Bildiğiniz gibi 24 Temmuz bizdeki adıyla
“Lozan Barış Konferansı” Batılı kâfirlerin tabiriyle “Şark İşleri
Konferansı”nın yıl dönümüdür. Konferansın ismi dahi hedefi barizleştirmesi ve
konuyu sınırlandırması açısından önemlidir. Evet isminden de anlaşılacağı üzere
mesele sadece Türkiye ile sınırlı değildir. Bilakis mesele tüm şark için yani
tüm İslâm beldeleri için bir çözüm arayışıdır. Zira İtilaf Devletleri’nin
savaşa girdiği devlet bugünkü Türkiye Cumhuriyeti değil, İslâmi beldelerin birçoğunda
hakimiyeti bulunan Osmanlı Hilâfet Devleti’dir. Bu gerçeğe binaen -zafer veya
yenilgi olması bir yana- Lozan’da temsil ve imza yetkisi meşru Osmanlı
hükümetinde olması gerekirken anlaşma oldu bitti ile kurulan yeni Ankara
hükümeti tarafından imza edilip yürürlüğe konulmuştur. Resmî tarih
yazıcılarının gayrimeşru olanı meşru gösterme çabası bu gerçeği değiştirmez.
Çünkü gerçekler açığa çıkmaya mukadder olan doğası gereği peşinden koşan
insanları yanıltmazlar. Tarih ise böyle değildir. Her ne kadar olayları anlama
ve geleceğe yön verme açısından başvurulan bir kaynak olsa da tarihin
inandırıcılığı hakikatler ile örtüşmesine bağlıdır.
Bu girizgahtan
sonra Lozan Antlaşması’nın öncesine ve arka planına ışık tutarak tapu senedi mi
yoksa ağır ipotek mi sorusunun cevabını arayalım.
I. Dünya Savaşı ve
Sevr Projesi
Siyasi tarihi incelediğimizde görürüz ki I. Dünya
Savaşı İngiltere, Almanya, Fransa ve Rusya gibi büyük devletlerin kendi
bölgelerindeki birleşme ve olgunlaşma süreçlerini tamamladıktan sonra dünya
üzerinde sömürge ve egemenlik mücadelesine giriştikleri, Osmanlı Hilâfet
Devleti’nin ise çöküşe geçtiği bir zamana tekabül eder. I. Dünya Savaşı ilk
başlarda “Avrupa Savaşı” olarak anılıyordu. Ancak Batılı kâfirlerin
yüzyıllardır boyun eğdikleri İslâmi siyasi bir güç olan ve eşsiz stratejik
konumu ile değerli yer altı kaynaklarını bünyesinde barındıran Osmanlı Hilâfet Devleti’ni
parçalama fırsatı sunduğundan Osmanlı Devleti de bir şekilde savaşa dahil
edildi. Zira o tarihlerde Osmanlı yönetimine Batı’nın “kale içten yıkılır”
politikaları neticesinde devşirdikleri “hürriyet” hayranı ittihatçılar hakimdi.
İşte o bir avuç maceraperest ittihatçının kısmen ihmal ve basiretsizliği kısmen
de ihaneti ile Osmanlı Hilâfet Devleti Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ve
Almanya’nın da içerisinde yer aldığı İttifak Devletleri’nin yanında savaşa
girdi. Karşı cephede ise İtilaf Devletleri vardı ki İngiltere, İtalya, Fransa,
Rusya, Japonya, Sırbistan, Yunanistan bu devletlerden bazılarıydı.
1918’de imzalanan Mondros Ateşkes
anlaşmasıyla I. Dünya Savaşı bittiğinde İtilaf Devletleri büyük ölçüde galip
geldi. Osmanlı Hilâfet Devleti ise topraklarının büyük kısmını kaybetti ve
mağlup oldu. Savaşın sonucunda firar eden ittihatçı liderler Osmanlıyı Sevr
Antlaşması ile yüz yüze bıraktı. Burada dikkat çekici olan husus, savaş
sonrasında İtilaf Devletleri ile Avusturya arasında Saint Germain Antlaşması,
Macaristan arasında Trianon Antlaşması ve Bulgaristan arasında Neuilly
Antlaşması imzalanmasına rağmen Osmanlı Devleti ile 1919 Mayıs'ında hâlâ bir barış
antlaşması imzalanmaması ve görüşmelerin belirsiz bir geleceğe ertelenmesiydi.
Bunun nedeni İtilaf Devletleri'nin Osmanlıyı paylaşmadaki anlaşmazlığı olarak
görünse de asıl gecikme İtilaf Devletleri’ni komuta eden İngiltere’nin
Osmanlıyı kimseyle paylaşmak istemeyişidir. Nitekim İngilizlerin Fransızları,
İtalyanları ve sair devletleri Türkiye’den siyasete uygun bir şekilde
uzaklaştırıp tek başına egemen olma düşüncesinde olduğu, yaptığı manevralarla
açığa çıkmaktadır. İlk adım olarak dünyada hiçbir devletin kabul edemeyeceği
kadar tahkir içeren Sevr Antlaşması Osmanlı Devleti’ne dayatıldı. Bilindiği
gibi Lozan Antlaşması’nı bir zafer olarak göstermeye çalışanların, onu Sevr
Antlaşması ile kıyaslamak başlıca taktikleridir. Halbuki Sevr Antlaşması ittihatçı
güruhun getirdiği bir felaket olarak hazin bir mağlubiyetten sonra Osmanlı Hilâfet
Devletine ölümü gösterip sıtmaya razı etmek için teklif edilmiş habis bir
projedir. Aslında Sevr bir Antlaşma bile değildir. Osmanlı dahil hiçbir ülke
ciddiye alıp parlamentosuna getirmemiştir. Yunanistan hariç hiçbir taraf
ülkenin meclisi ve devlet başkanı onaylamamıştır. Osmanlı Devleti kendisine 24
saat süre tanındığı için savaş yeniden başlamasın diye zaman kazanmak amacıyla
heyetine imzalatmış ancak meclise getirmemiş ve Sultan Vahdettin de
onaylamamıştır.
Sultan Vahdettin
Sevr için “Mecelle-i Mesaib (Musibetler Mecmuası)” ve “Sevr ne bir antlaşma
ne de bir pakttır. Kötülüğün baştan aşağı ta kendisidir.” demiştir. Ayrıca
Sevr görüşmeleri için Paris’e giden eski sadrazam Ahmet Tevfik Paşa, barış
şartlarını öğrendikten sonra İstanbul’a gönderdiği telgrafta; barış şartlarının
“Devlet mefhumu ile kabil-i telif olmadığını” (devlet kavramı ile
bağdaşmadığını) bildirerek görüşmelerden çekilmiştir. Dahası Lozan baş
murahhası İsmet İnönü bile hatıratında Lozan kısmına başlarken bir sürçi lisan
olarak: “Birinci Dünya Harbi’nden sonra Türkiye ile barış yapmak için teklif
olunan projelerden birincisi 10 Ağustos 1920’de Sevr’de imzalanmış…”[1] demektedir.
Dolayısıyla hem
yapılan açıklamalardan hem de yürürlüğe konulmayışından Sevr bir anlaşma olarak
kabul edilemez ve Lozan’ın bahanesi olamaz!
Lozan’a Giden Yol
İtilaf Devletleri’ni
komuta eden İngiltere, asıl amacı olan Hilâfet’i ortadan kaldırmak, ulusçuluk
ve vatancılık temelinde parçalanmış, servetlerine el konulmuş ve toprakları
ipotek altına alınmış laik bir ülke inşa etme işini mevcut Hilâfet yönetimine
kabul ettiremeyeceğini bildiğinden M. Kemal liderliğinde yeni bir hükümet
kurulmasının önünü açmıştır. İngilizler İstanbul’u işgal edip halifeyi kuşatma
altına alarak siyasetten uzak tutarken, Ankara Hükümeti’ni öne çıkararak ona
kurtarıcı rolünü bahşetmekteydiler. Bu durumu İngiltere’nin iki taraflı oynama
siyasetinde görüyoruz.
Şöyle ki İtilaf Devletleri’ni
İngilizler komuta etmekteydi. İtilaf Devletleri Başkumandanı ise İngiliz Sir
Harington’dur. Ayrıca Yunanları savaşa dahil edenlerin de yine İngilizler
olduğunu biliyoruz. Zira Yunanistan İtilaf Devletleri içinde yer almaktadır.
İngilizler bir taraftan İtilaf Devletleri’ni istedikleri şekilde yönlendirirken
diğer taraftan Ankara Hükümeti’ni el altından desteklemektedir. Osmanlı gibi
köklü bir devletin elini kolunu bağlamaya güç yetirebilen İngilizler ne
hikmetse Ankara’da kurulan körpe hükümete baskı ve yaptırım uygulamakta aciz(!)
kalmıştır. Bu acizliğin sebebini Harington’un ölümünden sonra Londra Times
Gazetesi’nde onunla ilgili yayınlanan makaleden dinleyelim. Makalede aynen
şöyle denilmektedir:
"1921’de
Yunanlar Türklere yönelince Müttefik Devletler Kuvvetler Komutanı Sir Harington’a,
Mustafa Kemal ile yardımlaşmak için geniş salahiyetler verildi."
Yazıda geçen
yetkinin niçin verildiği ve bu yetkiden kimlerin nasıl nasiplendiğini anlamak
için kâhin olmaya gerek yoktur. Nitekim Yunan’ı denize dökerek “Kurtuluş
Savaşı”ndan galip(!) ayrılan “kurtarıcı” Ankara Hükümeti Mudanya Mütarekesi (11
Ekim 1922) ile rüştünü ispat etmiş(!) barış görüşmelerine hızlı bir şekilde
başlama kararı almış ve böylece “Şark İşleri Konferansı”nın ilk adımı
atılmıştır. İşin ilginç tarafı “Kurtuluş Savaşı”nda İtilaf Devletleri’ne karşı
savaşılmasına rağmen tarih kayıtlarında sadece Yunan’ın İzmir’de denize
dökülmesi(!) geçmektedir. İngilizler ise hâlâ İstanbul’dadır ve işi bitene
kadar da orada kalacaktır.
Bundan sonra sıra
kendilerine yardım edilen M. Kemal ve arkadaşlarının alınan yardımların
karşılığı olarak sömürgeci kâfirlerin isteklerini yerine getirmesine gelmiştir.
Planın en zor kısmı da burasıdır. Keza istek listesinin en başında İslâm’ın
vazgeçilmezlerinden biri olan Hilâfet’in kaldırılması vardır. Azınlıklar,
sınırlar ve borçlar gibi diğer meseleler ilk isteği gerçekleştirmeyi kabul
edenler için çok kolay feda edilebilirdi. Nitekim öyle de oldu. İşe önce
halifenin yetkilerinin kısıtlanması ve saltanat yetkisinin elinden alınmasıyla
başlanıldı. Ancak halifeden saltanat yetkisinin alınması olaylı oldu. Zira meclis
böyle bir adımı kabul edecek kadar şahsiyetsiz insanlardan kurulu değildi. M.
Kemal’in Vahdettin’in azledilip saltanatın meclise verilmesi teklifini görüşmek
için bir komisyon kuruldu. Komisyon araştırma ve istişarelerden sonra bu
teklifi reddetti. Bunun üzerine kürsüye çıkan M. Kemal şöyle dedi:
“Efendiler! Osmanlı
Sultanı, hâkimiyetini milletten kuvvetle almıştır. Millet de onu ondan kuvvetle
geri almaya azmetmiştir. Saltanatın mutlaka Hilâfet’ten ayrılıp ilga edilmesi
lazımdır. Siz muvafakat etseniz de etmeseniz de bu olacaktır. Çaresiz
bazılarının başları bu arada kesilecek!”
Yanında silahlı
adamları olduğu hâlde şöyle devam etti: “Ben inanıyorum ki meclis bu teklifi
ittifakla kabul edecek! Elleri kaldırarak tasvip kâfidir!” Bu sırada teklif
tasvibe arz edildi. Çok az sayıdaki mebus teklifi kabul ettiklerinin işareti
olarak ellerini kaldırdılar. Fakat Reis “Meclis teklifi ittifakla kabul
etmiştir!” diyerek neticeyi ilan etti. Mebuslardan bazıları sıraların
üzerine çıkarak “Bu doğru değildir! Biz muvafakat etmiyoruz!” diye
itiraz ettilerse de M. Kemal'in adamları onları susturdu. Bundan sonra Meclis
tarafından Vahdettin’in yerine Abdülmecid Müslümanların halifesi olarak ilan
edildi.
Bu olay üzerine
Vahdettin “İslâm Âlemine Bir Beyanname” adıyla kaleme aldığı yazıda
Ankara ve İstanbul arasındaki ihtilafın giderilmesi için fedakârlık göstermede
kusur etmediğini fakat Hilâfet’in hüküm ve nüfuzundan soyutlanması ile
başkentin İstanbul’dan Anadolu’ya geçirilmesine karşı çıktığını belirttikten
sonra “Şimdi bana haksızca vatan ihaneti isnat edenler, Hilâfet’i gücünden
ve etkisinden soyutlayarak ve hukukunu ortadan kaldırarak Saltanat-ı
Muhammediye’yi yıktılar ve bununla yalnız vatanlarına değil, bütün İslâm
âlemine hıyanet ettiler.” diyerek arz-ı hâl etti.
İşte böyle bir
oldubittiyle halifeden saltanat yetkisi alındı. Bu olay Lozan’a davet
edildikten 14 gün sonra yani 1 Kasım 1922’de vuku bulmuştur. Bu gelişmelerden
sonra Ankara Hükümeti artık konferansa tek muhatap olarak gitmeyi hak etmişti(!).
20 Kasım 1922’de nihayet Lozan Konferansı açıldı. Osmanlı Devleti namına yalnız
Ankara heyeti hazır bulunuyordu. Bu heyet I. Dünya Savaşı’nda mağlup olan
Osmanlı Devleti’nin mümessili addedildi. İngiliz heyetine Hariciye Vekili
Curzon başkanlık ediyordu. Konferans çalışmalara başladı. Konferansın akdi
esnasında İngiliz heyeti başkanı Curzon, Türklere istiklal verilebilmesi için
dört şart ileri sürdü.
Bu şartlar
şunlardı: Hilâfet tam manasıyla ilga edilecek, halife hudut dışına sürülecek,
malları müsadere edilecek, devletin laikliğe dayandığı ilan edilecek. Bunlar
kayıtlara geçirilmeyen ancak kulaktan kulağa ve dilden dile dolaşan “Şark
İşleri Konferansı”nın gizli maddeleridir ki bu maddelerin gerçekliliğine zaman
şahitlik etmiştir. Hatta zamanın şahitlik etmesinden önce baş vekil Rauf Bey ve
meclis bu gizli maddelere vakıf olduklarından İsmet İnönü’nün Lozan’a
gönderilmesini kabul etmemiş ve imza yetkisi vermemiştir. M. Kemal Meclise
rağmen İsmet İnönü’yü hariciye vekili olarak atamış ve usulsüz bir şekilde imza
yetkisini kendisi vermiştir.
Lozan’da
kaybedilenlere geçmeden önce sözde bağımsızlığımızı kazanmak ve haklarımızı
korumak için Lozan’a gönderilen İsmet İnönü’nün nasıl bir kafa yapısına sahip
olduğunu anlamak için bir örnek vermek istiyorum.
İnönü, Batı’ya topyekûn
teslimiyeti Ulus Gazetesi’nde yer alan hatıralarında kayıtlı şu satırlarla
açıkça ortaya koymaktadır:
“Şapka İnkılabından
sonra diğer bir arkadaşımızın, Ankara Valisi Yahya Galip Bey’in bir ziyaretini
hatırlarım. Aynı zamanda mebus olarak bulunan Yahya Galip Bey de çok
yakınımızdı. Bir teklifi vardı. Nedir? dedim. ‘Şapkanın orta yerine bir ay
yıldız koyalım. Diğer milletlerden farkımız belli olur’ dedi. Teklifi bu. Yahya
Galip Bey’e: Canım biz bunları farkımız olmasın diye yapıyoruz. Sen ne teklif
ediyorsun!’ tarzında çıkıştım.”[2]
Aynı İnönü’nün II.
Dünya Savaşı sırasında İtalyanlar 12 adayı devretmeyi teklif ettiklerinde “Bizim
yabancı topraklarda gözümüz yoktur!” sözünü de bu örneğe eklediğimizde
Lozan’da nasıl bir teslimiyet gösterildiği açığa çıkmış olur.
Her Şey Lozan’dan
Sonra Oldu, Lozan’da Ne Oldu?
1- Henüz halife
sağ, Hilâfet yönetimi devam ediyor iken; Avrupalı devletler Ankara’daki TBMM’ni
muhatap alarak gayrimeşru bir antlaşmaya imza attılar.
2- Türkiye
delegasyonu başkanı İsmet İnönü, kaldığı otelin lobisinde Türk ve yabancı
gazetecilere düzenlediği basın toplantısında yaptığı açıklamada “Büyük
fedakârlıklar yaptım, her şeyi kabul ettim...” dedi.
3- Sınırlar talan
edildi.
4- Misak-ı Milli
sınırları içindeki Musul, Kerkük, Süleymaniye ve Ortadoğu petrol yatakları
İngilizlere, Hatay ise Franszılara bırakıldı. Bunun yanında 12 ada İtalyanlara,
İmroz, Bozcaada ve Tavşanlı adaları dışındaki bütün Ege adaları Yunanistan’a
1571’den beri Osmanlı'ya ait olan Kıbrıs ise yine İngilizlere bırakıldı.
5- Serbest Ticaret
Anlaşması gereği Boğazlardaki hâkimiyet Osmanlı’nın elinden alındı. Avrupalı
devletler boğazlardan geçiş konusunda özgür bırakıldı. 1936’da imzalanan Montrö
ile “Boğazlar bizim oldu!” diye sevinç çığlıkları atanlar hâlâ Lozan'ı
zafer olarak göstermeye çalışıyorlar! Oysa boğazlar hâlâ tam anlamıyla bizim
sayılmaz!
6- Yabancı okullar
ve azınlık hakları konusu gayrimüslimler lehine karara bağlandı. Böylelikle
İslâm topraklarında misyonerlik faaliyetleri meşruiyet kazanmış oldu.
7- Yunan’ı denize
döktük ama nüfusunun yüzde 70’i Müslüman olan Batı Trakya masada Yunanlılara
verildi. Yunanistan’dan almamız gereken 190 milyar dolar savaş tazminatından
vazgeçildi.
8- Savaştan önce
Osmanlı Devleti’nin İngilizlere iki savaş gemisi için ödediği 3 milyar dolardan
vazgeçildi.
9- 254 bin şehit
verdiğimiz Çanakkale, Arıburnu İngilizlere verildi. Evet yanlış duymadınız!
129. Maddeye göre İngilizler mezar bulunmayan arazileri de kapsayacak şekilde
Arıburnu’nda (Anzak burnu) toprak sahibi oldu.
10- Lozan’a
giderken 12 milyon km2 toprağımız vardı. Dönerken 783 bin km2
torağımız kaldı.
Topraklar Talan
Edildi Sıra Hilâfet’in Kaldırılmasında
Tüm bu maddeler,
Lozan Antlaşması’nın resmî ve bilindik maddeleridir. Bu antlaşma sürecinde
İngiltere ve Fransa’dan çok sayıda yetkili, TBMM yetkilileri ile peyderpey
görüşmek üzere ziyaretlerde bulunuyorlardı. Neredeyse her ziyaret sonrasında
TBMM Reisi M. Kemal meclisteki konuşmalarında daha saldırgan ve tehditkâr oluyor,
Hilâfet’in ilga edilmesi için milletvekillerine korku salıyordu. Zira
İngilizler Lozan sonrasında ikili devlet anlayışı yerine Ankara Hükümeti’nden
yana taraf olup Hilâfet’i kaldırmaları şartıyla kendilerini destekleyeceklerini
vaat etmişlerdi.
Nihayetinde usulsüz
bir şekilde imza yetkisi alan İsmet İnönü, antlaşmayı 24 Temmuz 1923 tarihinde
imzaladı. Ancak meclisin bu ihanet antlaşmasını imzalamayacağı açıktı. Buna da
bir çare düşünüldü: Meclis, zorbalıkla feshedildi. Bu meclisin yerine önlerine
gelen her şeyi kayıtsız ve şartsız kabul edecek mebuslardan oluşan II. Büyük
Millet Meclisi, 2 Ağustos 1923’te kuruldu ve iş başı yaptı. II. Meclis ilk iş
olarak 28 Ağustos 1923’te Lozan’ı onaylayıp yürürlüğe koydu.
Türkiye 24 Temmuz
1923’te Lozan antlaşmasını imzaladı, lakin İngiltere imzalamadı. Tam 1 yıl
Lozan’ın gizli maddelerinin yerine getirilmesini bekledi.
Bundan sonra neler
oldu:
Öncelikle
saltanatın kaldırılmasına karşı gelenlerin önüne geçmek için “Hıyanet-i
Vataniye Kanunu”na şu cümle eklendi: "Saltanatın kaldırılmasını
değiştirmek istemek ya da bunu eleştirmek vatana ihanettir."
29 Ekim 1923’te
Cumhuriyet ilan edildi ve laikliğin teminatı olarak gizli antlaşmanın ilk
maddesi böylelikle yerine getirilmiş oldu.
3 Mart 1924’te
Hilâfet kaldırılmasıyla ikinci madde, hemen ertesi gün halife ve tüm ailesi
sürgün edilmesiyle üçüncü madde, son olarak da halifenin tüm mallarına el
konulmasıyla dördüncü madde yerine getirildi.
13 Ekim 1923,
İstanbul başkent olmaktan çıkarılarak başkent Ankara’ya taşındı.
12 Haziran 1924, camilerin
satılması ve kapatılması kararı alındı. (4000’e yakın cami satıldı, bazıları
bar, kumarhane, içkili mekân ya da ahır oldu.)
16 Temmuz 1924,
İngiltere tüm istekleri yerine getirildikten sonra Lozan'ı imzaladı.
Bu şekilde Hilâfet
yıkıldı, Müslümanların İslâm ve Kur’an ile bağı koparılıp atıldı.
Lozan Hakkında
Neler Söylendi?
“Asıl bundan sonra
Türkler bittiler. Bir daha eski günlerine kesinlikle kavuşamayacaklardır. Zira
biz onları Lozan Antlaşmasıyla ruhen, imanen öldürdük. Türkler İslâm'dan
uzaklaştırılacaklardır. Bunun için İsmet İnönü bize söz verdi.”[3]
“Siz Türkiye’nin
mülki tamamiyetini kabul edin, ben onlara İslâmiyet'i ve İslâm temsilciliğini (halifeliği)
ayaklar altında çiğnetmeyi taahhüt ediyorum.”[4]
“Türkler Lozan’da
zafer kazandığını iddia ediyorsa evlerinin harabeleri üstünde şarkı söyleyerek
dans eden körler olduklarını söyleyebilirim.”[5]
Tarih kitaplarının
derinliklerinde Hristiyan ve Yahudi kişiliklerin bu ve benzeri yüzlerce
açıklamasına rastlamak mümkündür. Ancak Lozan’ın nasıl bir hezimet olduğunu
anlamak için cumhuriyet sonrasında yaşananlara bakmak bile yeterlidir.
Zira İslâm ümmeti
olarak bizler Lozan’dan sonra kurulan laik cumhuriyeti; İstiklal
Mahkemeleri’nden, Takrir-i Sükûn kanunlarından, Şeyh Saidlerden, İskilipli Atıflardan,
ezanın Türkçe okutulmasından, darağaçlarından, çıplaklık yarışmalarından, günah
bataklıklarından, fakirlikten, yoksulluktan ve çağımızın en büyük yalanı olan
demokrasiden tanıyoruz.
Tüm bunlardan sonra
Lozan Barış Anlaşması’nı övmek, Lozan’da çizilen sınırlara bağlı kalmak ve
Lozan’ı kurtuluş kabul etmek basiretsizlikten öte bir şeydir. Lozan Hilâfet’in
ilga edilmesidir. Lozan, İslâm ümmetinin parçalanması demektir ve Lozan,
ihanetin resmi demektir. Zilleti ve küçülmeyi bağımsızlık kabul eden Batı akıllı
yönetici ve siyasetçiler onu tapu senedi olarak göstermeye çalışsa da Lozan
topraklarımıza, inancımıza ve geleceğimize konulan ağır bir ipotektir. Zira savaş
yenilince değil, düşmana benzeyince kaybedilir.
[1]
İnönü’nün Hatıraları, Ulus Gazetesi 24 Temmuz 1968 tarihli nüsha
[2]
İnönü’nün Hatıraları, Ulus Gazetesi 5 Nisan 1969 tarihli nüsha
[3]
İngiltere Dışişleri Bakanı Lord Curzon
[4]
Yahudi Haham Haim Nahum
[5]
Mgr Lagier


Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış