LOZAN TAPU SENEDİ Mİ YOKSA AĞIR İPOTEK Mİ?

Muhammed Emin Yıldırım

 Bildiğiniz gibi 24 Temmuz bizdeki adıyla “Lozan Barış Konferansı” Batılı kâfirlerin tabiriyle “Şark İşleri Konferansı”nın yıl dönümüdür. Konferansın ismi dahi hedefi barizleştirmesi ve konuyu sınırlandırması açısından önemlidir. Evet isminden de anlaşılacağı üzere mesele sadece Türkiye ile sınırlı değildir. Bilakis mesele tüm şark için yani tüm İslâm beldeleri için bir çözüm arayışıdır. Zira İtilaf Devletleri’nin savaşa girdiği devlet bugünkü Türkiye Cumhuriyeti değil, İslâmi beldelerin birçoğunda hakimiyeti bulunan Osmanlı Hilâfet Devleti’dir. Bu gerçeğe binaen -zafer veya yenilgi olması bir yana- Lozan’da temsil ve imza yetkisi meşru Osmanlı hükümetinde olması gerekirken anlaşma oldu bitti ile kurulan yeni Ankara hükümeti tarafından imza edilip yürürlüğe konulmuştur. Resmî tarih yazıcılarının gayrimeşru olanı meşru gösterme çabası bu gerçeği değiştirmez. Çünkü gerçekler açığa çıkmaya mukadder olan doğası gereği peşinden koşan insanları yanıltmazlar. Tarih ise böyle değildir. Her ne kadar olayları anlama ve geleceğe yön verme açısından başvurulan bir kaynak olsa da tarihin inandırıcılığı hakikatler ile örtüşmesine bağlıdır.

Bu girizgahtan sonra Lozan Antlaşması’nın öncesine ve arka planına ışık tutarak tapu senedi mi yoksa ağır ipotek mi sorusunun cevabını arayalım.

I. Dünya Savaşı ve Sevr Projesi

  Siyasi tarihi incelediğimizde görürüz ki I. Dünya Savaşı İngiltere, Almanya, Fransa ve Rusya gibi büyük devletlerin kendi bölgelerindeki birleşme ve olgunlaşma süreçlerini tamamladıktan sonra dünya üzerinde sömürge ve egemenlik mücadelesine giriştikleri, Osmanlı Hilâfet Devleti’nin ise çöküşe geçtiği bir zamana tekabül eder. I. Dünya Savaşı ilk başlarda “Avrupa Savaşı” olarak anılıyordu. Ancak Batılı kâfirlerin yüzyıllardır boyun eğdikleri İslâmi siyasi bir güç olan ve eşsiz stratejik konumu ile değerli yer altı kaynaklarını bünyesinde barındıran Osmanlı Hilâfet Devleti’ni parçalama fırsatı sunduğundan Osmanlı Devleti de bir şekilde savaşa dahil edildi. Zira o tarihlerde Osmanlı yönetimine Batı’nın “kale içten yıkılır” politikaları neticesinde devşirdikleri “hürriyet” hayranı ittihatçılar hakimdi. İşte o bir avuç maceraperest ittihatçının kısmen ihmal ve basiretsizliği kısmen de ihaneti ile Osmanlı Hilâfet Devleti Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ve Almanya’nın da içerisinde yer aldığı İttifak Devletleri’nin yanında savaşa girdi. Karşı cephede ise İtilaf Devletleri vardı ki İngiltere, İtalya, Fransa, Rusya, Japonya, Sırbistan, Yunanistan bu devletlerden bazılarıydı.

  1918’de imzalanan Mondros Ateşkes anlaşmasıyla I. Dünya Savaşı bittiğinde İtilaf Devletleri büyük ölçüde galip geldi. Osmanlı Hilâfet Devleti ise topraklarının büyük kısmını kaybetti ve mağlup oldu. Savaşın sonucunda firar eden ittihatçı liderler Osmanlıyı Sevr Antlaşması ile yüz yüze bıraktı. Burada dikkat çekici olan husus, savaş sonrasında İtilaf Devletleri ile Avusturya arasında Saint Germain Antlaşması, Macaristan arasında Trianon Antlaşması ve Bulgaristan arasında Neuilly Antlaşması imzalanmasına rağmen Osmanlı Devleti ile 1919 Mayıs'ında hâlâ bir barış antlaşması imzalanmaması ve görüşmelerin belirsiz bir geleceğe ertelenmesiydi. Bunun nedeni İtilaf Devletleri'nin Osmanlıyı paylaşmadaki anlaşmazlığı olarak görünse de asıl gecikme İtilaf Devletleri’ni komuta eden İngiltere’nin Osmanlıyı kimseyle paylaşmak istemeyişidir. Nitekim İngilizlerin Fransızları, İtalyanları ve sair devletleri Türkiye’den siyasete uygun bir şekilde uzaklaştırıp tek başına egemen olma düşüncesinde olduğu, yaptığı manevralarla açığa çıkmaktadır. İlk adım olarak dünyada hiçbir devletin kabul edemeyeceği kadar tahkir içeren Sevr Antlaşması Osmanlı Devleti’ne dayatıldı. Bilindiği gibi Lozan Antlaşması’nı bir zafer olarak göstermeye çalışanların, onu Sevr Antlaşması ile kıyaslamak başlıca taktikleridir. Halbuki Sevr Antlaşması ittihatçı güruhun getirdiği bir felaket olarak hazin bir mağlubiyetten sonra Osmanlı Hilâfet Devletine ölümü gösterip sıtmaya razı etmek için teklif edilmiş habis bir projedir. Aslında Sevr bir Antlaşma bile değildir. Osmanlı dahil hiçbir ülke ciddiye alıp parlamentosuna getirmemiştir. Yunanistan hariç hiçbir taraf ülkenin meclisi ve devlet başkanı onaylamamıştır. Osmanlı Devleti kendisine 24 saat süre tanındığı için savaş yeniden başlamasın diye zaman kazanmak amacıyla heyetine imzalatmış ancak meclise getirmemiş ve Sultan Vahdettin de onaylamamıştır.

Sultan Vahdettin Sevr için “Mecelle-i Mesaib (Musibetler Mecmuası)” ve “Sevr ne bir antlaşma ne de bir pakttır. Kötülüğün baştan aşağı ta kendisidir.” demiştir. Ayrıca Sevr görüşmeleri için Paris’e giden eski sadrazam Ahmet Tevfik Paşa, barış şartlarını öğrendikten sonra İstanbul’a gönderdiği telgrafta; barış şartlarının “Devlet mefhumu ile kabil-i telif olmadığını” (devlet kavramı ile bağdaşmadığını) bildirerek görüşmelerden çekilmiştir. Dahası Lozan baş murahhası İsmet İnönü bile hatıratında Lozan kısmına başlarken bir sürçi lisan olarak: “Birinci Dünya Harbi’nden sonra Türkiye ile barış yapmak için teklif olunan projelerden birincisi 10 Ağustos 1920’de Sevr’de imzalanmış…”[1] demektedir.

Dolayısıyla hem yapılan açıklamalardan hem de yürürlüğe konulmayışından Sevr bir anlaşma olarak kabul edilemez ve Lozan’ın bahanesi olamaz!

Lozan’a Giden Yol

İtilaf Devletleri’ni komuta eden İngiltere, asıl amacı olan Hilâfet’i ortadan kaldırmak, ulusçuluk ve vatancılık temelinde parçalanmış, servetlerine el konulmuş ve toprakları ipotek altına alınmış laik bir ülke inşa etme işini mevcut Hilâfet yönetimine kabul ettiremeyeceğini bildiğinden M. Kemal liderliğinde yeni bir hükümet kurulmasının önünü açmıştır. İngilizler İstanbul’u işgal edip halifeyi kuşatma altına alarak siyasetten uzak tutarken, Ankara Hükümeti’ni öne çıkararak ona kurtarıcı rolünü bahşetmekteydiler. Bu durumu İngiltere’nin iki taraflı oynama siyasetinde görüyoruz.

Şöyle ki İtilaf Devletleri’ni İngilizler komuta etmekteydi. İtilaf Devletleri Başkumandanı ise İngiliz Sir Harington’dur. Ayrıca Yunanları savaşa dahil edenlerin de yine İngilizler olduğunu biliyoruz. Zira Yunanistan İtilaf Devletleri içinde yer almaktadır. İngilizler bir taraftan İtilaf Devletleri’ni istedikleri şekilde yönlendirirken diğer taraftan Ankara Hükümeti’ni el altından desteklemektedir. Osmanlı gibi köklü bir devletin elini kolunu bağlamaya güç yetirebilen İngilizler ne hikmetse Ankara’da kurulan körpe hükümete baskı ve yaptırım uygulamakta aciz(!) kalmıştır. Bu acizliğin sebebini Harington’un ölümünden sonra Londra Times Gazetesi’nde onunla ilgili yayınlanan makaleden dinleyelim. Makalede aynen şöyle denilmektedir:

"1921’de Yunanlar Türklere yönelince Müttefik Devletler Kuvvetler Komutanı Sir Harington’a, Mustafa Kemal ile yardımlaşmak için geniş salahiyetler verildi."

Yazıda geçen yetkinin niçin verildiği ve bu yetkiden kimlerin nasıl nasiplendiğini anlamak için kâhin olmaya gerek yoktur. Nitekim Yunan’ı denize dökerek “Kurtuluş Savaşı”ndan galip(!) ayrılan “kurtarıcı” Ankara Hükümeti Mudanya Mütarekesi (11 Ekim 1922) ile rüştünü ispat etmiş(!) barış görüşmelerine hızlı bir şekilde başlama kararı almış ve böylece “Şark İşleri Konferansı”nın ilk adımı atılmıştır. İşin ilginç tarafı “Kurtuluş Savaşı”nda İtilaf Devletleri’ne karşı savaşılmasına rağmen tarih kayıtlarında sadece Yunan’ın İzmir’de denize dökülmesi(!) geçmektedir. İngilizler ise hâlâ İstanbul’dadır ve işi bitene kadar da orada kalacaktır.

Bundan sonra sıra kendilerine yardım edilen M. Kemal ve arkadaşlarının alınan yardımların karşılığı olarak sömürgeci kâfirlerin isteklerini yerine getirmesine gelmiştir. Planın en zor kısmı da burasıdır. Keza istek listesinin en başında İslâm’ın vazgeçilmezlerinden biri olan Hilâfet’in kaldırılması vardır. Azınlıklar, sınırlar ve borçlar gibi diğer meseleler ilk isteği gerçekleştirmeyi kabul edenler için çok kolay feda edilebilirdi. Nitekim öyle de oldu. İşe önce halifenin yetkilerinin kısıtlanması ve saltanat yetkisinin elinden alınmasıyla başlanıldı. Ancak halifeden saltanat yetkisinin alınması olaylı oldu. Zira meclis böyle bir adımı kabul edecek kadar şahsiyetsiz insanlardan kurulu değildi. M. Kemal’in Vahdettin’in azledilip saltanatın meclise verilmesi teklifini görüşmek için bir komisyon kuruldu. Komisyon araştırma ve istişarelerden sonra bu teklifi reddetti. Bunun üzerine kürsüye çıkan M. Kemal şöyle dedi:

“Efendiler! Osmanlı Sultanı, hâkimiyetini milletten kuvvetle almıştır. Millet de onu ondan kuvvetle geri almaya azmetmiştir. Saltanatın mutlaka Hilâfet’ten ayrılıp ilga edilmesi lazımdır. Siz muvafakat etseniz de etmeseniz de bu olacaktır. Çaresiz bazılarının başları bu arada kesilecek!”

Yanında silahlı adamları olduğu hâlde şöyle devam etti: “Ben inanıyorum ki meclis bu teklifi ittifakla kabul edecek! Elleri kaldırarak tasvip kâfidir!” Bu sırada teklif tasvibe arz edildi. Çok az sayıdaki mebus teklifi kabul ettiklerinin işareti olarak ellerini kaldırdılar. Fakat Reis “Meclis teklifi ittifakla kabul etmiştir!” diyerek neticeyi ilan etti. Mebuslardan bazıları sıraların üzerine çıkarak “Bu doğru değildir! Biz muvafakat etmiyoruz!” diye itiraz ettilerse de M. Kemal'in adamları onları susturdu. Bundan sonra Meclis tarafından Vahdettin’in yerine Abdülmecid Müslümanların halifesi olarak ilan edildi.

