Ayasofya’nın
açılmasının ardından Hilâfet tartışmaları başladı. Hilâfet’in gündeme geldiği
tüm zamanların bilindik argümanları bu tartışmalar sırasında yine boca edildi.
Yaşadığımız
şehirleri, binaları, görkemli tünelleri, çılgın projeleri yapan, planlayan
mühendisler olduğu gibi dünyaya, hayata, siyasete ve devletlerarası siyasi
dengelere ve dahi geleceğe bakışımızı şekillendiren algı mühendislerinin de
olduğu biliyoruz. Bu bağlamda emperyalizmin açtığı siperlerde kapitalist sömürü
ideolojisinin nöbetine yazılan güdümlü aydın ve siyasilerin ümmetimizin
algılarını şekillendirmek, özgüvenini çökertmek için çırpınmalarını,
oryantalistlerin mutfağında pişirilmiş demagojilerin Hilâfet umutlarını boğmak
için canhıraş kamuoyuna servis edildiğini ümmet olarak izliyoruz. Bu yazıda Hilâfet
tartışmalarının bilindik demagojileri incelenecek. Özellikle de Aydın Tonga[1],
Taha Akyol[2],
Tayfun Atay[3]
beylerin konuyla ilgili yazıları dikkate alınacak. Yeri geldiğinde ayrıntılı
bilgi için ilgili kaynaklara veya konuyla ilgili yapılmış akademik çalışmalara
atıfta bulunulacak.
1. Bunca Mezhep Meşrep Var, Hilâfet Birleştirici Olamaz!
Şu memlekette
binlerce vakıf, dernek, meslek odaları, sivil toplum kuruluşu var. 81 ili olan
memleketin 86 partisi var, sadece meclis içinde 4 parti var. Ve bu partiler
politik eğilimleri açısından birbirine uç kutuplarda olmalarına rağmen meclis
çatısı altında birleşebiliyorlar; onları birleştiren kurumsal bir çatı var.
Esasında bu sayısız derneği, vakfı, meslek odalarını, siyasi partileri
birleştiren anayasa ve kanunlardır, özellikle siyasi partiler kanunu ve meclis
iç tüzüğüdür. Bu partilerin hiçbiri anayasanın belirlediği çerçevesinin dışına
çıkamaz. Özellikle de misakı milli, bayrak, devletin bütünlüğü, niteliği vb.
konularda. Her daim ittifak hâlindedirler. Demek ki uç kutuplarda politik
tercihleri olmasına rağmen partileri birleştiren hukuktur, kanundur, kurumsal
anlamda meclis çatısıdır, meclisin iç tüzüğüdür. Partilerin üyelerinin
bulunduğu meclis alt komisyonlarında bir kanun taslağı üzerinde görüşmeler
sırasında partilerin zaman zaman kavga ettiklerini görüyoruz. Komisyonlarda
hazırlanan taslakların genel kurul görüşmelerinde yine partilerin, koca koca
milletvekillerinin yumruklu, galiz küfürlü tartışma ve kavgalarına şahit
oluyoruz. Ama sonunda ne oluyor? İç tüzük gereği ya salt çoğunluk ya da 2/3 oy
oranı ile tasarı/teklif kanunlaşıyor ve tüm tartışma ve kavgalar bitiyor. İşte
en son örneğini Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde gördük. CHP lideri Kemal
Kılıçdaroğlu “Başkanlığı kan dökmeden getiremezsin!”[4]
demişti. Düşünün kanlı bıçaklı oldukları bir konuda dahi ne oldu? İç tüzük
işletilerek meclisten referandum kararı çıktı, halka sunuldu ve sistem değişti.
Müzakere süreçlerinde birbirine uç noktalarda duran partiler bir kanun
teklifinin onaylanması ve resmî gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesiyle
birlikte kanuna uymak durumunda kalıyorlar. Düşünün “Kan dökmeden
getiremezsin!” diyen Kılıçdaroğlu dahi bugün Cumhurbaşkanlığı sistemine
tabi bir vatandaş olarak yaşamını sürdürüyor.
Şimdi bu karar mekanizmalarından
yoksun bırakarak birbirine düşürdüğünüz Müslümanların haline bakarak “Bunca
mezhep, meşrep farklılığı var, Müslümanlar asla birleşemez!” yalanını
uyduruyorsunuz. Müslümanlara dinlerini mi öğretiyorsunuz? Hukukun nasıl
üretileceğini (şer’î hükmün nasıl istinbat edileceği) mi öğretiyorsunuz? Değil
siz, kıblegâh edindiğiniz Batı, hukukun alfabesini bilmezken Müslümanlar
dünyaya hukuk nedir, hukuk felsefesi ve metodolojisi/usulü fıkıh nedir,
öğretiyorlardı. Örneğin bu hukukun en temel kaidelerinden birisi “İmamın/hâkimin/devlet
başkanının kararı ihtilafı kaldırır.”[5]
kaidesidir. Bu kaide bir İslâmi yönetimde tüm mezheplerden ictihat ehliyetini
haiz âlimlerden oluşan bir meclis çatısı altında farklı içtihatların nihai
noktada karara bağlanacağı iç tüzük kuralların belirlenmesi gerektiğini ifade
eder ve bu görevi devlet başkanına verir.
Dolayısıyla
Müslümanların bir görüş üzerinde birleşememelerinin nedeni dinleri değil,
farklı dini görüşlerden birinin kanunlaştırılarak yürürlüğe konulabileceği
karar mekanizmalarından yoksun bırakan laik sistemlerdir. Bakın Müslümanlar
birleşebiliyor. Hac bunun en somut örneğidir. Ulus devletler suni sınırlarla
Müslümanları bölmüş olmasına rağmen birleşiyorlar. 60 İslâm beldesinden belki
bir o kadar da diğer ülkelerden Müslümanlar Kâbe’de bir tek imamın arkasında
birleşiyorlar. Namaz ahkâmı konusunda mensup oldukları mezhep ve meşreplerinin
farklı içtihatlarına rağmen bir mezhebin mensubu olan Kâbe imamının arkasında
birleşebiliyorlar. Aynı anda tekbir ile namaza başlayabiliyor, aynı anda rükû
ve secdeye varıyor, aynı anda selam veriyorlar. Bütün bunlar bir imam sayesinde
ve dinin cemaat namazıyla ilgili ahkâmına bağlılıkları sayesinde oluyor. Demek
ki sorun Müslümanlarda veya onların dinlerinde değil, bilakis dinlerini kamusal
alandan ayıran, onları kamu birliğini sağlayacak mekanizmalardan mahrum bırakan
sistemlerdedir. Hakemi olmayan bir maç değil 90 dakika 9 dakika bile oynanmaz,
oynanamaz. Sahadan hakemi çekmişsiniz, kati sonucu olan kaos ve kargaşayı
zumlayarak “Şunlara bak, şunlara, ikisi bile birleşemiyor!” diyorsunuz.
