SÜNNET HAYAT TARZIMIZ

Cemal Nar

Sünnetin Tarifi

Hz. Peygamber efendimizin söz, fiil ve takrirlerinin bütününe “sünnet” denir. Çoğulu "sünen"dir. Sünnet, dinimizi öğrenmede Kur'ân-ı Kerim'den sonra ikinci asli kaynaktır. Çağımızda “ileri sürülen” birkaç türedi sözde “âlim” insanların dışında sahabeden günümüze bu hakikati inkâr eden olmamıştır. Bu köksüz türedilerin çoğu dahi ne dediklerinin ağırlığı altında kendilerini inkâr edip duruyorlar. Bir kısmı, sünnet ve hadisi “rivayet” adı altında toptan atarken, bir kısmı “Kur’an’a vururuz, onun sahih dediklerini alır, gerisini atarız.” diyorlar. Cehalete bakınız; sanki bu hadisleri tespit eden âlimler, sahih hadisin bir ölçüsü olmak üzere sanki Kur’an’a arz etmemişler gibi. Belki de bunu bilemeyecek kadar cahil olamazlar ama böyle söylüyorlar ki, bu gerçeği bilmeyenleri kandırabilmek için. Allah ıslah eylesin.

Sünnetin Çeşitleri

Sünnetin söz, fiil veya tasvip (takrir) olmak üzere üçe ayrılmasını kısaca görelim:

1. Kavlî sünnet: Hz. Peygamber'in çeşitli vesilelerle söylemiş olduğu sözlerdir. Buna “hadis” de denir. Meselâ:

إِنَّمَا الأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ، وَإِنَّمَا لِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى، فَمَنْ كَانَتْ هِجْرَتُهُ إِلَى دُنْيَا يُصِيبُهَا أَوْ إِلَى امْرَأَةٍ يَنْكِحُهَا فَهِجْرَتُهُ إِلَى مَا هَاجَرَ إِلَيْهِ

“Âmeller ancak niyetlere göredir ve herkese niyetinin karşılığı vardır. Kim Allah ve Rasûlü için hicret etmişse, onun hicreti Allah ve Rasûlünedir. Kim elde edeceği bir dünyalık veya evlenmek istediği bir kadın için hicret ederse onun hicreti de kendisi için hicret ettiği kimseyedir."[1]

2. Fiilî sünnet: Hz. Peygamber'in namaz kılışını ve haccedişini örnek verebiliriz. Allah elçisi:

صَلُّوا كَمَا رَأَيْتُمُونِي أُصَلِّي

"Ben namazı nasıl kılıyorsam, siz de öyle kılın."[2]

 لِتَأْخُذُوا عَنِّي مَنَاسِكَكُمْ

"Hac ile ilgili ibadetlerinizi benden alın."[3] buyurmuştur. Yine Hz. Peygamber'in savaşlarda yapmış olduğu işler de fiilî sünnete girer.

3. Takriri sünnet: Hz. Peygamber'in görüp işittiği bir işe karşı çıkmaması ve onu kabul etmesidir. Çünkü Allah'ın Rasûlü bir işin yapıldığını gördüğü veya işittiği hâlde onu reddetmemiş ve susmuşsa, bu durum O’nun bu işi tasvip ve kabul ettiği anlamına gelir.

Meselâ; Amr b. el-Âs RadiyAllahu Anh Zâtü's-Selâsil gazvesi sırasında çok soğuk bir gecede ihtilam olmuş, su ile yıkanırsa canının tehlikeye düşeceğini anlayınca da teyemmümle topluluğa sabah namazını kıldırmıştı. Gazve dönüşü durum Hz. Peygamber'e anlatılınca, Amr'a: Cünüp olduğun hâlde arkadaşlarına imam oldun öyle mi? diye sordu. Amr: Kendinizi öldürmeyin. Şüphesiz Allah size karşı çok merhametlidir.[4] ayetini hatırlayarak teyemmüm yaptığını ve namazı kıldırdığını bildirdi. Bunun üzerine Hz. Peygamber tebessüm etmiş ve susmuştur. İşte bu tebessüm ve susma, su bulunsa bile çok soğuk havada teyemmümle namaz kılınabileceğini gösterir.[5]