Bu olay üzerine Vahdettin “İslâm Âlemine Bir Beyanname” adıyla kaleme aldığı yazıda Ankara ve İstanbul arasındaki ihtilafın giderilmesi için fedakârlık göstermede kusur etmediğini fakat Hilâfet’in hüküm ve nüfuzundan soyutlanması ile başkentin İstanbul’dan Anadolu’ya geçirilmesine karşı çıktığını belirttikten sonra “Şimdi bana haksızca vatan ihaneti isnat edenler, Hilâfet’i gücünden ve etkisinden soyutlayarak ve hukukunu ortadan kaldırarak Saltanat-ı Muhammediye’yi yıktılar ve bununla yalnız vatanlarına değil, bütün İslâm âlemine hıyanet ettiler.” diyerek arz-ı hâl etti.

İşte böyle bir oldubittiyle halifeden saltanat yetkisi alındı. Bu olay Lozan’a davet edildikten 14 gün sonra yani 1 Kasım 1922’de vuku bulmuştur. Bu gelişmelerden sonra Ankara Hükümeti artık konferansa tek muhatap olarak gitmeyi hak etmişti(!). 20 Kasım 1922’de nihayet Lozan Konferansı açıldı. Osmanlı Devleti namına yalnız Ankara heyeti hazır bulunuyordu. Bu heyet I. Dünya Savaşı’nda mağlup olan Osmanlı Devleti’nin mümessili addedildi. İngiliz heyetine Hariciye Vekili Curzon başkanlık ediyordu. Konferans çalışmalara başladı. Konferansın akdi esnasında İngiliz heyeti başkanı Curzon, Türklere istiklal verilebilmesi için dört şart ileri sürdü.

Bu şartlar şunlardı: Hilâfet tam manasıyla ilga edilecek, halife hudut dışına sürülecek, malları müsadere edilecek, devletin laikliğe dayandığı ilan edilecek. Bunlar kayıtlara geçirilmeyen ancak kulaktan kulağa ve dilden dile dolaşan “Şark İşleri Konferansı”nın gizli maddeleridir ki bu maddelerin gerçekliliğine zaman şahitlik etmiştir. Hatta zamanın şahitlik etmesinden önce baş vekil Rauf Bey ve meclis bu gizli maddelere vakıf olduklarından İsmet İnönü’nün Lozan’a gönderilmesini kabul etmemiş ve imza yetkisi vermemiştir. M. Kemal Meclise rağmen İsmet İnönü’yü hariciye vekili olarak atamış ve usulsüz bir şekilde imza yetkisini kendisi vermiştir.

Lozan’da kaybedilenlere geçmeden önce sözde bağımsızlığımızı kazanmak ve haklarımızı korumak için Lozan’a gönderilen İsmet İnönü’nün nasıl bir kafa yapısına sahip olduğunu anlamak için bir örnek vermek istiyorum.

İnönü, Batı’ya topyekûn teslimiyeti Ulus Gazetesi’nde yer alan hatıralarında kayıtlı şu satırlarla açıkça ortaya koymaktadır:

“Şapka İnkılabından sonra diğer bir arkadaşımızın, Ankara Valisi Yahya Galip Bey’in bir ziyaretini hatırlarım. Aynı zamanda mebus olarak bulunan Yahya Galip Bey de çok yakınımızdı. Bir teklifi vardı. Nedir? dedim. ‘Şapkanın orta yerine bir ay yıldız koyalım. Diğer milletlerden farkımız belli olur’ dedi. Teklifi bu. Yahya Galip Bey’e: Canım biz bunları farkımız olmasın diye yapıyoruz. Sen ne teklif ediyorsun!’ tarzında çıkıştım.”[2]

Aynı İnönü’nün II. Dünya Savaşı sırasında İtalyanlar 12 adayı devretmeyi teklif ettiklerinde “Bizim yabancı topraklarda gözümüz yoktur!” sözünü de bu örneğe eklediğimizde Lozan’da nasıl bir teslimiyet gösterildiği açığa çıkmış olur.

Her Şey Lozan’dan Sonra Oldu, Lozan’da Ne Oldu?