Bu şeytanın bile aklına gelmez.
2. Araplar Bizi Arkadan Vurdu
Hemen şu soruları
soralım. Antep’i kim işgal etti?
Edirne’yi kim işgal etti? İstanbul'u kim işgal etti?... Hani bunlar
içinde Araplar? Ama siz Antep'i işgal eden Fransız’ın laikliğini, Edirne’yi
işgal eden Yunan’ın demokrasisini, İstanbul'u işgal eden İngiliz’in parlamenter
sistemini, İslâm beldelerini kan gölüne çeviren, kaynaklarını sömüren
Amerika’nın başkanlık sistemini aldınız.
Araplar bizi
arkadan vurdu ise sizin bütün sistemlerinizi aldığınız işgalci devletlere karşı
Çanakkale’de bizimle omuz omuza savaşan ve hayatlarının baharında şehit olup
dedelerimizle bu topraklarda koyun koyuna yatan Şamlı, Halepli, Mekkeli,
Medineli, Kudüslü, Bağdatlı şehitler kim?
Ayrıca "biz"
diyorsunuz ya o biz kimdi? Osmanlı Hilâfet’i değil miydi? Yani Şerif Hüseyin
İngilizlerle iş tutup Hilâfet Devleti’ni arkadan vurmuştu. Peki, şimdi Hilâfet tartışmalarında Hilâfet’i
vuranlar kim? İngiliz’in arkadan vurduğu ve yıktığı Hilâfet’i kendi öz yurdunda
istemeyenler kim?
3. Şeriat Asma-Kesme
İslâm hukuku hiçbir
hukuk sisteminin görmediği bir muameleye uğratılarak sadece ceza hukuku
bağlamında yıllardır tartışma konusu yapılmaktadır. Bu tartışmalar Allah’ın
şeriatına düşmanlık besleyen ve Müslüman halkları dinlerinden nefret ettirme
amacı güden güdümlü aydınların yürüttüğü psikolojik savaş stratejisinin
parçasıdır. Aksi olsaydı geçmişte zekât verilecek fakirin bulunamadığı ekonomik
kalkınmışlık düzeyine insanları taşıyan şeriatı bu yönüyle de konuşurlardı.
Evet, ekonomiye dair hükümleri sayesinde, üstelik toprağa bağımlı basit
ekonomilerin olduğu dönemlerde şeriat bu kalkınmayı başardı. Hele paha biçilmez
madenlerin ekonomiye kazandırılabildiği bu çağda İslâm ekonomik sistemi
yürürlükte olsaydı bu toprakların insanları dünyanın en müreffeh insanları
olurdu. Vergi, elektrik, su, doğal gaz vb. giderleri olmazdı. Zira İslâm
şeriatı madenleri kamunun ortak mülkü kabul eder ve özelleştirilmesine izin
vermez. Dünyada gelir dağılımı dengesizliğine neden olan şey, bu servetlerin
özelleştirme politikaları ile tekelleştirilmesidir. Bugün sadece 8 zengin
dünyanın GSMH’nin yarısına denk bir serveti ellerinde toplamışlarsa bu
kapitalizm sayesindedir. Ve bir kişiye dokuz, dokuz kişiye bir dilim veren bu
sömürü düzenini değiştirme potansiyeline sahip sadece İslâm olduğundan,
insanlar dinlerinden nefret edinceye kadar ceza hukuku üzerinden şeytanlaştırma
devam edecektir, bunu biliyoruz.
Hâlbuki Amerika’da
da idam cezası var. Veya onu bırakın Amerika veya Avrupalı sömürgeci devletler
hepimizin gözleri önünde bitmeyen bir soykırım uygulayarak Müslümanlara
yıllardır insanlık dışı bir ceza sistemi uygulamıyor mu? Şu sizin hayran
olduğunuz İngiltere Hindistan'ı işgal ettiğinde Hint kumaşlarının kendi
ürünlerine rakip olmaması için, el tezgâhlarında kumaş dokuyan 100.000 Hintli
çıkrıkçının parmaklarını keserek cezalandırmadı mı? Fransızlar Cezayir’i işgal
ettiğinde 1,5 milyon insanı katlederek cezalandırmadı mı? İtalyanlar Libya’yı
işgal ettiğinde aynısını yapmadı mı? Ve hâlen bu Batılı ülkeler Ortadoğu’da
milyonlarca Müslümanı konvansiyonel ve kimyasal silahlar kullanarak en ağır
şekilde cezalandırmıyor mu? Bu emperyalist ülkeler jeopolitik ve ekonomik
çıkarlarının bekçiliğini yapmaktan başka hiçbir vasıfları olmayan diktatör
rejimleri ayakta tutarak yüz yıldır Ortadoğu, Asya ve Afrika’nın kaynaklarını
çalarak halklarını açlık ve yoksullukla cezalandırmıyor mu?
Sizde zerre kadar
insanlık değeri ve samimiyet varsa, sanayileşmiş ülkelerin ihtiyaç duydukları
ham maddelerin bulunduğu topraklarda dünyaya gelmiş olmaktan başka suçları
olmayan bu insanları tarihin görmediği en şeni katliamlarla cezalandıran,
ambargo vb. yöntemlerle ülkelerini açık hava ceza evine çeviren, ekonomik
zenginlikleri çalan bu ülkelerin barbarlıklarına bakarak İngilizlerin
demokrasisini, Fransızların laikliğini, İtalyanların ceza hukukunu vs.
