Rusya’nın doğalgazı kesip kesmeyeceği
tartışmaları enerji politikalarını bir kez daha gündeme getirdi. Müslümanlar kâfirlerin
tasallutundan ve aşağılamasından kurtulmak istiyorsa mutlak surette kendilerine
has bir enerji politikası üretmek zorundadır. İşte bu gerçeği Köklü Değişim
tarafından yayınlanan araştırma dosyasında ele almıştım. Gündeme binaen tekrar
hatırlatmakta fayda olacağını düşünerek kısaltılmış halini sizlerin beğenisine
sunuyorum.
Doğalgaz
Dünya da
enerji tüketiminde doğalgaz %23,8 oranla petrol ve kömürün ardından üçüncü büyük
paya sahip fosil yakıttır. 2011 yılı sonunda dünyadaki doğalgaz rezervlerine
bakıldığında “80 trilyon m3 ile %38,4’ü Ortadoğu’da, 74,7 trilyon m3
ile %35,8’i BDT’nda ve Rusya’da, 16,8 trilyon m3 ile %8’i Asya
Pasifikte, 14,7 trilyon m3 ile %7’si Afrika kıtasındadır."[i]
ABD dünya doğalgaz rezervlerinin %4’üne sahip olmasına rağmen dünya doğalgaz
üretiminin yaklaşık %20’sini gerçekleştirmektedir. 2011 yılı sonu itibariyle
dünyada toplam 3,2 trilyon m3 doğalgaz üretilmiş, bu oranın 651
milyar m3’ünü ABD tek başına üretirken, Rusya 607 milyar m3’le
ikinci sıradadır. ABD’nin özellikle son yıllarda kaya gazı üretiminde birçok
atılım gerçekleştirmesiyle önümüzdeki yıllarda önemli bir gaz ihracatçısı
olacağı öngörülmektedir.
Türkiye’de
Doğalgaz, petrolde izlenen politikalara benzer bir yapı arz etmektedir.
Türkiye’de mevcut aramalar neticesinde yaklaşık 7 milyar m3 doğalgaz
rezervinin vardır. Bu rakamı Türkiye’nin yıllık tükettiği doğalgazla
eşleştirildiğimizde oldukça küçük bir rakam olduğu ortaya çıkar. Türkiye 2011
yılı itibariyle 44 milyar m3 gaz tüketmiş bu gazın %58’i Rusya’dan,
%19’u İran’dan, %9’u Azerbaycan’dan, %9’u da Cezayir’den, geriye kalan %3’ü ise
farklı ülkelerden ithal edilmiştir. Toplamda tüketilen gazın %98’i ithal yolla
karşılanmaktadır. İthal edilen gazın 2011 sektörlere göre dağılımı: Elektrik
%47.89, konut %25.64, sanayi %26.46’dır.
Türkiye’de
genel enerji tüketiminin en büyük payı tamamına yakını ithal edilen doğalgaza
aittir. Genel enerjideki oranı %32’dir. UEA’nın 2011 son raporuna göre
ülkelerin 2011-2035 yılları arasında enerji sektörüne toplam 38 trilyon dolar
yatırım yapılacağı tahmin edilmektedir. Bunun 10 trilyon doları petrol
sektörüne, 9,5 trilyon dolarının ise doğalgaz sektörüne yapılacağı ön görüsü
mevcuttur. Bu bilgiler ışığında özellikle küresel ve bölgesel devletlerin
enerjiye ne kadar büyük bir önem verdiklerini göstermesi açısından oldukça
önemlidir.
Türkiye’nin petrol ve doğalgazdan yoksun olduğunu kabul etsek dahi ülkenin bulunduğu özel konumu itibariyle yani dünya petrol rezervlerinin %65’i ve dünya doğalgaz rezervlerinin %70’inden fazlası Türkiye’yi çevreleyen Ortadoğu, Hazar Havzası ve Rusya Federasyonunda bulunmaktadır. Bu doğrultuda, bu petrol ve doğalgazın dünya pazarlarına ulaştırılması hususunda çeşitli projeler geliştirilmiştir. Bunların belli başlı olanları şunlardır:
Bakü-Tiflis-Ceyhan
(BTC) ham petrol ana ihraç boru hattı. Doğu batı enerji koridorunun en önemli
hatlarından biri olup bu proje 2006 yılında faaliyete girmiş günlük yaklaşık
700 bin varil ham petrol, hazar havzasından Ceyhan terminaline taşınıp buradan
dünya pazarına ulaştırılmaktadır. Bu hatta gerek Azeri gerek Kazak gerekse de
Türkmen petrolü sevk edilmektedir.