1- Henüz halife sağ, Hilâfet yönetimi devam ediyor iken; Avrupalı devletler Ankara’daki TBMM’ni muhatap alarak gayrimeşru bir antlaşmaya imza attılar.

2- Türkiye delegasyonu başkanı İsmet İnönü, kaldığı otelin lobisinde Türk ve yabancı gazetecilere düzenlediği basın toplantısında yaptığı açıklamada “Büyük fedakârlıklar yaptım, her şeyi kabul ettim...” dedi.

3- Sınırlar talan edildi.

4- Misak-ı Milli sınırları içindeki Musul, Kerkük, Süleymaniye ve Ortadoğu petrol yatakları İngilizlere, Hatay ise Franszılara bırakıldı. Bunun yanında 12 ada İtalyanlara, İmroz, Bozcaada ve Tavşanlı adaları dışındaki bütün Ege adaları Yunanistan’a 1571’den beri Osmanlı'ya ait olan Kıbrıs ise yine İngilizlere bırakıldı.

5- Serbest Ticaret Anlaşması gereği Boğazlardaki hâkimiyet Osmanlı’nın elinden alındı. Avrupalı devletler boğazlardan geçiş konusunda özgür bırakıldı. 1936’da imzalanan Montrö ile “Boğazlar bizim oldu!” diye sevinç çığlıkları atanlar hâlâ Lozan'ı zafer olarak göstermeye çalışıyorlar! Oysa boğazlar hâlâ tam anlamıyla bizim sayılmaz!

6- Yabancı okullar ve azınlık hakları konusu gayrimüslimler lehine karara bağlandı. Böylelikle İslâm topraklarında misyonerlik faaliyetleri meşruiyet kazanmış oldu.

7- Yunan’ı denize döktük ama nüfusunun yüzde 70’i Müslüman olan Batı Trakya masada Yunanlılara verildi. Yunanistan’dan almamız gereken 190 milyar dolar savaş tazminatından vazgeçildi.

8- Savaştan önce Osmanlı Devleti’nin İngilizlere iki savaş gemisi için ödediği 3 milyar dolardan vazgeçildi.

9- 254 bin şehit verdiğimiz Çanakkale, Arıburnu İngilizlere verildi. Evet yanlış duymadınız! 129. Maddeye göre İngilizler mezar bulunmayan arazileri de kapsayacak şekilde Arıburnu’nda (Anzak burnu) toprak sahibi oldu.

10- Lozan’a giderken 12 milyon km2 toprağımız vardı. Dönerken 783 bin km2 torağımız kaldı.

Topraklar Talan Edildi Sıra Hilâfet’in Kaldırılmasında

Tüm bu maddeler, Lozan Antlaşması’nın resmî ve bilindik maddeleridir. Bu antlaşma sürecinde İngiltere ve Fransa’dan çok sayıda yetkili, TBMM yetkilileri ile peyderpey görüşmek üzere ziyaretlerde bulunuyorlardı. Neredeyse her ziyaret sonrasında TBMM Reisi M. Kemal meclisteki konuşmalarında daha saldırgan ve tehditkâr oluyor, Hilâfet’in ilga edilmesi için milletvekillerine korku salıyordu. Zira İngilizler Lozan sonrasında ikili devlet anlayışı yerine Ankara Hükümeti’nden yana taraf olup Hilâfet’i kaldırmaları şartıyla kendilerini destekleyeceklerini vaat etmişlerdi.

Nihayetinde usulsüz bir şekilde imza yetkisi alan İsmet İnönü, antlaşmayı 24 Temmuz 1923 tarihinde imzaladı. Ancak meclisin bu ihanet antlaşmasını imzalamayacağı açıktı. Buna da bir çare düşünüldü: Meclis, zorbalıkla feshedildi. Bu meclisin yerine önlerine gelen her şeyi kayıtsız ve şartsız kabul edecek mebuslardan oluşan II. Büyük Millet Meclisi, 2 Ağustos 1923’te kuruldu ve iş başı yaptı. II. Meclis ilk iş olarak 28 Ağustos 1923’te Lozan’ı onaylayıp yürürlüğe koydu.

Türkiye 24 Temmuz 1923’te Lozan antlaşmasını imzaladı, lakin İngiltere imzalamadı. Tam 1 yıl Lozan’ın gizli maddelerinin yerine getirilmesini bekledi.

Bundan sonra neler oldu:

Öncelikle saltanatın kaldırılmasına karşı gelenlerin önüne geçmek için “Hıyanet-i Vataniye Kanunu”na şu cümle eklendi: "Saltanatın kaldırılmasını değiştirmek istemek ya da bunu eleştirmek vatana ihanettir."

29 Ekim 1923’te Cumhuriyet ilan edildi ve laikliğin teminatı olarak gizli antlaşmanın ilk maddesi böylelikle yerine getirilmiş oldu.

3 Mart 1924’te Hilâfet kaldırılmasıyla ikinci madde, hemen ertesi gün halife ve tüm ailesi sürgün edilmesiyle üçüncü madde, son olarak da halifenin tüm mallarına el konulmasıyla dördüncü madde yerine getirildi.

13 Ekim 1923, İstanbul başkent olmaktan çıkarılarak başkent Ankara’ya taşındı.

12 Haziran 1924, camilerin satılması ve kapatılması kararı alındı. (4000’e yakın cami satıldı, bazıları bar, kumarhane, içkili mekân ya da ahır oldu.)

16 Temmuz 1924, İngiltere tüm istekleri yerine getirildikten sonra Lozan'ı imzaladı.

Bu şekilde Hilâfet yıkıldı, Müslümanların İslâm ve Kur’an ile bağı koparılıp atıldı.

Lozan Hakkında Neler Söylendi?

“Asıl bundan sonra Türkler bittiler. Bir daha eski günlerine kesinlikle kavuşamayacaklardır. Zira biz onları Lozan Antlaşmasıyla ruhen, imanen öldürdük. Türkler İslâm'dan uzaklaştırılacaklardır. Bunun için İsmet İnönü bize söz verdi.”[3]

“Siz Türkiye’nin mülki tamamiyetini kabul edin, ben onlara İslâmiyet'i ve İslâm temsilciliğini (halifeliği) ayaklar altında çiğnetmeyi taahhüt ediyorum.”[4]

“Türkler Lozan’da zafer kazandığını iddia ediyorsa evlerinin harabeleri üstünde şarkı söyleyerek dans eden körler olduklarını söyleyebilirim.”[5]

Tarih kitaplarının derinliklerinde Hristiyan ve Yahudi kişiliklerin bu ve benzeri yüzlerce açıklamasına rastlamak mümkündür. Ancak Lozan’ın nasıl bir hezimet olduğunu anlamak için cumhuriyet sonrasında yaşananlara bakmak bile yeterlidir.

Zira İslâm ümmeti olarak bizler Lozan’dan sonra kurulan laik cumhuriyeti; İstiklal Mahkemeleri’nden, Takrir-i Sükûn kanunlarından, Şeyh Saidlerden, İskilipli Atıflardan, ezanın Türkçe okutulmasından, darağaçlarından, çıplaklık yarışmalarından, günah bataklıklarından, fakirlikten, yoksulluktan ve çağımızın en büyük yalanı olan demokrasiden tanıyoruz.

Tüm bunlardan sonra Lozan Barış Anlaşması’nı övmek, Lozan’da çizilen sınırlara bağlı kalmak ve Lozan’ı kurtuluş kabul etmek basiretsizlikten öte bir şeydir. Lozan Hilâfet’in ilga edilmesidir. Lozan, İslâm ümmetinin parçalanması demektir ve Lozan, ihanetin resmi demektir. Zilleti ve küçülmeyi bağımsızlık kabul eden Batı akıllı yönetici ve siyasetçiler onu tapu senedi olarak göstermeye çalışsa da Lozan topraklarımıza, inancımıza ve geleceğimize konulan ağır bir ipotektir. Zira savaş yenilince değil, düşmana benzeyince kaybedilir.



[1] İnönü’nün Hatıraları, Ulus Gazetesi 24 Temmuz 1968 tarihli nüsha

[2] İnönü’nün Hatıraları, Ulus Gazetesi 5 Nisan 1969 tarihli nüsha

[3] İngiltere Dışişleri Bakanı Lord Curzon

[4] Yahudi Haham Haim Nahum

[5] Mgr Lagier


Yorumlar

    Henüz yorum yapılmamış

Yorum Yaz