Sünnetin Dinde Delil Oluşu

Sünnetin, Kur'ân-ı Kerim'den sonra, ikinci asli delil olduğunda görüş birliği vardır. Son zamanlarda nereden türediği belli olmayan kimi bid’atçı sapıkların sünneti dinde bir delil olarak görmemesi ilim açısından ciddiye alınacak bir mesele değildir. Bu yüzden Hz. Peygamber'e nispeti sabit ve sahih olan sünnetin gereğine göre amel etmenin vücubu üzerinde bütün âlimler ittifak etmiştir. Onlar bu konuda Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem'e itaati emreden, O’nu sevmenin Cenab-ı Hakkı sevmek olduğunu bildiren, O’na karşı gelenlere şiddetli tehditler bildiren yüzlerce ayetlere dayanırlar.

Hz. Peygamber'in hayatında ve vefatından sonra Ashab-ı kiram onun sünnetine uymak gerektiğinde birleşmişlerdir. Sahabe, Allah elçisinin emir ve yasaklarına uyuyor, helal dediğini helal, haram dediğini haram olarak kabul ediyordu. Onlar herhangi bir mesele hakkında Kur'ân'da bir hüküm bulamadıkları zaman Hz. Peygamber'in sünnetine başvuruyordu.

Sıhhat Açısından Sünnetin Çeşitleri

Sünnetin rivayet bakımından çeşitleri vardır. Senedinde kopukluk bulunmayan sahih hadisler rivayet bakımından üçe ayrılır.

1. Mütevatir Sünnet: Yalan üzerinde birleşmeleri aklen mümkün olmayacak sayıda bir Sahabe topluluğunun Hz. Peygamber'den rivayet ettiği, daha sonra bu topluluktan Tâbiün ve Etbâu't-Tâbiîn devirlerinde de aynı özellikteki toplulukların naklettiği haberlere "mütevatir sünnet" denir. Bu üç nesilden sonraki devirlerde yalan üzerinde birleşmenin aklen mümkün olmaması şartı aranmaz. Çünkü sünnet bu dönemden sonra tedvin ve tasnif edilerek yazılı eserlere intikal etmiş, daha önce tek râviler aracılığı ile gelen haberlerin pek çoğu da tevâtür ve şöhret derecesinde nakledilmiştir.

Mütevatir sünnetin hükmü, Hz. Peygamber'e nisbetinin kesin oluşudur. Buna göre, mütevatir sünnetle amel etmek farz olup, onu inkâr eden dinden çıkar. Bu çeşit hadislerin delâleti zannî olmadıkça, ortaya koyduğu hüküm kesinlik ifade eder. Mütevatir hadisler, delil olma bakımından Kur'ân'a yakın kuvvettedir.

2. Meşhur Sünnet: Meşhur sünnet, Hz. Peygamber'den bir veya iki yahut tevatür sayısına ulaşmamış sayıda Sahabi tarafından rivayet edilmişken, Tâbiün veya Etbâu't-tâbün devirlerinde tevatür sayısındaki ravilerce nakledilen sünnettir.

Mütevatir ve meşhur sünnet arasındaki fark şudur; birincide her üç tabaka ravileri tevatür sayısında iken, meşhur sünnette, Sahabeden olan raviler tevatür derecesine ulaşmamıştır. Buna göre mütevatir hadisin Hz. Peygamber'e nisbeti kesin iken meşhur hadisin, Hz. Peygamberden rivayet eden Sahabiye nisbeti kesin olmakla birlikte, Hz. Peygamber'e nisbeti kesinlik taşımaz. Meşhur sünnetin hükmü, kesine yakın bir bilgi vermesidir.

3. Âhad Sünnet: Bunlar, Hz. Peygamber'den bir, iki veya daha fazla Sahabi tarafından rivayet edilen ve meşhur hadisin şartlarını taşımayan hadislerdir. Hadis kitaplarında toplanmış bulunan hadislerin çoğu bu kısma ait olup, bunlara tek kişinin haberi anlamında "haber-i vâhid" veya birer kişilerin haberi anlamında "âhad haber" denir.