Samsun-Ceyhan
ham petrol boru hattı projesi. Kuzey güney enerji koridoru olarak tasarlanan bu
proje özellikle Türkiye boğazlarının yılda milyonlarca ton petrolün gemilerle
taşınmasının ciddi tehlike oluşturmasından dolayı ortaya konulmuş bir projedir.
Fakat proje hala nihayetlenmemiştir. Bu konuda Rusya ile müzakereler devam
etmektedir.
Hazar-Türkiye-Avrupa
doğalgaz boru hattı (DGBH) projesi. BTC boru hattına paralel olarak inşa edilen
bu hat Hazar bölgesi ülkelerinde üretilecek doğalgazın Türkiye üzerinden
Avrupa’ya taşınmasını hedeflemektedir. Bu hattın yıllık doğalgaz taşıma
kapasitesi 20 milyar m3 olup doğu-batı enerji koridoru açısından
önemlidir. 2007 yılında (Şah Deniz Projesi, Bakü- Tiflis- Erzurum) hattı
faaliyete girmiştir.
Türkiye-Yunanistan
doğalgaz boru hattı (ITGI) projesi. 2007 yılında devreye giren bu proje, Güney
Avrupa gaz ringi hattının ilk ayağını oluşturmakta, Türkiye bu hatlarla
doğu-batı arasında bir köprü vazifesi görmektedir. Projenin diğer ayağı olan
Azerbaycan (Şah Deniz Faz II) ayağının tamamlanmasıyla bu hat Yunanistan’dan
İtalya’ya uzanacaktır.
Nabucco
doğalgaz boru hattı projesi. Ortadoğu ve Hazar bölgesi doğalgaz rezervlerini
Avrupa pazarlarına ulaştırmayı ön gören bu proje,
Türkiye-Bulgaristan-Romanya–Macaristan ve Avusturya güzergâhlarını içine
almaktadır. Hattın uzunluğu 4.000 km olup yılda yaklaşık 30 milyar m3
doğalgaz taşınması ön görülmektedir. Proje yatırım maliyeti 8 milyar Euro’dur.
Bu projenin 2017 yılında ilk kapasitesinin devreye alınması ön görülmekte fakat
şu ana kadar bu proje hayata geçirilememiştir. Bu hatta paralel olarak
Rusya’nın Güney Akım projesini ortaya koyması Nabucco’nun hayat bulmasının
önündeki en büyük engel olarak durmaktadır.
Trans
Anadolu doğalgaz boru hattı (TANAP) projesi. Şah Deniz II havzasından çıkan
doğalgazın Türkiye üzerinden Avrupa’ya transit taşınması ön görülmektedir. 2012
yılında Türkiye-Azerbaycan arasında imzalanan anlaşmayla projenin 2018’de
hayata geçirilmesi hedeflenmektedir.
Irak-Türkiye
doğalgaz boru hattı projesi. Irak doğalgazının Türkiye ve Avrupa’ya taşınması
hedeflenmektedir. Bu doğrultuda 2009 yılında Türkiye ve Irak arasında bir
mutabakat zaptı imzalanmış, bu zapta göre Irak doğalgazı önce Türkiye’ye sonra
da Türkiye üzerinden Ceyhan’a kurulacak LNG terminali vasıtasıyla Avrupa’ya ve
dünya pazarlarına taşınması hedeflenmektedir. Proje hayata geçerse yıllık 12
milyar m3 gaz taşınmış olacaktır.
Türkiye
2005-2012 yılları arası enerji ithaline toplamda 313 milyar dolar para
harcamıştır.
Bu kadar
önemli enerji kaynaklarının bulunduğu bir çevrede olan Türkiye, özel konumunun
sağladığı onlarca avantaj enerji hattı projesine ev sahipliği yapmasına rağmen,
enerjinin Türkiye’de hâlâ en önemli sorun olarak durması bu enerji koridorunu
kullanamadığının göstergesidir.
İslâm
beldeleri, bir asrı aşkın bir süredir sömürgecilik çatışmasının merkezi
olmuştur. Zira sanayileşme için esasi olan enerji kaynakları açısından zengin
bir yerdir. Bununla birlikte İslâm beldelerine üstünkörü bir bakış, ne yazık ki
çelişkilerle dolu bir tablo ortaya koymaktadır. İslâmî toprakların sahip olduğu
kuvvetler özetle şöyledir:
- Dünya
petrol rezervlerinin %70’i, yani dünyanın geri kalan rezervlerinin toplamının
iki katı İslâm beldelerindedir.
-
Dünyanın günlük petrol talebinin %42’si İslâm beldelerinden karşılanmaktadır.
- Dünya
doğalgaz rezervlerinin %54’üne sahiptir.
-
Dünyanın en büyük petrol sahası olan Ğavâr petrol sahası Suudi Arabistan’dadır.
-
Dünyanın en büyük doğalgaz sahası olan Güney Fars yataklarının kuzey kesimi
İran ve Katar’dadır.
- İran
dünyanın en büyük doğalgaz rezervine sahip ülkedir. Dünya toplam doğalgaz
rezervinin % 15’i İran’dadır.
- Şuaybe
enerji santrali ve rafineri tesisleri; Suudi Arabistan’daki petrol yakıtlı bir
CCGT (kombine doğalgaz çevrim türbini)[i] enerji
ve rafineri kompleksidir ve dünyanın en büyük fosil yakıtlı enerji santrali ve
dünyanın üçüncü büyük entegre su ve enerji tesisidir.
-
Kazakistan, Avustralya’dan sonra dünyanın en büyük uranyum üreticisidir ve yine
Avustralya’dan sonra dünyanın en büyük uranyum rezervlerine sahiptir.
Kazakistan tek başına dünya uranyum rezervlerinin %20’sine sahiptir.
-
Pakistan, resmî olmamakla birlikte ABD’den sonra dünyanın en büyük kömür
rezervlerine sahiptir. Sind eyaletindeki Thar kömür sahası, dünyanın en büyük
kömür sahasıdır.
- 1972’de
kurulan Brunei sıvılaştırılmış doğalgaz tesisi, dünyanın en büyük
sıvılaştırılmış doğalgaz tesisidir.
- Katar,
Endonezya ve Malezya, dünyanın en büyük sıvılaştırılmış doğalgaz
ihracatçısıdırlar.
İslâmî
topraklar, sahip olduğu bu muazzam kuvvetlere rağmen pek çok yere elektrik
ulaştıramamış derme-çatma bir enerji altyapısına sahiptir. Suudi Arabistan ve
Körfez devletleri gelişmiş enerji altyapılarına sahip oldukları halde
halklarının çoğu fakirlik içinde yaşamaktadır. Basra Körfezi ve Hicaz’daki
enerji altyapısının önemli bir kısmı İngiltere ve Amerika tarafından kurulmuş,
oldukça kısıtlı bir teknoloji transferi yapıldığı için bölge ağırlıklı olarak
Batı’ya bağımlı hale getirilmiştir.
Dikkat
etmek gerekir ki her petrol aynı değildir. İncelik-kalınlığı ve kimyasal
bileşimi açısından bölgeden bölgeye farklılık göstermektedir. Ortadoğu’dan
pompalanan petrol, kalite açısından tercihe şayandır. Çünkü ham petrolün hafif
“sweet” (kükürtsüz) türünden olduğu için çıkarılması nispeten daha kolay,
rafine edilmesi daha ucuzdur. Tam aksine Hazar havzasından çıkarılan daha ağır
olan ham petrolün çıkarılma ve rafine edilme maliyeti hem daha fazla hem de çevre
kirleticidir.
En büyük
enerji servetlerine sahip İslâm beldeleri Ortadoğu ülkeleridir. Özellikle İran
ve Katar’ın son derece muazzam doğalgaz rezervleri vardır. Endonezya petrol
üretiminde 1970’lerde pik yapmış olsa da dünyanın en büyük sıvılaştırılmış
doğalgaz ihracatçıları arasındaki yerini korumaktadır. Nijerya, Çad ve
Gambia’nın da kayda değer petrol ve doğalgaz rezervleri vardır ancak kıyıdan
uzak derin deniz kuyularında hapsolma eğilimi göstermektedir. Türkiye ve
Pakistan nispeten fakir petrol kaynaklarına sahip olsalar da Pakistan’ın henüz
çıkarılmamış muazzam doğalgaz ve kömür rezervleri vardır ve Türkiye’nin de
keşfedilmeyi bekleyen muazzam rezervleri olduğu sanılmaktadır. Orta Asya ve
Hazar havzaları, Ortadoğu’ya alternatif kaynaklar olarak yansıtılmış olsa da
oradaki kaynakların çıkarılmasındaki meşakkatler, pek çok özel şirketin
yatırımdan çekinmesine neden olmuştur. Kazakistan ve Azerbaycan’da muazzam
petrol ve doğalgaz rezervleri vardır, ardından Özbekistan, Türkmenistan ve
Tacikistan gelmektedir.
Petrol
üretiminin artmaya devam etmesine ve tüketimin yükseliş trendinde olmasına
rağmen, dünya çapında son 30 yılda oldukça az sayıda rafineri tesisi
kurulmuştur. Dünyanın en büyük petrol rezervlerine -ki bu %61 civarındadır-
sahip ve dünya petrolünün %31’ini pompalayan Ortadoğu bölgesi, petrolün
yalnızca %8’ini rafine edebilmektedir. Artan petrol talebine rağmen dünya
petrolünün %76’sı, oldukça az petrole sahip bölgelerde rafine edilmektedir. ABD
dünya petrolünün %20’sini, Avrupa %22’sini ve Uzakdoğu %27’sini rafine
etmektedir.
Sonuçta
İslâm beldeleri petrolde aslan payına sahip olduğu halde petrolü rafine
etmekten aciz kaldığı, o nedenle petrolün çoğunu Uzakdoğu ve Avrupa’ya rafine
edilmek üzere pompalayıp sonra elde edilen petrol ürünleri İslâm dünyasına
yeniden satıldığı için bu kadar rezerve sahip olmak esas itibariyle işe yaramaz
hale gelmektedir.
Hilâfet
Devleti’nin Enerji Politikası
İslâm
âleminin sanayileşmekten aciz durumda oluşunun, madenî servetlerinin avantajını
değerlendiremiyor oluşunun asıl sebebi Müslümanların başındaki yöneticilerin
Müslümanların bu düşük durumunu yükseltmeye dönük hiçbir istek ve niyete sahip
olmamasıdır. Bu yönlendirme eksikliği, ortaya çelişkilerle dolu bir İslâm âlemi
çıkarmıştır. Suudi Arabistan, petrol kaynaklarının muazzam miktarına bakılırsa
bugün dünyanın süper güçlerinden biri olmalıydı. Oysa isteksizlik ve yabancı
müdahale sonucu Suudi Arabistan, başlangıçta İngiltere, şu anda ise Amerika etrafında
dönen bir uydu devlet haline gelmiştir. Tıpkı diğer devletçikler gibi…
İslâm
Halife’ye Ümmet’in işlerinin sorumluluğunu üstlenmesini emretmiş, bu hususta
onun hesaba çekileceğini bildirmiştir. Pek çok Kur’an ayetinde Allah Subhanehû ve Teâlâ Ümmet’e İslâm’ı tüm
dünyaya yaymalarını, insanları küfrün ve zulmün karanlıklarından İslâm’ın
aydınlığına çıkarmalarını emrederken diğer pek çok ayet de İslâm Ümmeti’ni, bu
karakterlere uygun olmak üzere insanlar için çıkarılmış en hayırlı Ümmet
kılmıştır. İslâm’a davet, küresel olarak bir kuvvetlilik imajı projeksiyonuyla
gerçekleştirilir. Öyle ki Ümmet üzerinde plan ve entrika kuranlar, onun
“saldıralım mı, saldırmasak mı acaba?” dedirtecek caydırıcı gücünü hesaba
katmadan kımıldayamasınlar. Bu yöndeki birçok ayet Hilâfet Devleti’nin, tüm
vatandaşları için ulaşılabilir kılmak amacıyla enerji kaynakları üzerinde
hâkimiyet sahibi olmasını gerektirmektedir.
Petrol ve
doğalgaz dünyanın en önemli emtialarıdır. Modern hayattaki motorlar, günümüz toplumlarının
fonksiyonel her alanıyla bağlantılı hâle gelmiş durumdadır. Sanayileşme oranı
ise enerjiye ulaşılabilirlik oranına bağlıdır. Hatta modern tarım alanları
dahi, üretilen gübre yoluyla doğalgaza bağımlıdır. Fakat petrol ve doğalgaz
sınırlı kaynaklardır ve yenilenebilir değildir. Toplum yaşamı için
kaçınılmazdır. Bu da maslahatları gereği bunların toplum tarafından paylaşılması
ve özelleştirilmemesi gerektiği anlamına gelmektedir.
Hilâfet’in enerji politikası,
aşağıdaki realiteler göz önünde bulundurularak benimsenecektir:
- Enerji
sanayileşme için kaçınılmaz olduğundan Hilâfet’in enerji politikasına bakışı bu
yönde olacaktır. Yani enerjinin en fazla tüketiminin gerçekleştiği yer olan
sanayinin hızlı, büyük ve de her alanı kapsayacak çeşitlilikte olmasının en
önemli basamağını oluşturan enerjinin kesintisiz, güvenli, hızlı ve de en az
maliyetle üretilmesi meselesi hayati öneme sahip olacaktır. Bu meyanda ister
İslâm coğrafyasının farklı bölgelerinden çıkarılan, çıkarılabilecek kömür,
uranyum, toryum gibi kaynakların birinci elden enerjide kullanılması meselesi
olsun, isterse petrol, doğalgaz gibi kaynakların ihtiyaca göre ikinci derecede
enerji elde edilmesinde kullanılması meselesi olsun, isterse de alternatif
enerji kaynaklarının doğrudan kullanımını sağlamak amacıyla bu kaynakların
verimliliğini yükseltip bunlardan maksimum düzeyde istifade edilmesi
meselelerinin tamamı özellikle oluşturulacak ağır sanayi bölgelerine enerji
temin etmek adına, tamamından en yüksek değerden istifade edilecektir.
- Enerji
yurtiçi pek çok ihtiyaç için vazgeçilmez olduğundan Hilâfet Devleti’nin, İslâm
beldelerindeki mevcut enerji altyapısını inşa etmesi gerekecektir. Sanayi’nin
temel unsurlarından olan, ısıtma, soğutma, aydınlatma, ulaşım gibi fonksiyonel
olan enerjinin yeterli, sağlıklı, zamanında ihtiyaca cevap verebilmesi mutlak
suretle güçlü bir enerji alt yapısının inşasıyla mümkün olacaktır.
Bunun
için öncelik olarak enerji ihtiyacı olan bölgelerin, bölgede bulunan su, kömür,
rüzgâr gibi kaynaklardan yararlanması amacıyla baraj, santral, panel, kolektör
gibi enerji üretim istasyonlarının yapılıp buralardan üretilen enerjinin
dağıtımının en verimli olması ve bununla ilgili her türlü araç gereç,
mühendislik, teknik donanımın hazırlanması sağlanmalıdır. Ayrıca ileri
teknoloji isteyen nükleer santrallerin kurulumu için yetişmiş kalifiye insan
gücü temini, kullanılacak malzemelerin ihtiyaca cevap verebilecek kabiliyette
olmasının tedariki, hammaddenin devamlı ve güvenli bir şekilde olması için,
güçlü organizasyonların oluşturulması gibi her alanı kapsayacak çalışmaların
yapılması elzemdir. Yine bölgede bulunan her türlü kaynağın en zararsız ve en
doğru şekilde kullanılması için gerekli araştırma geliştirme çalışmaları için
her türlü donanımın hazırlanması Hilâfet Devleti’nin bütün kaynaklarını en
doğru ve etkili kullanabilme adına enerji alt yapısının uzun vadeli,
istikrarlı, güvenli bir zemine oturtulması gerekecektir. Bu alt yapı batıdaki
gibi merkezî bir sistemi ön görmeyecek, çünkü bir saldırıda tüm sanayi,
aydınlatma, ısıtma, soğutma gibi alanlar felce uğrar ki bu hiçbir şekilde kabul
edilebilir olmaz. Yine bugün tamamıyla İslâm coğrafyasındaki gibi bir
düzensizlik de olmayacaktır. Çünkü belli bölgeler sadece sanayi merkezleri
haline getirilirken buraların ihtiyacı olan enerji yüzlerce hatta binlerce km
uzaktaki bölgelerden temin edilmekte, bu durum enerjinin verimli kullanılması
adına ciddi problemler oluşturmaktadır. Her bölgede, yörede buraların ihtiyacı
olan enerjinin karşılanması adına yerel enerji hatları oluşturmak, Hilâfet Devleti’nin
enerji alt yapısındaki önceliği olacaktır.
- Petrol
ve doğalgaz; hammadde, plastik türevler, tarım, petrokimya gibi şu anda başka
alternatifleri olmayan zorunlu kullanım alanları için tahsis edilecektir.
Kurulacak Hilâfet Devleti’nin enerji kaynakları muazzam derecede çeşitli
olacağı için bunlar gerek fosil yakıtlar olsun gerekse de yenilenebilir
kaynaklar bakımından olsun enerji temininde oldukça fazla alternatif
sunacaktır. Bu kaynakların kullanımı, ihtiyaç, kaynağın stratejik önemi gibi
özellikler dikkate alındığında petrol ve doğalgazdan enerji elde etmekten
ziyade bu kaynakların olmaması veya tükenmesi durumunda birçok alanda sıkıntı
baş göstereceği göz önünde bulundurularak, özellikle petrol gibi, kullanım
alanı çok geniş olan, taşıtların yakıtından sağlığa, tarım, temizlik ürünleri,
ulaşım gibi birçok alanda öncelik bu alanların doyurulması olacaktır. Enerji
elde etme noktasında diğer alternatifler devre dışı bırakılarak petrolden
enerji elde etme yoluna gitme isabetli bir siyaset olmayacaktır.
- Petrol
ve doğalgaz, şu anda esas olarak bunlara dayalı mevcut teknolojiler olan
taşımacılık ve enerji üretimi için de kullanılacak, ancak alternatifleri
araştırılacaktır. Bu yaklaşım, Hilâfet’in bu kaynaklardan daha sürdürülebilir
bir istifade ile yararlanmasına, gelir elde etme bakımından petrol satışının
esnekliğini sağlamasına ve İslâm’a sempatiyle bakıp kucak açmalarına imkân
vermek üzere diğer halklara destek olmasına yardımcı olacaktır. Bugün petrolün
enerji elde etme dışında özellikle ulaşımda da yoğun bir şekilde kullanılması
petrol tüketimini daha da hızlandırmaktadır. Kurulacak Hilâfet Devleti
özellikle ulaşım noktasında araçlarda yakıt olarak petrol ve doğalgaza
alternatif olan elektrik enerjisi, yine bugün gemilerin hareketini sağlayan
nükleer yakıtın, tüm ulaşım araçlarında kullanılabilmesini sağlama vb.
çalışmaların yoğunlaştırılmasına yönelik çalışmalar yapılacaktır. Tabii ki
ihtiyacın kaçınılmaz olduğu yerlerde petrol ve doğalgazdan enerji
üretilecektir. Petrol ve doğalgazın yerinde kullanılması elbette İslâm
Ümmeti’ne fazlasıyla yetecek duruma gelecektir. Dünya devletleri için stratejik
öneme sahip bu kaynaklar Hilâfet Devleti tarafından siyasi ve iktisadi bir güç
olarak kullanılacaktır.
Allah’ın
izniyle kurulduğu zaman Hilâfet Devleti, daha ilk günden itibaren üç temel
sıkıntıyla karşılaşacak, bunlarla başa çıkması gerekecek ve Hilâfet’in enerji
politikasını bu eksen belirleyecektir:
1.
Hilâfet Devleti, daima muharip konumda bulunması itibariyle kuvvetle muhtemelen
hızla sanayileşen bir devlet olacak, bu da enerji kullanımını kritik önemde
tutacaktır.
2.
ABD’nin ve dünyanın küresel güç çıkarlarının, hâkimiyetinin korunması adına
kuvvetle muhtemelen askerî saldırı durumu söz konusu olacaktır.
3.
Sanayileşme oranı, enerjiye ulaşılabilirlik oranına bağlı olduğu için pek çok
İslâm beldesindeki oldukça zayıf enerji akımı ve elektrik altyapısı, ağır
sanayilerin ihtiyaçlarını karşılayacak baz yükünü (minimum enerji ihtiyacını)
temin edebilecek hale getirilmeyi gerektirecektir. Üstelik İslâm beldelerinin
pek çoğunda yerel ve ulusal şebekelerin merkezî yapısı, elektrik santrallerine
düzenlenebilecek muhtemel bir saldırıda çoğu yeri elektriksiz bırakabilecektir.
Birinci
sıkıntı, ancak Hilâfet Devleti’nin petrol, doğalgaz ve diğer enerji
kaynaklarını bizatihi tedarik etmeyi güvence altına almasıyla aşılabilir. Şayet
Hilâfet Devleti, Ortadoğu dışında başka bir yerde kurulursa, başlangıçta enerji
tedarikini güvence altına almakta birtakım zorluklarla karşılaşmaya
başlayacaktır. Bir örnek verelim, Bangladeş’in mevcut doğalgaz rezervleri, şu
anki tüketim oranlarına göre önümüzdeki 40 yıl ülkeye yetecek tedarike
sahiptir, ancak Hindistan ile ihracat anlaşmasının gerçekleşmesi halinde bu
süre 12 yıla düşecektir. Mevcut rezervler, mevcut durumdan daha hızlı boşalacaktır.
Buna benzer sebeplerden dolayı hem Venezuela’da Hugo Chavez, hem de Rusya’da
Vladimir Putin, kaynakları için böyle bir millileştirme politikası izlemişler,
kaynaklarını Batı’ya pompalamaktan ziyade ülkenin ekonomik kalkınmasına
yönlendirmişlerdir.
İlk andan
itibaren petrolün kullanımı, silahlı kuvvetlere, petrokimya endüstrilerine,
taşımacılık, havacılık ve tarımsal üretime tahsis edilecektir. Hâlihazırda
dünya çapında taşımacılığın %90’ının petrole bağımlı olduğu dikkate alınırsa
alternatif taşımacılık imkânlarının geliştirilmesi gerekecektir. Bu, kamu
araçlarının ve kişisel otomobillerin sıvılaştırılmış doğalgaz (CNG) kullanımını
da içermektedir. Pakistan’ın yaklaşık 25,1 trilyon ft3 (feetküp)
ispatlanmış doğalgaz rezervleri vardır. Dünyanın doğalgazlı araç
kullanıcılarının en fazla olduğu yarışta Brezilya ve Arjantin’i geride bırakan
Pakistan, sıvılaştırılmış doğalgazla (CNG) çalışan araçların en fazla bulunduğu
ülke olmuştur.
Bu da gaz
rezervlerinin enerji sektörleri için değil taşımacılık için korunması gerektiği
anlamına gelmektedir. Böylelikle elektrik üretimi, kömür, nükleer enerji ve
yenilenebilir kaynaklara bağlı hale getirilmiş olur. Öte yandan Hilâfet
Devleti’nin, muazzam enerji programı için nükleer enerjiyi kullanması
gerekecektir. Çünkü nükleer enerjide Hilâfet’in yeni sanayi alanlarının
gereksinim duyacağı masif enerji üretim kapasitesi vardır. Yukarıda da
belirttiğimiz üzere enerji kaynaklarının çeşitliliği ve bolluğu Hilâfet
Devleti’nin sanayisi ne kadar genişlerse genişlesin tamamına sorunsuz bir
şekilde enerji sağlamaya kadir potansiyele sahiptir.
Böylesi
bir politika, Hilâfet Devleti’nin karşılaşabileceği diğer sıkıntılarla daha
fazla başa çıkabilmesini mümkün kılacaktır.
İkinci
sıkıntı olarak Amerika’nın saldırması ihtimali elbette mevcuttur. Nitekim
dünyadaki en büyük rezerv olan Körfez petrolü ve doğalgazı, ABD’nin stratejik
varlıkları olarak ilk kez tehdit edilmiş olacaktır. Hatırlanmalıdır ki
Amerika’nın bir dizi füzeler kullanarak uzun süreli bir saldırıya geçme
kapasitesi vardır.
Ancak bu
ikilemin kestirme bir cevabı yoktur. Hilâfet Devleti, böylesi bir saldırının
gerçekleşme ihtimallerini sıfıra indirmeye çalışacaktır. Bu da Hilâfet
Devleti’nin özellikle Ortadoğu bölgesinde neşet etme durumu söz konusu olursa,
yüz milyonlarca Müslüman’ın desteğini alacak olması, bölgenin özellikle enerji
kaynaklarının odağında olması, bu kaynakların kontrolünün sağlanması başta ABD
olmak üzere ekonomilerinin tamamı borsaya dayalı ülkelerde çok büyük krizlere
yol açacağından, onlar da kendi içlerinde birçok problemle uğraşmak durumunda
kalacaklar ki, bu da onları saldırı düşüncesini bir kez daha gözden geçirmek
durumunda bırakacaktır. Yine oldukça süratli ilhak ve genişleme politikası
izlenmesiyle, Amerika daha geniş bir alanla uğraşmak durumunda kalacaktır. Yine
Müslümanların başındaki yöneticiler tarafından Amerika’nın hizmetine sunulmuş
çok sayıda üs bulunduğu, bu tür tedarik hatlarının kesilmesi halinde Amerika’nın
hareket kabiliyetlerinin oldukça kısıtlanabileceği de göz önünde tutulmalıdır.
Böyle bir
saldırı olsa dahi İslâm Ümmeti birlik beraberliği ile ellerindeki imkânları
kullanarak onları caydıracak güce sahiptir. Nitekim Afganistan’da, Irak’ta her
türlü iğrençlikler yapılmasına rağmen kâfirlerin Müslümanların ortaya koyduğu
irade sayesinde nasıl aciz kaldıklarını biliyoruz. Yine bu Ümmet’in ecdatları,
sayı, silah bakımından çok daha zayıf oldukları dönemlerde dahi bugünkü
kâfirlerin ecdatlarına nasıl korkular saldıklarını, Müslümanlar da, kâfirler de
çok iyi bilmekteler.
Hilâfet,
kurulduğu ilk günden itibaren merkezî olmayan bir enerji altyapısı inşa etmek
durumunda olacaktır. Merkezî olmayan altyapıda, çok sayıda küçük çaplı
santraller yoluyla yerel enerji üretimi önceliklidir. Merkezî şebekede ise
bunun aksine tüm ülke az sayıda ancak büyük çaplı santrallere bağımlıdır.
Merkezî
enerji altyapısına nispetle, merkezî olmayan enerji altyapısının Hilâfet
Devleti’ne kazandıracağı pek çok avantaj vardır:
-
Hilâfet, genişleyen bir devlet olacaktır. Bilhassa genişlemeyle birlikte enerji
santrallerinin talep gelen yerlerden uzaklığı arttıkça şebeke ağlarının
genişletilmesi daha zor, daha pahalı ve daha verimsiz olacaktır.