almazdınız. Sizin düşmanlığınız Allah’ın şeriatına, İslâm’ın hukukuna. Aksi
olsaydı sistemi bütünüyle tartışırdınız. Zbigniew Brzezinski “Kontrolden
Çıkmış Dünya” adlı kitabında somut verilerle gerçekte dünyayı kontrolden
çıkaran, yaşanmaz hâle getiren ideolojilerin kapitalizmiyle, komünizmiyle beşerî
ideolojiler olduğunu ortaya koyuyor. Sadece bu ideolojilerin ortaya çıkmasının
ardından güç dengelerini lehlerine değiştirmek için çıkarttıkları iki büyük
dünya savaşı ve faşizmin neden olduğu savaşlarda 200 milyondan fazla insanın
katledildiğini söylüyor. Bu rakam Türkiye nüfusunun yaklaşık üç katı. Sadece
Lenin komünal bir toplum oluşturma hülyasıyla 40 milyon insanı katletti. Ama
gelin görün ki sömürge kültürü ile aşırı beslenmiş obez-güdümlü aydınlar bu
ideolojileri, sistem ve hukuklarını hiçbir zaman bu katliamlarla anmadı. Çünkü
onların derdi insanlık falan değil, İslâm düşmanlığı, İslâm’ın yönetim sistemi
olan Hilâfet… Bu sömürge çemberini kıracak, kulları kullara kulluktan
kurtararak kulların Rabbine kulluğa taşıyacak, batıl dinlerin ve ideolojilerin
zulmünden İslâm’ın adaletine kavuşturacak olan Hilâfet’e…
4. Hilâfet Kaos ve Çatışmanın Tarihi
Bu güdümlü
aydınların İslâm’dan ve onun yönetim sistemi olan Hilâfet’ten nefret ettirmek
için kullandıkları psikolojik savaş argümanlarından birisi de tarihtir. Aslında
özellikle ve kasıtla siyasi tarihten cımbızla çekilmiş bazı yanlış örneklerdir.
Bunlara göre
Hilâfet tartışmaları Allah Rasulü SallAllahu Aleyhi ve Sellem vefat eder
etmez başlamıştır. Bu öyle bir nefret oluşturacak bir dille anlatılır ki sanki
büyük bir vefasızlık, iktidar kavgasıymış gibi sunulur. Hâlbuki bütün dünya
devletlerinin anayasalarında devlet başkanlığı makamının ölüm veya herhangi bir
nedenle boşalması durumunda alınacak tedbirler, hatta bir zaman sınırlamasını
da içeren yeni başkanın seçimi ile ilgili takvim belirlenmiştir. Ancak
şeytanlaştıracak ya, bu İslâm’ın siyasi tarihi olunca “iktidar kavgası”
olarak imlenir.
Sonra sömürge
kültürü ile aşırı beslenmiş bu obez aydınlar kendi kültürlerinin o kadar
cahilidirler ki biatın bir seçim olduğundan haberleri yoktur. Sandığın
kurulmamış olmasından halkın görüşünün dikkate alınmadığı, Ebu Bekir RadiyAllahu Anh’ın bir oldubitti ile iktidarı
ele geçirdiği, Hz. Ömer RadiyAllahu Anh’ın Ebu Bekir’in tayini ile
halife olduğu vs. tam bir oryantalist bakış açısının ürünü.[6]
Bu güdümlü
aydınlara göre tarihte hatta asr-ı saadette dahi bütün kaos, kargaşa ve
huzursuzluğun kaynağı Hilâfet’tir. Bu güdümlülük onları o kadar kör etmiştir ki
Medine’ye gelip Hilâfet sarayı arayan Rum elçisi kadar bu dönemin hakkını
teslim edemez olmuşlardır. Daha önce nice diyarlar gezmiş, imparatorların
saraylarında ağırlanmış bu elçi Medine’de görkemli bir Hilâfet sarayı ararken halifeyi
bir ağacın dibinde dinlendiği hâlde bulduğunda ne demişti. “İnsanlar
arasında adaletle hükmettin. Şimdi onlardan emin bir şekilde uyuyorsun.” İslâm’a
olan düşmanlığınız İslâm’ın düşmanlarının şahitlik ettiği gerçeği itiraf
etmenize dahi engel.
Hilâfet’in gölgesi
altında yaşayan toplumlar öyle bir güvenlik ortamında yaşıyorlardı ki bir Batılı
tarihçinin deyimiyle “Hazar denizinin etrafını genç bir kız, elinde altın
testi ile dolaşabilirdi.” Şimdi şehirlerin göbeğinde en sıkı korunan
bankalar güvensiz.
Yine neymiş
efendim, İslâm Peygamber’inin kızı Fatıma RadiyAllahu Anhâ, Ebu Bekir RadiyAllahu
Anh’a biat etmemiş, Hz. Ali de gönülsüz biat etmiş! Ne var bunda.
Demokratik sistemlerde herkes bir partiye mi oy veriyor? Benzer durumlar
demokrasilerde olduğunda zenginlik, özgürlük gibi tüm güzel yakıştırmalarla
anılırken İslâm’ın tarihinde olduğunda nasıl da şeytanlaştırılıyor. İşte bunun
özellikle İslâm’ın siyasi tarihini şeytanlaştırmaktan başka gayesi yoktur. Bu
misyon aydınlarına göre Hilâfet öyle şeytanlaştırılmalı ki insanlar onu ağzına
dahi alamamalı.
Benzer şekilde Hz.
Osman ve Hz. Ali’nin hariciler tarafından öldürülmesi, Sıffın, Cemel ve Harre
vakıaları Hilâfet sisteminin kaosa neden olacağına delil olarak sunuluyor.
Bu makalenin hacmi
uzun uzun tarih felsefesi veya metodolojisi üzerine yazmaya imkân
vermeyeceğinden şu kadarını söylemekle yetinelim: Öncelikle İslâm hakkında
ilmihâl düzeyinde bilgiye sahip olan herkes bilir ki tarih, İslâm hukukunun
kaynakları arasında yoktur. İslâm hukukunun kaynakları Kitap, Sünnet, Sahabe
icması ve kıyastan ibarettir. Şer’î hükümler bu kaynaklardan istinbat edilir. İslâm’ın
tarihe bakışını şu ayet özetlemiştir. “Onlar bir ümmetti gelip geçti. Onların
kazandıkları kendilerine, sizin kazandıklarınız size aittir. Siz onların
yaptıklarından sorumlu değilsiniz.”[7] Hilâfet,
tarihin değil, İslâm’ın uygulama metodu, yönetim sistemidir. Tıpkı namaz, hac, zekât
vb. ibadetlerle ilgili hükümler tarihten çıkartılmadığı gibi Hilâfet’le ilgili
hükümler de tarihî örneklerden alınmaz, dinin kaynaklarından alınır. Daha basit
bir ifade ile anlatacak olursak; namazla ilgili hükümler tarihin herhangi bir
döneminde bir Müslüman toplumun namaz kılma biçimlerinden değil, Kitap ve
Sünnet’ten istinbat edilerek tespit edilir. Bir yönetim sistemi olarak Hilâfet ile
ilgili ahkâm da sistemi de böyledir. Ne Emevi, ne Abbasi ne de başka herhangi
bir dönemden alınır.
Ayrıca İslâm
toplumu meleklerden oluşan bir toplum da değildir. İslâm toplumu da dini
anlamama dolayısıyla hata yapma gibi noksanlıklarla malul insan toplumudur.
Ancak onların hatalarını İslâm’a ve onun yönetim sistemine hamletmek
oryantalist bir bakışın ürünüdür.
Bir yönetim sistemi
olarak Hilâfet her gündeme geldiğinde İslâm’ın siyasi tarihini kanlı bir
mezbaha gibi servis eden bu güdümlü aydınlar başkanlık veya parlamenter, kısaca
Batılı yönetim sistemleri tartışılırken bütün bunları Batı’nın tarihinden ve
hatta bugününden bağımsız kalarak ve siyaset biliminin konusu olarak
tartışabiliyorlar. Yani söz konusu olan Batı olunca hiç de tarihe saplanıp
kalmıyorlar. Örneğin parlamenter sistemi tartışırken, sadece “dünya dönüyor”
tezini savunduğu için Galileo Galilei’yi idama mahkûm eden Batı’nın tarihini
niçin referans almıyorsunuz? Şayet tarih sizin için bu kadar önemliyse neden Kazıklı
Voyvodaların, engizisyonların, birbirlerinin kanını akıttıkları Yüzyıl Savaşları
vb. kanlı tarihini göz önünde bulundurarak Batı’yı kategorik olarak
şeytanlaştırmıyorsunuz? “Onların sistemleri, kanunları vs. uzak olsun”
demiyorsunuz! Çünkü sizin tek derdiniz ümmetimizin, taassup ve bağnazlıkla
güdümüne girdiğiniz Batı’nın güdümünde kalması.
Muaviye’nin ve
Yezid’in cürümlerini Hilâfet tartışmalarının üzerine boca ederken ABD Eski
Dışişleri Bakanı Madeleine Albright'in “Irak'ta ABD politikaları nedeniyle
500 bin çocuğun öldürüldüğünü ve bunun başarı için ödenmesi gereken bir bedel
olduğunu”, kendi ifadesiyle “bu oranın Hiroşima'da katledilen insan
sayısından çok daha fazla” olmasına rağmen "çıkarlarımız için buna
değdi"[8]
diyen Amerikan yöneticilerinin cürümlerini neden başkanlık sistemi
tartışmalarının üzerine boca etmiyorsunuz? Bu barbarlıklar coğrafyamızda ve
ümmetimiz üzerinde hâlâ devam ederken, çevre sorunları, savaşlar, silahlanma,
açlık, yoksulluk… Dünyada bir milyara yakın insanın her gün yatağına aç giriyor
olmasına bakarak buna sebep olan kapitalizmi neden şeytan taşlar gibi
taşlamıyorsunuz? Sonra Hilâfet talebi ve düşüncelerinden dolayı insanlar şiddetle
cezalandırılıyor, itibar suikastına uğratılıyor ve dünyanın lanetlileriymiş
gibi muamele ediliyorken siz sözde demokratlar bu ülkelerin rejimlerinin
demokratik, özgürlükçü, sosyal, hukuk devleti olarak nasıl tanımlayabiliyorsunuz?
Bu ülkelerin büyük bir çoğunluğu Yezid’e rahmet okutacak ceberrut yönetimler
tarafından yönetiliyor. Bu ülkelerde insanlar hâlâ düşüncelerinden dolayı ağır
işkencelere maruz kalıyor, kaynar kazanlarda kavruluyor, işkence yöntemi olarak
HIV virüsü veriliyor, kafaları kaldırım taşları ile eziliyor, işkence kamplarında
alıkonuluyor da yine de bu ümmeti güdümüne sokmaya çalıştığınız Batı’nın sözde
insan hakları kuruluşları harekete geçmiyor... Daha sayamayacağımız şenaatler…
Ama siz ister başkanlık ister parlamenter sistem olsun Türkiye’de gündeme
geldiği her zaman ve zeminde sistem tartışmalarını bu cürümlerin asıl failleri
olan Batılı ülkeleri kanlı siyasetlerinden bağımsız, teorik çerçeve içinde
tutarak ve siyaset biliminin bir konusu olarak tartışabiliyorsunuz fakat söz
konusu İslâm’ın yönetim sistemi Hilâfet olduğunda bunu siyaset teorisinin bir
konusu olarak tartışamıyor, şeytanlaştırıp duruyorsunuz… Siz nesiniz, kimsiniz?...
Sizin derdiniz,
Muaviye gibileri tarafından Müslümanların kötü yönetilmiş olmaları değildir.
Şayet öyle olsaydı Muaviye’nin yönettiği coğrafyaların insanları, Müslümanlar,
bırakın kötü yönetilmeyi, şurada veya burada soykırıma uğratılıyor, servetleri
sömürülüyor, namusları kirletiliyor, izzet şerefleri ayaklar altına alınıyor ve
siz bu insanlara bu cürümleri işleyen barbarların hayat sistemlerini çözüm
olarak sunuyorsunuz. Allah’a hamdolsun ki bu ümmet, kalemleri Batılı
barbarların kendisinden emdiği kanla yazan sizin gibi paramiliter kalem ve
kelam ehline itibar edecek kadar izzet ve haysiyetini kaybetmedi. Bu ümmet
dinini de tarihini de bu gününü de biliyor, tarihine ve dinine bühtan edenlerin
zırvalarının da maşeri vicdanında hiçbir karşılığı bulunmuyor.