Ahad sünnet kesin bilgi ifade etmez, zanlı bilgi verir. Çünkü bunların Hz. Peygamber'e ulaştığında şüphe vardır. Bu yüzden inançla ilgili konularda âhad habere dayanılmaz. Ancak belirli şartları taşıyan âhad haberler amel konularında delil olarak kabul edilir.

Sünnetin dinde delil olması bahsinde en önemli konu, Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem'in fiillerini değerlendirilmesidir. Bu konuyu bilemeyen insanlar, sünnetten hüküm çıkarma hususunda yanılabilirler. Zamanımızda bu yüzden çok hatalar da yapılmaktadır. Dinde yetkin olmayan birisi, “ben hadiste okudum” diyerek duyduğu her hadisle fetva vermeye kalkışırsa, elbette hata eder. Bazı iyi niyetli kimseler, özellikle fıkıh usulü bilmeden şerhsiz hadis metinlerinin okunmamasını bu yüzden tavsiye etmişlerdir. Belki haklıdırlar da ama kötü niyetli istismarcılar bu sözü maksadından çıkararak “görüyor musunuz, hadis okumayı yasaklıyorlar” diyorlar. Kendilerinin kökten inkâr etmelerini unutuyorlar galiba.

Biz bu durumlara dikkat çekerek hep uyarıyoruz: Kur’an da okuyun, hadis de okuyun ama bu ikisinden fetva çıkarmayın. Fetvayı fıkıh kitaplarından alın. Kur’an’ı tefsir ile hadisi de şerh kitapları ile beraber okuyun. Ama siz Kur’an ve sünnetten hüküm istinbat ve istihraç edecek seviyede içtihat ehli bir ilim sahibiyseniz, bu iki kaynağı doya doya okuyun, bol bol da hüküm çıkarın, helal olsun. Biz de sizlere hürmet ve dualar ederiz.

Öyleyse bu konuya da kısaca değinelim:

Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem'in Fiilleri

Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem'in fiilleri üçe ayrılır:

1. Hz. Peygamber'in bir beşer, bir insan olarak yaptığı fiillerdir. Yeme, içme, giyinme, uyuma, yatıp kalkma gibi. Bu fiiller genel olarak ümmeti bağlamaz. Çünkü bunlar Allah elçisinden bir peygamber sıfatıyla değil bir insan olması sıfatıyla meydana gelmiştir. Bununla birlikte, Ashab-ı kiramdan, Allah elçisini bu gibi fiillerinde de izleyenler vardı. Abdullah b. Ömer bunlardandır. Böyle davranmak bir edep ve müstehap sayılmıştır.

Hz. Peygamber'in ticaret, ziraat, savaş tedbirleri, hastalık tedavisi gibi dünyevî işlerde kendi görgü ve tecrübesine dayanarak yaptığı davranışlar da bu kısma girer. Çünkü bunlar şahsi tecrübeyle ilgilidir. Buna şu olayı örnek verebiliriz: Hz. Peygamber, Medinelilerin hurmaları aşıladıklarını görünce, aşılamamalarını bildirdi. Ancak ertesi yıl iyi ürün alınmadığını görünce; hurma bahçesi sahiplerine "Siz dünyanıza ait işleri daha iyi bilirsiniz." [6]  buyurdu.

Bedir Savaşı sırasında da savaş tecrübesine dayalı şöyle bir olay yaşanmıştı. Hz. Peygamber, orduyu bir yere konaklatmak istedi. Hubâb b. Münzir bu yerleştirmenin vahye mi, yoksa savaş taktiğine mi dayandığını sordu. Allah elçisinin, bunun bir savaş taktiği olduğunu söyleyince, Hubâb b. Münzir bu konaklama yerinin uygun olmadığını söyledi ve daha uygun yeri göstererek, gerekçelerini açıkladı. Bunun üzerine, ordu Hubâb'ın belirlediği yere yerleştirildi.[7]

2. Hz. Peygamber'in sırf kendisine mahsus olduğu şer'i bir delille belirtilmiş olan fiilleri. Gece teheccüd namazı kılması.[8] Ramazan'da visal orucu tutması, dörtten fazla kadınla evlenmesi buna örnek olarak zikredilebilir. Diğer Müslümanlar, Hz. Peygamber'in bu fiillerini kıyas yoluyla delil olarak alamazlar. Çünkü bunların Hz. Peygamber'e ait oluşunda şer'i deliller vardır.

3. Hz. Peygamber'in teşrî nitelikli fiilleri. Namaz kılışı, oruç tutuşu, haccedişi, ziraat ortaklığı kuruşu, borç alıp vermesi gibi. Bu tür fiilleri sünnet olup bunlara uymak gerekir.

Sonuç olarak sünnet, Kur'ân'dan sonra ikinci asıl kaynak olup, İslâm'ın pek çok hükmü ve belki İslâmî müessese ve esasların bütünlüğü sünnetle tamamlanmıştır.[9]

Sünneti İnkâr Sapıklığı

Son günlerde bize de bir soru çok sorulmaya başlandı. Bu soruyla beraber dillendirilen bazı konular daha var.

“Sünnetin teşrî yani yasama kaynağı olma meselesi.” Bir başka ifadeyle sünnetin dinde ikinci delil, yani kaynak oluşu meselesi.

“Sünnetin Kur’an’dan ayrılmazlığı meselesi.”

“Kur’an’ı anlamada sünnete olan ihtiyaç meselesi.”

Bunlar konuşuluyor ki bize soruluyor. Biz de ihtiyaç vardır ki soruyorlar diyerek özet de olsa yazıyoruz. “Evet, bu dinin temel kaynakları ikidir.” diyoruz. Yeni bir şey değil bu. Öteden beri usûl kitaplarımızda yazılan konulardır. Bunları dahi bilmeden tartışanları hayretle karşılamıyor değiliz. Hatta soranlara da şaşırıyoruz. “Hocam niye şaşırıyorsunuz? Adam bilmiyor işte!” diye bize sitem edenler var. İyi de canım ciğerim, akıl baliğ olmuş bir kişi oturduğu mahallenin adını bilmezse, sen şaşırmaz mısın? Bu da böyle bir şeydir. Bu kadarcık bilgiden mahrum olmanın ne mazereti olabilir?

Her neyse, sadede gelelim; dinimizin temel kaynakları ikidir:

1. Allah’ın Hz. Muhammed SallAllahu Aleyhi ve Sellem’e bildirdiği ilahi vahyinden yani kutsal sözlerinden oluşan Kur’an.

2. Bu Kur’an’ı insanlara okuyan, açıklayan ve uygulayan Peygamberin SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in sözleri, işleri ve benimsemeleri. Biz buna, "kavli", "fiili" ve "takriri" diye kısımlarına ayırdığımız “sünnet” diyoruz.

Bu sünnet, Kur’an’ın genel, kısa ve kapalı geçen ayetlerinin ayrıntılarını açıklar, umumi hükümlerini tahsis eder, uygulamayı gösterir, hatta Kur’an’da olmayan bir kısım hükümleri bildirir. Hiç şüphesiz bu yetkiyi O’na, Kur’an yani Allah vermiştir. Onlarcasını yazmaya ne hacet, sadece bir ayet bile yeter bu konuda:

وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَن يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُّبِينًا

“Allah ve Resûlü bir iş hakkında hüküm verdikleri zaman, hiçbir mü’min erkek ve hiçbir mü’min kadın için kendi işleri konusunda tercih kullanma hakları yoktur. Kim Allah’a ve Resûlüne karşı gelirse, şüphesiz ki o apaçık bir şekilde sapmıştır.”[10]

Kur’an Allah Teâlâ’nın verdiği hükümleri içerir. Rasûlullah’ın verdiği hükümleri içermez herhalde. Onu sahih sünnet içerir. “Yok, Rasûlullah hüküm veremez. Böyle bir yetkisi yoktur.” diyenlerin gözlerine bir daha sokalım ayetin baş tarafını, gerisini az yukardan okusunlar:

“Allah ve Rasûlü bir iş hakkında hüküm verdikleri zaman…”

Allah Teâlâ’nın teşrî yani yasama yetkisinde şüphe etmeyenler, ayette geçen “Rasûlü’nün hüküm vermesini” niye inkâr ediyorlar? İşte ayet kardeşim. Rasûl hüküm verirse kimsenin muhayyerlik hakkı yok, seçeneği yok deniliyor. Kim diyor? Yetkiyi elinde bulunduran. Demek Allah asaleten, Rasûlü O’na vekaleten yetki sahibi. Eğer “vekaleten yetki, yetkisini asaleten yetkiden alır. O olmasa bu da olmazdı.” derseniz, belki haklı olursunuz ama bu bir demagojidir, bir gereksiz kelime oyunudur. Neticede Rasûl’ün hüküm verme yetkisini kabul demektir. Hakikat karşısında kem küm etmenin ne âlemi var?

Hakikat şudur ki, İslam’ı öğrenme ve yaşamada sahih sünneti devre dışı bırakanlar, sünnetin değerini ve dindeki yerini bilmiyor olamazlar. Bilerek bu ihaneti yaptıkları için artık onlara “kötü niyetli sapıklar” demekten çekinmiyoruz. Ama değil mi ki Müslümandırlar, acıyoruz. Bu yüzden dua ediyoruz; Allah onlara da hidayet nasip eylesin.

Vahyi Gayri Metlüv  

Malum, sünnet için asıl kaynağını göstermesi bakımından “Vahyi Gayri Metlüv / ibadet olarak okunmayan vahiy” denmiştir. Sünneti inkâr edenler, maksadı görmezlikten gelerek “sünneti Kur’an derecesine çıkarıyorlar” diye sözü saptırmaya çalışıyorlar. Bunu kınıyor ve şöyle diyorlar: “Kur’an hayatı düzenlemeye kâfidir. Allah size yetmiyor mu?”

Öyleyse önce bu kavramları bir görelim. Vahiy, Allah Teâlâ’nın emirlerini, yasaklarını ve haberlerini peygamberlerine melek vasıtasıyla veya vasıtasız olarak bildirmesidir. Kur'ân-ı Kerîm Peygamberimize böyle vahyedilmiştir.

Usul kitaplarımızda öteden beri vahyin iki kısmından bahsedilir.  Birincisi “vahy-i metlûv”dur. Yani Cebrâil Aleyhi’s Selam’ın, Allahu Teâlâ’dan aldığı haberleri getirerek peygamberlere ve bu arada Peygamber Efendimize (SallAllahu Aleyhi ve Sellem) okumasıdır. Vahy-i metlûvun kelimeleri de, manaları da Allah Teâlâ’dan gelmiştir. Kur'ân-ı Kerîm vahy-i metlûvdur.

İkincisi de, “vahy-i gayri metlûv”dür. Yani Allahu Teâlâ tarafından peygamberlerin kalplerine, bu arada sevgili Peygamberimizin (SallAllahu Aleyhi ve Sellem) kalbine bildirilen ilmi, fikri, haberi sevgili Peygamberimizin (SallAllahu Aleyhi ve Sellem) kendilerine ait kelimelerle yanındakilere ifade etmesidir. Hadîs-i kudsî bu çeşide misaldir. Hadislerin din ile, şeriat ile ilgili kısımları da bu sınıfa dahil edilmiştir.

Kur’an kastedilerek “Allah kuluna kâfi değil midir?”[11] sorusuna muhatap olmak, hakikaten garibimize gidiyor ve üzüyor. Kardeşim, ne demek, elbette Allah bize yetiyor. Ancak sünneti bize bahşeden ve onunla hayatımızı düzenlememizi isteyen, kendi kitabını Rasûlüne açıklattıran ve uygulamasını yaşayarak göstermesini isteyen de o Allah Teâlâ değil midir? Nedir senin itirazın?” Eğer Kur’an hayatı düzenlemeye yetiyorsa, eğer dedikleriniz gibi Hz. Peygamberin teşrî yani yasama, kanun koyma, helal haram belirleme yetkisi yoksa sıkıştığınız zaman neden sünnete sarılıyor ve hadislerden delil getiriyorsunuz?

Bu bir çelişki değil midir? Hatta bu bir ayıp değil midir?

“Vahyi gayri metlûv olmaz, yoktur.” diye tepinenlere sorarız: Hz. Peygamber Kur’an’da olmayan dine dair bu kadar söyledikleri hadisleri kimden öğrendi? Hangi okuldan, hangi öğretmenden, kimin kitabından? O kadar ilim dolu muhteşem sözler ki, bütün dünyanın üniversiteleri onunla ilgileniyor. Evet, kimden öğrendi Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem bu bilgileri?

“Vahyi gayri metlûv” sözü ile “kaynak birliği” kast edilmiş olmaz mı? Zorlamaya gerek yok, kimse hadis ile Kur’an’ı kat’ilik ve değerde eşit görmemiştir. Sadece “dinde ikinci delil” demiştir. Adı üstünde, birinci değil ikinci delil.

“Sünnet, Kur’an’ın yaşanmışlığıdır” diyorlar. İyi, güzel. O zaman cevap vermeliler; mesela namazda, oruçta, zekâtta, haccda vs. olduğu gibi, ara boşlukları Peygamberimiz Allah’tan alarak doldurmadıysa, kendisi mi uydurdu? Buradan yola çıkarak siz de aynı işlemi yapma yetkisine sahip olduğunuzu mu iddia ediyorsunuz?

Bu kadar dine dair hadisleri peygamberimiz söylediğine ve uyguladığına göre ya bunları kendisi düşündü uydurdu ya da Allah’tan doğrudan veya Cebrail aracılığı ile fikir olarak aldı ama lafzını, yani kelimelerin seçim ve dizaynını kendisi yaptı. Yok, üçüncü bir öğretmeni var deniliyorsa, söylensin, acaba o kimdi? Yoksa onlar da mı “O’na bir acem öğretiyordu.” diyorlar? İşte cahiliye zamanında O’na böyle diyenleri ayet söylüyor:

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ إِنَّمَا يُعَلِّمُهُ بَشَرٌ لِّسَانُ الَّذِي يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِيٌّ وَهَذَا لِسَانٌ عَرَبِيٌّ مُّبِينٌ

“Biz onların, "O’na bir insan öğretiyor!" dediklerini biliyoruz. Hak'tan saparak kendisine yöneldikleri adamın dili acemi (yabancıdır, açık değildir), bu ise apaçık Arapça bir dildir.”[12]

İsterseniz hadisin, sünnetin dinden ayrı bir olay olduğunu bir an olsun (kabul etmeden faraza deyip) düşünelim:  Mesela zekâtın nisabını, hangi maldan yüzde kaç verileceğini Kur’an demediğine göre, bunları Hz. Peygamberimiz mi uydurdu? Namaza nasıl girilip çıkılacağını kendisi mi uydurdu? Abdest almayı ayet öğretti. Ağıza, buruna su vermeyi, kulağı ve enseyi mesh etmeyi kendisi mi öğretti? Eğer öyleyse, Kur’an’a ilk ilave yapan, böylece “indirilmiş dini” ilk defa “uydurulmuş din” hâline çeviren sevgili Peygamberimiz olmuyor mu? Bunu mu demek istiyorlar? Bu insanların akılları başlarında mı acaba?

Bir de faziletfuruşluk taslayarak “Kimseyi tekfir ve tahkir etmiyoruz, sadece eleştiriyoruz.” diyorlar. Sübhanellah, “uydurulmuş din” diyerek geçmiş âlimleri, “din uydurmakla” suçlarken, onlara hakaret etmiş olmuyorlar mı? Onların mezhebini devam ettiren bizlere de aynı ayıp sözü söylemiş olmuyorlar mı? Yoksa onlara göre “din uydurukçusu” denmek bir adam için hakaret değil midir?

Bir Örnek Bile Yeter

Sünnetsiz Kur’an’ın açıklanamayacağının, dolayısıyla Kur’an’ın sünnete muhtaç olduğunun en güzel örneklerini yine bunların kitaplarında görüyoruz. Çünkü başka çareleri yoktur. Mesela Maide Suresinin 38. ayeti hırsızlık yapanlarla ilgilidir.  İşte bu ayet örneğinde düşünelim ve bazı sorular soralım. İşte o ayet:

وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُواْ أَيْدِيَهُمَا جَزَاء بِمَا كَسَبَا نَكَالاً مِّنَ اللّهِ وَاللّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ

“Hırsızlık eden erkek ve kadının, yaptıklarına karşılık bir ceza ve Allah'tan bir ibret olmak üzere ellerini kesin. Allah izzet ve hikmet sahibidir.”[13]

Şimdi hadis/sünnet olmadan bu ayeti kim tefsir edebilir? Hodri meydan, buyursun yapsın da görelim. Hadi şu sorulara cevap versin:

1- Parmak ucundan omuza kadar eldir. Elinin neresinden kesilir?

2- Az ve çoklukta, ne miktar malı, nereden çalarsa eli kesilir?

3- Ortaklık veya hisseli malı çalarsa eli kesilir mi?    

4- Meyve, sebze, et, ekmek, para, hayvan vs. hangi çeşit mal olursa olsun eli kesilir mi?

5- Kıtlık zamanı el kesilir mi?

6- İkinci, üçüncü, dördüncü defa çalarsa eli kalmadığına göre neresi kesilir?

7- Savaş anında el kesilir mi?

Bütün bunların cevabını sünnet verdi ve uygulamasıyla da gösterdi. Madem sünneti kabul etmiyorsunuz, en azından dinde delil saymıyorsunuz, hadi siz de verin bu sorulara cevabınızı bilgiyi Kur’an’dan alarak. Ne diyeceksiniz, çok merak ediyoruz.

Eğer onların dediği gibi “Kur’an her şeye yetiyorsa”, kitaplarında sorduğumuz sorulara cevap olarak niçin hadisleri kullandılar? Bunların önde gelenlerinden birisinin Hayat Kitabı Kur’an isimli kitabına baktım. Maide 38. ayetin açıklamasında bütün bu soruların cevabını hadislere göre yazmış. Ne oldu şimdi? Nereye gitti savunduğu tezler? Böylece sünnet olmadan bu sorulara cevap veremez olduklarını fiilen göstermiş oldular. “Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu.”

“Gerekti, kullandık” diyorlarsa, sorarız; Kur’an’ın sözü üstüne ilk söz söyleyen, onun demediğini diyerek dine ilk ekleme yapan Hz. Peygamber (SallAllahu Aleyhi ve Sellem) olmuyor mu?

Buna “evet” diyorlarsa, o zaman sorarız; dine ilk ekleme yapan, böylece “indirilmiş dini” ilk defa “uydurulmuş din” yapan Hz. Peygamber (SallAllahu Aleyhi ve Sellem) efendimiz olmuyor mu sizce?

Buna “evet” derlerse Peygambere iman, sevgi, saygı ve itaat nereye gider?

Yok, buna “hayır” derlerse iddiaları nereye gidiyor?

Nasreddin Hoca aldığı iki kilo eti oğluna yedirip de kendisine “eti püsük yedi” diyen karısına iki kilo gelen kediyi gösterip sormuş, “bu et ise kedi nerede?”

Allah Teâlâ hiçbir Müslümanı sünnetsiz etmesin.



[1] Buhârî, Bed'ü'l-Vahy, I; İmân, 41; Müslim, İmâre, 155.

[2] Buhârî, Ezân, 18; Edeb, 27; Âhad, I.

[3] Ahmed b. Hanbel, III, 318, 366.

[4] Nisa 29

[5] Zekiyüddin Şa'ban, Usulül-Fıkh, Terc. İbrahim Kafi Dönmez, Ankara 1990, s. 66.

[6] Müslim, Fezâil, 141; bk. İbn Mâce, Rühün, 15.

[7] Kettânî, et-Terâtibü'l-İdâriyye, Beyrut (t.y), II, 384.

[8] el-Müzzemmil, 73/1-4; el-İsrâ, 17/79

[9] Bkz. Hamdi Döndüren, Şamil İslam Ansiklopedisi, “Sünnet” md.

[10] Ahzab 36

[11] Zümer, 36.

[12] Nahl, 103

[13] Maide 38


Yorumlar

    Henüz yorum yapılmamış

Yorum Yaz