- Hilâfet
Devleti, kuvvetle muhtemelen yabancı bir saldırıya maruz kalacak; bu durumda merkezî
olmayan şebeke sayesinde yerel enerji üretimi bölgesel çapta yeniden
başlatılabilecek, herhangi bir bölgede enerji kesintisi yaşansa da diğer
bölgelerde enerjinin sürekliliği daha kolay sağlanabilecektir.
- İslâmî
toprakların çoğunda, nüfusun büyük bir oranı kentlerden ziyade kırsalda
yaşamaktadır, dolayısıyla merkezî olmayan enerji altyapısı, günümüz dünyasında
görülen yoğun nüfuslu mega şehirlerin, metropollerin veya şehirlerin birleştiği
genişlemelerin ortaya çıkmasını önleyecektir.
- Yerel
şebekeler, enerjiden mahrum bölgelere elektrik sağlamasında anahtar faktördür.
- Uzun
mesafelere enerjinin gönderilmemesi sayesinde daha büyük elektrik
santrallerine, ağır sanayi kompleksleri ve hassas tesislere güvenli bir tedarik
imkânı kazandıracaktır.
Şebekenin
stabilizesi, kombine doğalgaz çevrim türbinleri (CCGT) ve kömür sayesinde baz
yük üretimiyle güvence altına alınacak, Hilâfet Devleti nükleer enerji alanında
ilerledikçe doğalgazın rolü sınırlanacaktır. Fakat dikkat edilmelidir ki
nükleer enerji mümkün olan en stabil baz yük üretim yolu olsa da, nükleer
enerji santrallerinin kurulum ve söküm maliyetleri, aşırı derecede pahalıdır.
Sanayileşme güçlendikçe, Hilâfet’in enerji tüketim hızı artacak, bu ihtimalle
baş edebilmek üzere Hilâfet Devleti’nin alternatif enerji kaynaklarına dönük
bir araştırma politikası geliştirmesi gerekecektir.
Merkezî
olmayan şebeke sayesinde yerel enerji üretimi, yenilenebilir kaynakların
kullanımı yoluyla da sağlanabilecektir.
Yenilenebilir
enerji kaynaklarının kullanımı, kullanılacağı bölgenin iklimsel ve coğrafi
koşullarına bağlıdır. Rüzgâr, yenilenebilir teknolojilerin en olgunu iken,
biyokütle üretimi en istikrarlı olanıdır. Merkezî olmayan bir şebekede en ideal
çözüm, her yapının kendi enerji kaynağına sahip olmasıdır. Bu da Hilâfet
Devleti’nin benimseyeceği yapı inşaat standartları yoluyla sağlanabilecek, inşa
edilecek her yeni yapı, güneş enerjisi, kombine ısı ve elektrik birimleri gibi
mikro jeneratörler yoluyla kendi enerji ihtiyacının belirli bir yüzdesini
üretmek zorunda kalacaktır. Nitekim Pakistan, Bangladeş, İran, Türkiye daimi
akarsuları ve yeryüzü şekillerinin uygunluğu sayesinde muazzam hidroelektrik
potansiyelleri, Endonezya ve Malezya’nın muazzam rüzgâr enerjisi potansiyelleri
ve aynı zamanda Ortadoğu’nun muazzam bir güneş enerjisi potansiyeli vardır. Dünyada
güneşten elde edilecek enerji, tüm fosil yakıtların sağlayacağı enerjiden fazla
bir potansiyel barındırmaktadır. Fakat bu muazzam enerji kaynağından
yararlanmanın bugün çok düşük değerlerdedir. Özellikle Ortadoğu’nun coğrafi
konumundan dolayı güneş her zaman yüksek açıyla gelmekte ve çöller güneş
enerjisi yönünden oldukça büyük bir potansiyeli bünyesinde barındırmaktadır.
Sadece bu kaynakların kullanılması gerekmektedir ki bunu da Hilâfet Devleti en
verimli şekilde kullanacaktır. Tüm bu potansiyellere rağmen elbette kurulacak
devletin ilk aşamada bir takım sıkıntıları olacak fakat devlet ve tebaanın
birlikteliği, ortaya çıkacak tüm olumsuzlukları en kısa sürede ortadan
kaldırabilecektir. Yine her bölgede kullanılabilecek enerji kaynakları çeşitliliği,
yerel enerji santrallerinin kurulumunu oldukça kolaylaştıracak, buraların
ihtiyacı olan enerji çok kısa sürede temin edilebilecek ki bu da üretimin
kesintisiz bir şekilde devamını sağlayacaktır.
[1]Kaynak: BP
Stalistical Review of World Energy June 2012


Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış