle Bizans’ın kırılamaz zincirini aşarak, müjdelenen kutlu fethe Allah’ın yardımıyla ulaşmıştır.

Asırlar önce sevgili peygamberimizin haber verdiği fetih vaadini, iman gücü, fetih ruhunun azim ve aşkı ile İslam tarihi sayfalarına altın harflerle yazan emir ve kutlu ordusu en az Bizans kadar önemli bir başka fethi de Rum(Pontus) İmparatorluğu’nu tarihten silerek gerçekleştirmiştir. İşte fetih için çekilen zorlukları tarihi kaynaklar şu şekilde nakletmektedir:

“Filhakika, gayretli ve fedakâr sultan, dağın zorluğunu görünce hemen atından inip, elbiselerini bellerine kadar toplayıp, dağa tırmanmaya başladı. Bazen elleriyle kayalara tutunuyor ve bazen de büyük uçurumlardan atlayarak ilerliyordu!” Bu dağda çok zahmet çeken sultanın bu halini gören Sare Hatun, Sultana: “Ey oğul, Trabzon nedir ki, ondan dolayı yüce hükümdarlığınızı paralarsınız, kendinizi yıpratırsınız!” demişti. Fatih, biraz da hışım ile Sare Hatun’a bakarak: “Ey ana, bizim gayemizi anlamamışsın. Elimizde tuttuğumuz İslam’ın kılıcıdır. Maksadımız sadece kale fethetmek ve servet kazanmak değildir! Buraları Müslümanlara vatan yapmak, aynı zamanda Hazret-i Allah’ın rızasını ve cihad sevabını kazanmaktır. Eğer bu zahmetlere katlanmaz isek, bize gazi demek reva mıdır? Bundan dolayı çektiğimiz sıkıntılardan daha fazlasını da çeksek yine azdır!” şeklinde cevap vermiştir.

İstanbul’u fethi sırasında karadan yürüttüğü gemilerle Bizans’ı şaşkına çeviren Osmanlı donanması Trabzon’u denizden kuşatır. Rumlar donanmaya karşı müdafaada bulunur, donanmanın denizde uzun zaman dayanamayıp gideceğini düşünür. Bu sırada kara ordusunun dağlardan inerek Trabzon’u muhasara edebileceğini akıllarından dahi geçirmezler. Fakat sarp kayalıklı dağlardan inen kara ordusu Trabzon önlerinde görününce Rum imparator ve ordusu bozguna uğrar. Şehir fetih olunur, İslam toprağına katılır.

İslam tarihi gelmiş geçmiş hiçbir ümmete nasip olmayan bu ve benzeri zafer ve fetihlerle, kahramanlıklarla doludur. Bunlardan fetih tarihine damgasını vurmuş, ecdadımızın fethe bakış açısını ibretlik ders niteliğinde ibraz eden birkaç örnek daha sunalım ki anlatmak istenilen fetih ruhu, cihad bilinci daha da netleşip pekişsin.

Malazgirt fatihi Alparslan bu kutlu yolda kurban olacağını kast ederek, kefeni andıran beyaz elbiseler içeresinde savaşa tutuşmadan er meydanında ordusuna Cuma namazı kıldırıp bütün İslam ümmeti ve ordusu ile birlikte fetih için dua eder. Sonrasında tarihe geçecek şu sözleri sarf eder: “Allah için savaşıp Allah için ölmek ve zafer kazanmak isteyenler benimle birlikte gelsinler.” İşte Alparslan’ın bu konuşması İslam ordusunun, fetih amacını ortaya koymaktadır.

Yine tek arzusu Allah ve Rasul’ünün vaadi olan, Kur’an ve Sünnetin rehberliğinde harekete geçen Filistin fatihi Selahaddin Eyyubi Filistin’i fetih edinceye kadar gülmeyi unutup dünya lezzetlerinden haz alamaz hale gelmiş, tüm enerjisini bu yüce hedef ve idealler uğrunda harcamıştır. Vasiyeti üzerine sancak direğine asılan kefenine istinaden; “İşte şanlı büyük komutan dünyadan ahirete, göçerken yanında götürebildiği tek şey” diyerek ibretlik birçok mesajlar veren büyük komutan Selahaddin Eyyubi bugün kanayan yaramız Filistin meselesinin tek çözümünün nerede bulunabileceğini İslami Ümmet’e göstermiştir.

İslam fetih tarihine gemileri yakmak deyimini yerleştiren Endülüs fatihi Tarık b. Ziyad ve İslam ordusu ya şehadet ya zafer diyerek fetih için kararlılık, sabır ve sebatlarını ispat edip Allah’ın nusreti ile zafer elde etmişlerdir. Böylelikle bu kutlu yolun yolcularına bu gün ve yarın, her daim örnek olacak felaha erdirecek yegâne dost ve yardımcının âlemlerin rabbi olan yüce Allah’tan başka kimse olmadığını O’ndan başka ne bir dost ne bir yardımcı aranmayacağını göstermişlerdir.

Yukarıda belirttiğimiz gibi İslam fetih tarihi boyunca isimlerini dahi burada anmakta zorlanacağımız daha pek çok kutlu fetih, şanlı komutan ve muzaffer ordularımız bu yüce hedefler doğrultusunda hareket ederek dünya tarihine altın harflerle kazınan, ibretlik, ders niteliğinde olan birçok fetihler gerçekleştirmişlerdir.

Görünen o ki Müslüman ecdadımız kendisinden sonraki nesillere kılavuzluk ederek, birbirleriyle yarışırcasına fetih ve cihad yolunda canlarını ve mallarını Allah için feda etmekten geri durmamış, yaradılış gayeleri olan kulluğu yerine getirme çaba ve gayreti içeresinde mütemadiyen bulunmuşlardır. Kutlu nebi efendimiz Muhammed SallAllahu Aleyhi Ve Sellem’in getirdiği şer-i hükümlere sımsıkı sarılarak, hendek günü vaad edilen fetihleri birer birer gerçekleştirip Medine’de yükselen ilahi kelimetullah sancağını at sırtında üç kıtada şanla şerefle dalgalandırmışlardır.

Ancak günümüzde maalesef fetih ruhu ve anlayışı iflas etmiş durumdadır. Eski bakiyenin üzerine herhangi bir sermaye koyamadığımız gibi fetihlerle elde edilen beldelerimize ve değerlerimize de ne kadar sahip çıktığımız ortadadır. Bu sahipsizliği sırf Fatih’in İstanbul fetih sembolü Ayasofya Camii’ne bakarak anlayabiliriz. Çünkü yarım asrı aşkın bir süredir cemaatsiz, kametsiz mahzun bırakılmış hali bu serzenişimize delil olacaktır. Oysa Fatih’in fetihten hemen sonra ilk işi, ilgisizlik ve bakımsızlıktan dolayı yıkılmaya yüz tutmuş, damını örümceklerin mesken tuttuğu harabeye dönen Ayasofya kilisesini kendi parasıyla imparatordan satın alarak, camiye çevirmek olmuştur. Adına vakıf kurup, Müslümanlara vakfettiği Ayasofya’nın cami dışında kullanımına sebep olanlara lanet eden Fatih, bunu tersine çevirmeyen Müslüman nesile de hakkını helal etmemiştir. Bir başka menfur olayda Konstantiniye surlarını döven, fetih de önemli rol oynayan Şahi toplarının önemli bir kısmının ait olduğu yerde değil İngiltere ve İtalya müzelerinde sergilenmekte olmasıdır.

Son tahlilde, 21 yaşındaki genç Fatih’in komutasındaki İslam ordusu bu mukaddes görevi yerine getirmiş ve böylece hadisteki büyük müjdeye ulaşmıştır. Fethin maksat ve hedefleri doğrultusunda hareket edenlerin bu büyük övgüden nasiplerini alacakları şüphesizdir. O halde iş, fethe ve Fatih’e layık olmaya çalışmak, Ayasofya dâhil fethe sahip çıkmaktır.  

Fakat günümüz kamuoyu öyle bir haldedir ki; Ümmetin zulüm altındaki tüm mabetleri ve acınası durumdaki günümüz Müslüman ümmetin durumu ortadayken; bir tarafta dini, imanı, namusu, canı, malı, vatanı ve diğer dini sembol değerlerini tüm olumsuzluklara rağmen savunmaya çalışanlar, diğer tarafta fetih kutlamalarıyla mazlumun ahını, sağır sultanın duyduğu çığlıklarını duymamak için kulaklarını tıkayanlar. Yalnız dirilerine değil ölülerine dahi işkence görüntülerini görmemek için göz kapaklarını sımsıkı kapayanlar, bütün yalnızlıklarına, kimsesizliklerine rağmen yedi düvele karşı cihat eden, ananın kuzusuna kurban olduğu deyimini tam manasıyla yaşayan, ateş püsküren savaş makineleri önünde göğsünü siper edebilen mücahitleri terörist olarak adlandırmaktan çekinmeyenler. İşte bütün bunlar fetih ruhunu anlayamayanlardır. İşte bu acı tablo cihad ruhunun haşa acziyetini değil, Müslümanların birliğinin ve dinine, değerlerine sahip çıkacak herhangi bir ağırlığının olmayışının en mühim göstergesidir.

Velhasıl-ı kelam şanlı geçmişimizi boş laf, övünme edebiyatından kurtararak, fethi sadece bir kelime olarak hafızalarda bırakmadan ve Allah’ın ipine sımsıkı sarılıp, ecdadımızın yolundan giderek, İslam’a ve kutsallarına sahip çıkarak, yeniden büyük insanlar gibi büyük hedefleri idealleri kovalayıp gerçekleştirebiliriz.

İşte o zaman Fatih’ler, Selahaddin’ler ve uğruna can verdikleri değerler tarihin tozlu sayfaları arasında hapsolmaktan kurtulup, bu günümüzü ve yarınımızı aydınlatan örnekler olacaklar ve fetih ruhu o zaman anlaşılacaktır.


Yorumlar

    Henüz yorum yapılmamış

Yorum Yaz