Bu oryantalist
replikleri tekrarlayıp duranların özellikle Emevi veya Abbasi dönemleri
üzerinden Hilâfet düşmanlığının nedeni bu dönemlerde zulme maruz kalmış
insanların acıları değil, biz bunu biliyoruz. Bunların Muaviye düşmanlığı, oğlu
Yezid’i veliaht tayin ederek İslâm’ın özgün sisteminden sapması ve Hilâfet’i saltanata
dönüştürmüş olması değildir. Şayet öyle olsa saltanatı, veliahtlık sistemini
eleştirir, özgün yapısına kavuşması için ideal olan Râşidî Hilâfet sisteminin
yılmaz savunucuları olurlardı. Onlar Yezid’in katlettiği Sahabe-i kirama da
ağıt yakıyor falan değiller. Öyle olsa Sahabe’nin uğrunda Yezid’in kılıçlarına
boyunlarını feda ettikleri ideal model Râşidî Hilâfet için onlar da cansiperane
mücadele verirlerdi… Onların içlerine Emevilerin dert olmasının nedeni İslâm’ın
en çok bu dönemde topraklarını genişletmiş olması, Bizans’ın topraklarının
önemli bir kısmına hâkim olması ve ta o zamandan Bizans’ın kalbi İstanbul’a
fetihlerin başlamış olmasıdır. Hz. Ali ile aralarının bozukluğunu fırsat
bilerek kendisine müttefiklik teklif ettiğinde Muaviye’nin Bizans Kralına
verdiği şu cevap Bizans’ın torunları oryantalist tarihçilerin yüreğinde evlat
acısı gibi Emevi Dönemi’nden kalma acı bir hatıra olarak durur. “Sahibimle
(dikkat edin, her şeye rağmen ‘sahibim’ diyor) barışır, onun emri altına
girerek ordu teçhiz eder, sen buraya gelmeden ben gelir, o sisli, puslu
Kostantiniye’yi yakar, yıkarım, seni havucu topraktan söktükleri gibi söker,
seni dağda domuz çobanı yaparım.” İşte Muaviye’nin bu izzetli duruşu
Bizans’ın torunlarını kahretmektedir. Oryantalist tarihçilerin Emevi
düşmanlığının, saray entrikalarıyla sınırlı siyasi tarih anlatılarının sebebi
budur. Ne yaparsanız yapın, Hilâfet’in yokluğunda derin acı ve travmaları yaşamış
bu ümmet, bu acı ve travmaları kendisine yaşatan düşmanları ile müttefiklik
kuran, onların sistem, siyaset ve politikalarının güdümünden bir türlü çıkamayan
bugünkü yönetici ve aydınlarının Muaviye’nin tırnağı dahi olamayacağını
biliyor.
Bu oryantalistlerin
Abbasilerden hazzetmemelerinin nedeni ise İslâm ümmetinin ilim ve medeniyet
planında bu dönemde gelişmiş olmasıdır. Dünyanın geri kalan kısmı hukuk nedir,
hukuk metodolojisi nedir bilmezken bu dönemde Müslümanlar mezhepleri tesis etti.
Fakihler hayatın her alanına dair fikrî, siyasi, iktisadi vb. alanlarda İslâm
beldelerini kalkındıracak şeriatın hükümlerini ortaya koyuyor; fen, fizik,
matematik, astronomi, tıp vs. tüm alanlarda parlayan bir yıldız misali dünyayı
aydınlatıyordu. Bağdat, Semerkant, Buhara, Kahire, Şam vb. şehirler ilmin,
ticaretin, sanatın, edebiyatın parıldayan başkentleriydi. Bilim ve sanat o
kadar ileriydi ki Abbasi Halifesi Harun Reşid’in, (786-809) Frank Kralı
Şarlman’a gönderdiği hediyeler arasında bulunan saate saraylılar hayran
kalmışlardı.[9]
Endülüs Devleti bütün Avrupa’nın gözlerini kamaştıran en parlak medeniyeti
geliştirmişti. İngiltere, Gal, İsveç ve Norveç Kralı II. George'un Endülüs'teki
Müslümanların Halifesi III. Hişam’a yazdığı mektubu Avrupalılar hâlâ unutamaz.
Bin bir tazim ve tebcil içeren mukaddimeyle başlayan mektupta Britanya Kralı “Dört
cihetten cehaletin hüküm sürdüğü memleketimizde, ilim nurlarının yayılması,
eserinize tabi olmakta (sizi taklit etmede) başlangıç olması için şu
faziletlerden (kalkınma ve gelişmişlikten) bir parça çocuklarımızın da
faydalanmasını istiyoruz.” diyor. Endülüs halifesine İngiliz soylularının
çocuklarından oluşan bir grup öğrenciyi kabul etmeleri için yalvarıyor.
Şimdi bu parlak
tarih karşısında aşağılık kompleksine giren Batılı tarihçiler aşağılık bir
yönteme başvurdular. İslâm’ın özellikle siyasi tarihine odaklandılar. Bunu daha
da daraltarak saray içi hadiselere fokuslandılar. Bu alanda bir doğrunun yanına
bin yalan koyarak, bir gerçeğin üzerini bin kurgu ile örterek ümmetin İslâm’a
ve O’nun yönetim sistemi olan Hilâfet’e olan güvenini, tarih üzerinden yıkıma
uğrattılar. Hilâfet kurumundan tiksininceye kadar siyasi tarih üzerinden
efsaneler anlattılar. Bildiğiniz saray entrikaları... Tarih ilminin haysiyetini
de kirleterek belden aşağı vuran bir tarih tarzı ürettiler... Ümmetin tarihinin
bütününü, büyük fotoğrafı, birçok alanda elde edilen başarıları gizlediler.
Tarih ilminin haysiyetini ayaklar altına alan bu oryantalist tarihçilerden tarihimiz
hakkında, “Moğol barbarlarının dahi topraklarını işgal ettikleri Müslümanların
dinine girmekten kendileri alıkoyamadığı bir tarih” şeklinde söz etmelerini
elbette beklemiyoruz. Ama şu bizim güdümlü aydınlara ne oluyor?...
Bu saray merkezli
tarih inceleme eğilimi kesinlikle kurbanlarına acıdıkları için değil, İslâm’a
düşman oldukları içindir. Hiç kimse İslâm’ın tarihinin meleklerin tarihi
olduğunu iddia etmiyor. Ancak Hz. Ali’nin haricilere dediği gibi “Siz doğru
söylüyorsunuz fakat batılı kastediyorsunuz.” Yani her sistem tartışması
olduğunda güdümlü aydınların tarihin yanlışlarını boca etmelerinden
kastettikleri, bu ümmetin ilanihaye Batı’nın güdümünde kalmasıdır.
Samimiyseniz,
Allah’ın ayetleri ile kendilerinden razı olduğunu açıkça ifade ettiği Ensar ve
Muhacirin, Rasulü’nün dilinden “sünnetlerine azı dişlerinizle sarılın” dediği
raşid halifelerin uygulamalarını referans alın ve ideal modeli siz de
savunun…
Yok, ama sizin
derdiniz Allah’ın şeriatıyla… İfşa oldunuz! Bu ümmet de size dinini, şeriatını
ve altın harflerle yazılmış tarihini yedirmez, yedirmeyecek.
Bir de tarih
üzerinden İslâm düşmanlığı yapan bu paramiliter kalemşorlar hızını alamayarak
dini ile hayatı ayrılalı yüzyıl olmuş olduğu hâlde biri İngiliz diğeri Fransız
iki harita mühendisinin çizdiği sınırlar üzerinden yapay ulusal kimlikler
üreterek böldükleri, zenginliklerini liberal politikalar ile kıtalarına
taşıyarak fakirleştirdikleri ümmet coğrafyamızın bölünmüşlüğü ve geri
kalmışlığını, istikrarsızlıkları ve çatışmaları da İslâm’ın hanesine
yazıyorlar. Kalkanını (Hilâfet’i) kırdıktan sonra korumasız kalan, işbirlikçi Batı’nın
jeopolitik ve ekonomik çıkarlarının bekçiliği karşılığında iktidar koltuğunu
elde etmiş ithal ikamesi yönetimlerin, efendileri ile birlikte bizzat kendi
halklarına kurdukları kumpaslar, kirli istihbarat oyunları ve bunların hasılası
olan bu durumları da utanmadan İslâm’ın hanesine yazıyorlar.
Sizde mertlik
olsaydı, bütün bunların, İslâm coğrafyasının, soğuk savaş da dahil olmak üzere
son iki yüzyıldır sömürgeci devletlerin politik oyunlarını, hesaplaşmalarını ve
çıkar çatışmalarını sahneledikleri oyun alanı hâline getirilmiş olmasından
kaynaklı olduğunu yüreklilikle haykırırdınız. Hilâfet’in yokluğunda sömürgeci
devletler aralarındaki çıkar çatışmalarını kendi topraklarından uzak tutarak
maddi, manevi, insan vb. kayıplarından korumuş oldular, bunu bilmiyor
değilsiniz…
5. Hilâfet Tarihsel Bir Kurum
Hilâfet, Rasul SallAllahu Aleyhi ve Sellem’e halef
olmaktır. Hâteme’n-Nebiyyîn olduğuna göre O’na halef olan risalette (dinde)
değil riyasette (devlet başkanlığında) halef olacaktır. Buna göre, Allah’ın
Rasulü SallAllahu Aleyhi ve Sellem
kendisine halef olunacak bir riyaset/yönetim sistemi bırakmıştır. Diğer bir
ifadeyle O; bir reis bırakmamış, amma riyaset bırakmıştır. O’na ilk halef olan
Hz. Ebu Bekir RadiyAllahu Anh,
Sahabe’nin seçimiyle sadece riyaset görevini devralmıştır. Hz. Ebu Bekir RadiyAllahu
Anh Rasul SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in
10 yıllık fiilî uygulaması/sünneti ile belirlemiş olduğu yönetim sistemine
başkanlık etmiştir.
Hilâfet kavramı ve
kurumunun ilk defa Allah Rasulü
SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in vefatının ardından kimin halife olacağı
konusundaki tartışmayla birlikte ortaya çıktığı ifadesi en fazla bir yönetim
organizması olarak Hilâfet kurumunun başına kimin geçeceği sorununa işaret
etmektedir. İlk İslâm Devleti’nin tesisi ile birlikte bir yönetim organizasyonu
vardı ve bu organizasyona Allah Rasulü SallAllahu
Aleyhi ve Sellem başkanlık ediyordu. O vefat ettiğinde zuhur eden tartışma
bu organizasyona kimin başkanlık edeceği meselesi idi. O hâlde belirsizlik çoğu
zaman birbirine karıştırıldığı veçhile yönetim sisteminden kaynaklanan bir
belirsizlik değil, yönetim erkinin başına kimin geçeceğinin bilinmemesinden
kaynaklanan bir belirsizliktir.
İslâm’da belirli
bir yönetim sisteminin olmadığı tezinin dayandırıldığı seçim sisteminin temel
ilkeleri bile belirsiz bırakılmış değildir. Özellikle biatle ilgili ayet, hadis
ve Allah Rasulü SallAllahu Aleyhi ve
Sellem’in uygulamaları istikrâi bir yöntemle okunduğunda bunun ümmete ait
bir hak olduğu anlaşılacaktır. Kur’an ve Sünnet’te bir devlet şeklinden açıkça
söz edilmemiş olmasından hareketle “İslâm’da belli bir yönetim sistemi yok!”
retoriği kelimenin tam anlamıyla cehalet ürünü bir lakırdıdan ibarettir. Bu
mantıkla bakılırsa derli toplu, maddeler hâlinde bulunmadığından hareketle
Kur’an ve Sünnet’te namaz veya diğer tüm ibadet veya muamelelerin şekillerinden
de söz edilmediği söylenebilir. Zira ulema dini ibadet ve hükümlerle ilgili
şekil, şart ve rükünleri Kur’an ve Sünnet’in dağınık ve çeşitli yerlerinden
bulup derlemiş ve fıkıh kitaplarında maddeler hâlinde derleyip
somutlaştırmıştır. Aynı yöntem yönetim sistemi için işletildiğinde Kur’an ve
Sünnet’te belirli bir yönetim sistemin var olduğu görülecektir.
6. Hilâfet Otuz Yıl
Bir de bu güdümlü aydınların
korosuna katılan sözde İslâmcıların hezeyanları var. Yukarıdaki hezeyanlardan
bir kısmını ortak seslendiriyorlar. Bunlardan en öne çıkanı otuz yıl hadisidir.
Rasul SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in “Benden sonra Hilâfet otuz
yıldır.”[10]
hadisi neredeyse hadis inkârcılarının bile azm-ü cezm ile tasdik ettikleri bir
hadistir.
Hâlbuki hadiste “benden
sonra” kaydı vardır. Yani Râşidî Hilâfet’in 30 yıl olacağını ifade
etmektedir. Böyle anlamamızı sağlayan karine ise "Nübüvvet metodu
üzere Râşidî Hilâfet olacak!" şeklindeki gelecekten haber veren hadis-i
şeriflerde yer almaktadır. Allah Rasulü SallAllahu Aleyhi ve Sellem otuz
yıllık Râşidî Hilâfet sonrasında “Isırıcı melikler”, (Arapça orijininde
sımsıkı ısırmanın yapıldığı “azı dişleri” ifadesi kullanılmaktadır ki bu, “tahta,
iktidar koltuğuna sarılma” manasındadır) yani saltanat döneminin olacağını, bu
dönemin ardından ise “Ceberrut melikler” dönemi olacağını haber
veriyor. Bu iki (Ceberrut ve Isırıcı) melikler dönemini
birbirinden ayıran özel bir durum olması gerekir. Yoksa ayrı ayrı kavramlarla
ve dönemler olarak zikredilmesinin anlamı olmayacaktı. Buna işaret eden bir
karine ise benzer şekilde bu dönemleri anlatan bir başka hadis-i şerifin
sonunda zikredilmektedir. “Dininizin evveli nübüvvet… Sonra içki ve ipeği
helal kılan mülk ve ceberut dönem.”[11]
Burada “içki ve ipek” ifadesi “zikri cüz, iradeyi kül”
babından olup Allah’ın helallerini haram, haramlarını helal sayan, aslında yönetimde
dinin referans olmaktan çıkarıldığı bu döneme işaret edildiği açıktır. Ve
hadisin sonunda “Ceberrut dönemin ardından nübüvvet modeli üzerine Râşidî
Hilâfet olur!”[12]
buyrulmaktadır.
Ayrıca bu hadis,
ümmetin uzun tarihinde dünya ve ahiretlerini ilgilendiren ciddi bir meşruiyet
problemine işaret ettiğinden ulemaya sorulmuştur. Örneğin Sadeddin
Teftazani’nin böyle bir soru üzerine yaptığı değerlendirme şu şekildedir:
“Otuz senelik
halifelikten maksat, kâmil manadaki Hilâfet’tir; mutlak Hilâfet kastedilmiş
değildir. Böyle bir itirazın doğruluğunu kabul etsek bile mümkündür ki Hilâfet
biter ama imamet dönemi bitmez. Zira imamet daha umumi bir mefhumdur. Çünkü
Ömer b. Abdülaziz gibi bazı kimselerin Râşid halifelerin yolunu izledikleri
açıktır. Dolayısıyla hadisle anlatılmak istenen şey, kâmil bir halifeliğin
bazen olacağı, bazen de bulunmayacağı hususudur."[13]
Kaynaklarda "Râşid",
"Isırıcı" şeklinde geçen nitelikler Hilâfet kurumunun
nitelikleridir. Zira melik, mülk, Hilâfet, imamet ve sultan kavramlarının tümü
iktidar ve devleti ifade eden kavramlardır. Bunun delili Hz. Peygamber’in SallAllahu
Aleyhi ve Sellem dinini himaye edecek bir yurt ararken görüştüğü Benî Âmir
kabilesinin reisinin “Sana biat edersek, Allah da seni düşmanlarına karşı
galip getirirse senden sonra mülk/iktidar kimin olacak?” sorusuna verdiği
yanıtta “Mülk/iktidar Allah’a aittir, onu dilediğine verir!”[14]
ifadesidir. Dikkat edilirse Rasul SallAllahu Aleyhi ve Sellem burada
kendisinin bulunduğu makam hakkında da “mülk” kavramını kullanmaktadır.
Gazâlî “Mülkü dilediğine verirsin. Dilediğinden de mülkü çeker alırsın.
Dilediğini aziz edersin, dilediğini zelil edersin.”[15]
mealindeki ayeti zikrederek burada Allah’ın mutlak iradesine atıfta
bulunmaktadır. Gazâlî aynı bağlamda Hz. Peygamber SallAllahu Aleyhi ve
Sellem’e isnat ettiği “Mülk küfürle baki olur ama zulümle baki
olmaz.” sözüne atıfta bulunarak, Allah’ın mülkünü elinden almasına,
zulmetmesi dolayısıyla sultanın bizzat kendisinin sebep olacağını söyler.[16]
Dolayısıyla hadislerde otuz yıllık Râşidî Hilâfet döneminin ardından gelen
ısırıcı mülk döneminin İslâmi bir yönetim olmadığı anlamına gelmemektedir. Bu
otuz yıl ve 1924’te ilga edilinceye kadar geçen uzun dönem İslâmi yönetimlerin
olduğu dönemlerdir. Bunları birbirinden ayıran “Râşid (istişareye dayalı)
olma”, “ısırıcı (hanedana dayalı) olma” veya “nübüvvet metodu üzere olma”
gibi niteliklerdir.
Demek ki Hilâfet
otuz yıl falan değilmiş. Oryantalist tarihçilerin ümmetimizi özgüven bunalımına
sürüklemek için İslâm’ın 1300 yıl değil, sadece 30 yıl gibi kısa bir zaman
hüküm sürdüğü, dolayısıyla köksüz bir medeniyeti ihya etmenin imkânsız olduğu
şeklinde bir sonuca teslim olmamızı istediklerinin bilincindeyiz. Heyhat ki
heyhat! Hilâfet’in otuz yıl olması şöyle dursun, o “nübüvvet modeli”nde
şimdiden kapitalist tek kutuplu dünyanın müstekbirlerinin korkulu rüyası,
mazlumlarının da tek umudu olmuştur bile…
7. Hilâfet Hayal
Sık kullanılan
repliklerden biri de modern çağda bir Hilâfet Devleti’nin imkânsız olduğu
tezidir. Bu tez o kadar mühendislik ürünü bir tezdir ki arşivimde yer alan
başta Amerika ve Avrupa olmak üzere yüzlerce düşünce kuruluşunun binlerce
raporu bunun büyük bir yalan olduğunu ispat ediyor. Bunlardan sadece ikisini
burada paylaşacağım.
ABD Başkanı Jimmy
Carter döneminde ulusal güvenlik danışmanlığı (1977-1981) Obama döneminde baş
danışmanlık ve Amerikan Ulusal Strateji Dairesi başkanlığı gibi önemli
görevlerde bulunmuş ve Amerika’nın yüzyıllık planlarını yapan tilki
politikacılardan biri olan Zbigniew Brzezinski 1997’de yayınlanan “Büyük Satranç
Tahtası” adlı kitabında 21. yüzyılın süper gücünün kim olacağı sorusuna
cevap arıyordu. Ona göre Avrasya’ya hakim olan dünyaya hakim olacak ve 21.
yüzyılın süper gücü olacaktı. Çünkü Avrasya dünya nüfusunun ve dünya enerji
kaynaklarının %75’ni barındıran jeostratejik avantajlar sunan bir coğrafyaydı.
Brzezinski, hâlihazırda Avrasya’ya hakim olma, dolayısıyla 21. yüzyılın süper
gücü olma noktasında en güçlü adayın ABD olduğu öngörüsünde bulunuyordu.
Brzezinski söz
konusu kitabında Amerikan’ın Avrasya üzerindeki -21. yüzyıl dünya hakimiyet-
planlarını suya düşürecek olası hamlelerden söz etmektedir. Bunlar arasında en
çok dikkatleri üzerine çeken ihtimal ise Ortadoğu’dan çıkacak ve bütün Müslüman
coğrafyaları tek bir çatı altında birleştirecek İslâmi siyasal bir varlığın
Amerikan’ın Avrasya dolayısıyla 21. yüzyıl dünya hakimiyet planlarını suya
düşüreceği öngörüsüydü.
Geleceğin
dünyasıyla ilgili en ilginç tespiti yapanlardan birisi de ABD başkan
adaylarından Patrick Buchanan’dır. Buchanan “Medeniyetler Savaşı Alevlenecek
mi?” başlıklı makalesinde Amerika’nın öncülüğünü yaptığı “teröre” karşı
savaşta kesin zaferin İslâm’ın olacağı tespitinde bulunuyor. Ona göre İslâm
yenilmesi mümkün olmayan bir güçtür ve bu gücünü akidesinden almaktadır. Bir
inancı hezimete uğratmak için inanç sahibi olmak gerektiğini söyleyen Buchanan “Peki,
bizim inancımız ne?” sorusunu soruyor ve cevabı kendisi veriyor: “Bencil
eğilimlerimiz!”
“Nazizm, Faşizm ve
Japon askerî gücünü, Bolşevizm ve Sovyet İmparatorluğunu mağlup ettiğimiz gibi
İslâm’ı mağlup edemeyiz. Çünkü İslâm 1400 yıl boyunca insanların benimsediği
bir inanç olarak kalmayı başarmıştır. Bugün de 57 ülkenin halkları üzerinde
belirgin bir etkinliği vardır. Maddi açıdan Batı’nın üstün olduğu söylenebilir.
Lakin maddi üstünlüğü Sovyetler Birliği’nin yıkılışına engel olamamıştır. Medeniyetler
çatışmasında kaçınılmaz zaferin kimin lehine sonuçlanacağını inançlar
belirleyecektir. İslâm inancı aksiyonel ve mücadeleci iken Hristiyanlık inancı
donuktur. Bu sebeple İslâm her geçen gün yeşerip gelişirken Hristiyanlık solup
tükenmektedir.” diyen Buchanan “İslâm’ı hafife almayın!”
uyarısında bulunuyor. Savaş Karşıtlığı Kuruluşu’nun yayınladığı “Vakti Gelen
Fikir” başlıklı makalesinde Buchanan (23/6/2006) Fas’tan Endonezya’ya
kadar bu geniş coğrafyada İslâm’la yönetme fikrinin Müslümanlar arasında hızla
yayılmakta olduğundan bahisle İslâm’ı, dünyayı yönetme vakti gelmiş bir fikir
olarak tanımlamakta ve vakti gelmiş hiçbir fikrin karşısında dünyanın en güçlü
ordularının dahi duramayacağını söylemektedir.
Bu öngörü, yakın
bir gelecekte dünyanın merkezî coğrafyasında İslâm’ın kesin kes siyasal
hakimiyetine tanık olunacağına dair Batılı siyaset adamları ve stratejistlerin
okyanus mesabesindeki öngörülerinden sadece bir zerredir. Bu makale hacmini
fazlasıyla aşmış olduğundan bunların hepsini burada zikredemeyeceğiz. Onların
öngördüklerini bizim neden göremediğimizin cevabı birçok açıdan verilebilir.
Sadece şu kadarını ifade etmekle yetinelim. Hikmetli sözlerinden birinde
atalarımız bunun şifresini çözmüş: “Bir şeyin şüyuu vukuundan beterdir.”
Evet, bu hakikatin dillendirilmesi, bu ümmetin geleceğe dair ümitlenmesi sadece
bu süreci hızlandıracaktır. Bu sebeple her biri günlerce, aylarca hatta
yıllarca televizyon programlarında konunun uzmanlarıyla tartışılması gereken
son derece önemli tespitler ve raporların sunduğu bu gerçeği gizlediğinizi
ümmetimiz biliyor. Bu gerçeği ötelemek için hurafelerle bezenmiş, bıktırıcı
vaaz edebiyatıyla, abdest, taharet konularıyla ümmetimizi uyutmak; dinine,
şeriatına, tarihine ve kurumlarına bu sebeple saldırarak onu güven bunalımına
sürüklemek istiyorsunuz. Fas’tan Endonezya’ya uzanan, siyasi sahneye çıktığında
kendisini bir anda dünyanın süper gücü yapabilecek jeopolitik, stratejik,
ekonomik ve insan kaynaklarına sahip bir coğrafyada ikamet eden bu koca ümmeti,
kıyametin ne vakit kopacağına dair sözde din tartışmaları ile uyuşturmak
istiyorsunuz. Lakin heyhat ki bu ümmet geleceğe, kendisinden asla yalan sadır
olmamış Nebisinin müjdesiyle bakıyor:
“Muhakkak ki Allah benim için yeryüzünü
dürüp katladı. (Gözümün önüne getirdi). Yeryüzünü doğusu ve batısını gördüm. Ve
ümmetimin mülkü (devleti) doğudan batıya bana gösterilen bütün yeryüzüne
ulaşacaktır.”[17]
[1]
https://odatv4.com/hilafet-gelirse-neler-olacak--29072038.html
[2]
https://www.karar.com/bu-cagda-hilafet--1577433
[3]
https://www.gazetepencere.com/halef-diye-baslayip-hilaf-olan-hilafet/
[4]
http://www.diken.com.tr/kilicdaroglu-sert-uyardi-boyle-bir-baskanligi-kan-dokmeden-getiremezsiniz/
[5] İbn
Âbidîn, Reddü’l-muhtâr, VI, 27. https://al-maktaba.org/book/21613/3469
[6]
Ayrıntılı bilgi için tamamen bu hususları inceleyen “Raşid Halifeler
Örnekliğinde İslam’da Devlet Başkanlığı Seçimi” adlı esere bkz. Abdurrahim Şen,
Köklü Değişim Yayınları
[7] Bakara
Suresi 141
[8]
http://www.referansgazetesi.com.tr/haber/irakta-500-bin-cocuk-oldurduk-buna-degdi-5561.html
[9] Nahide
BOZKURT, DİA, XVI, 261.
[10] Ebu
Davud, Sünnet, 8; Tirmizî, Fiten, 48; Ahmed b. Hanbel, Müsned, IV, 272; V, 220,
221.
[11] Darimi,
Sünen, 2146.
[12] Ahmed b. Hanbel, Müsned, IV, 273.
[13]
Taftâzânî, Şerhu`l-Akâid, 180.
[14] İbn Hişâm, es-Siretü’n-nebeviyye, 4
cilt. (Beyrut: Mektebetü’t-Türâsi’l-İslâmî, t.y.), I-II, 424, 425.
[15]
Âli-İmrân, 3/26)
[16] Gazâlî, et-Tibrü’l-mesbûk, 43, 44.
[17] Müslim,
2215, 2889, Tirmizî , 472, 2176.


Yorumlar