Batı’nın İslâm’a
karşı bakış açısını birkaç sayfayla özetlemek, yüzyıllar boyunca aralarındaki
kapsamlı ilişkiden dolayı kolay bir iş değildir. Zira bu ilişki İslâm’ın
gelişiyle başlamıştır. Allah’ın Rasulü SallAllahu Aleyhi ve Sellem
Medine’de İslâm Devleti’ni kurduğunda, o günün dünya liderlerine mektup
yollayıp onları İslâm’a ve dinin hâkimiyetine davet etmişti. O zamanın Batı
uygarlığını temsil eden Roma-Bizans İmparatoru Hirakl’e de şu mektubu
yollamıştı:
“Allah’ın Rahim ve
Rahman olan adıyla. Allah’ın Rasulü Muhammed’den Rûm’un büyüğü Hirakl’e!
Hidâyet yoluna tâbi olanlara selâm olsun! Bundan sonra seni, İslâm’a dâvet
ediyorum. Müslüman ol ki, selâmette bulunasın. Müslüman ol ki, Allah senin
ecrini iki kat versin. Eğer bu dâvetimi kabul etmezsen, yoksul çiftçilerin,
bütün tebaanın günahı senin boynunadır…”
İşte o günden
itibaren hak ve batıl mücadelesi başlamıştı. Zamanımıza kadar değişik
evrelerden geçmiştir ama bugün ki bulunduğumuz dönem kadar şiddetli hiç
olmamıştı. Çünkü bu dönemde 13 asır boyunca İslâm mücadelesini veren, her şeye
rağmen dimdik durmayı başaran ve her daim ümmetin liderliğini üstlenen Hilâfet
Devleti yıkılmıştı. Batı ise kapitalizmi benimsemiş, İslâm dünyasını ve ötesini
işgal edip ve sömürgeleştirmişti. İslâm beldeleri Batılıların kara tahtasında
yeniden çizilmiş ve kendi aralarında paylaştırılmıştı. Nihayetinde şanlı
ümmetin birliği, bölük pörçük oldu; gücü dağıldı dolaysıyla da kapitalizm hâkim
olmayı başardı.
Kâfirler, 1924’te
Hilâfet’in yıkılması ve neticesinde dünya siyasetine hiçbir tesir edememesinden
dolayı Müslümanların Batı hegemonyasına asla karşı koyamayacakları kanaatine
varmışlardı. Bu düşünceleri dile getiren İngiltere Dışişleri Bakanı Lord
Curzon, Hilâfet’in ilgasının hemen ardından şu sözleri sarf etmişti:
“Müslümanların oğulları arasında İslâmi birliğini getirecek her şeye son
vermeliyiz. Şu anki durum, Türkiye’nin (Osmanlı Hilâfeti’nin) öldüğü ve bir
daha asla yükselmeyeceğidir, çünkü biz onun ahlaki gücünü, halifeliğini ve
İslâm’ı yok ettik.”
Müslümanların asla
dirilmeyeceği vehmine kapılmış olmalarından dolayı Batı’nın odak noktası zamanında
daha ziyade eski Sovyetler Birliği’ne kaymıştı. Amerika’nın önderliğinde, “bir
gemide bir kaptan” ilkesi doğrultusunda eski Sovyet Birliği’ne karşı “soğuk
savaş” yürütüyordu. O anki Sovyetler Birliği ve komünist ideolojisi, Batı için
reel bir tehdit unsuru olarak görülüyordu. Aralarındaki bu ideolojik çatışma o
denli güçlüydü ki, dünya adeta üç kısma bölünmüştü.
“Birinci Dünya”
diye adlandırdıkları ülkeler -ki bununla, kapitalizmi savunan ve kapitalizme
hizmet eden devletleri kastediyorlardı-, “İkinci Dünya” devletleri –bu
tanımlama içine de sosyalizmi ve komünizmi savunan ülkeler dâhildi- ve
“Bağlantısızlar” -kendilerini hiçbir güç blokuna dahil veya hariç olarak
addetmeyen ülkeler-. Küresel boyuttaki bu kamplaşma, komünizmin 1991’de
yıkılmasıyla birlikte sona erdi ve nihayetinde kapitalizm dünyaya tek bir
ideoloji olarak hâkim olmayı başardı. Hatta ünlü Amerikalı siyasetçi ve düşünür
Francis Fukuyama, 1992’de yayınladığı “The End of History and the Last Man (Tarihin
Sonu ve Son İnsan)” adlı tezinde, Batı liberal düşüncesinin yani kapitalizmin,
insanlığın ulaşabileceği son aşama olduğunu bile iddia etmişti.
Bu düşünce
realiteye tamamen ters, kibirden kaynaklanan bir kuruntudan ibaretti. Kendi
çevresinden bile tepkiler toplamıştı ve fazla geçmeden, Fukuyama’nın hocası,
Samuel P. Huntington ona yanıt olarak, 1993 tarihli “The Clash of
Civilizations (Medeniyetler Çatışması)” adlı meşhur makalesinde; komünizmin
yıkılması ve kapitalizmin galip gelmesiyle mücadelenin sona ermediğini ve
kapitalizmin önüne yeni bir düşman çıktığını öne sürmüştü.
Bu sefer, ülkeler
değil hadaratlar birbirleriyle çatışacaklardı. Çatışma, sadece Sovyetler
Birliği ile olduğu gibi devletlerarasında değil; dinler, fikirler ve
ideolojiler arasında olacaktı. Batı’nın oklarını doğrulttuğu hedef yine
İslâm’dı.
Hatta Samuel P.
Huntington, 1996’da “Medeniyetler Çatışması” makalesini genişletip
“Medeniyetler Çatışması, Dünyanın Düzeninin Kurulması” isimli kitabında İslâm
ile Hıristiyanlık arasındaki alakaların “fırtınalı” olduğundan bahsederek şu
sözleri sarf eder: “Her birisi diğerine nispetle ‘diğeri’ konumundadır.
Yirminci asırda Liberal Demokrasi ve Leninist Marksizm arasındaki çatışma
sadece geçici ve yüzeysel bir tarihsel olgu mesabesindedir; eğer İslâm ile Hıristiyanlık
arasındaki derinleşmiş sürekli çatışma ilişkisine mukayese edecek olursak…
Hollanda siyasetçisi Pim Fortuyn 2001’de özetlediği gibi “komünizmin rolünü
İslâm devir aldı.”
Batı’nın Asli
Çatışmasına Geri Dönmesi
Belirttiğimiz gibi,
Batı’nın İslâm’a olan düşmanlığı yeni değildir. Bu gerçeği Sovyetler
Birliği’nin çöküşü belirgin olduğunda, zamanın NATO Başkomutanı John Galvin
Brüksel’de yaptığı veda konuşmasında teyit edercesine şu sözlerle ifade etti: “Soğuk
Savaşı kazandık. Yetmiş yıllık bir sapkınlıktan sonra (komünizmi kastederek),
şimdi son 1300 yılın gerçek çatışma eksenine geri dönüyoruz. Bu; İslâm’la büyük
mücadelemizdir.”
İşte özetle bu,
Batı’nın İslâm’a karşı bakış açısının ve tavrının temelini oluşturmaktadır. Her
ne kadar uluslararası konjonktür değişiklik arz etse de bu temel asla değişmez.
Sadece duruma ve gündeme göre öncelik sırası değişebilir. İslâm daima Batı’nın hedefindedir
ve düşman konumundadır.
İslâm’a Karşı Haçlı
Seferleri
Burada sergilenen
düşüncenin sadece bir NATO başkomutanının şahsi düşüncesi olarak algılanmaması
gerek… Aksine bu, hem onun resmî sıfatıyla bilinçli olarak hem de Batı’nın
adeta DNA’sına işlemiş İslâm düşmanlığı ve Haçlı seferi ruhunun yansımasının
neticesi olarak sarf ettiği bir sözdür. Evet, John Galvin’den asırlar önce
ataları, Hıristiyan Batı, “Haçlı Seferleri” diye adlandırılan savaşlarının
kahir ekseriyetini İslâm’a ve Hilâfet’e karşı yürütmüşlerdi.
Hatta aradan uzun
asırlar geçmesine rağmen İngilizler, Birinci Dünya Savaşı
esnasındaki Kudüs’e yönelik askerî saldırıları hakkında Patterson
Smith, “Hıristiyan Halkın Yaşantısı” adlı kitabında şöyle diyor: “Haçlı
seferleri başarısızlıkla sonuçlandı ama bundan sonra ciddi bir olay oldu.
İngiltere sekizinci haçlı saldırısını gönderdiğinde bu sefer başarılı oldu.
Edmund Allenby’nin (Britanyalı Mareşal’in), Birinci Dünya Savaşı esnasında
Kudüs’e yapmış olduğu saldırı sekizinci ve son haçlı saldırısıdır. Bu nedenle
İngiliz gazeteleri Allenby’nin fotoğrafını yayınladı ve resmin altına Kudüs’ü
fethettiğinde söylediği ve şu meşhur sözünü yazdı: ‘Haçlı savaşları bugün sona
erdi.’”
Ve 2001’de ABD
Başkan George W. Bush, Irak’a ve Afganistan’a girmek için zemin hazırlayan
konuşmasında “haçlı seferleri” tabirini kullandı; şöyle konuştu: “Dünyayı
kötülüklerden arındırmak gerek”, “Bu, haçlı seferi… terörizme karşı bu
savaş biraz zaman alacak.”
Düşmanlıklarının,
konjonktürün öngördüğü önceliğe göre yenilenmiş olmasının yegâne sebebi; Müslümanların
İslâm akidesinden asla vazgeçmemeleri ve Müslümanların yeniden birliğini ve
gücünü tesis edecek Hilâfet’in geri gelmesinden korkmalarıdır.
Müslümanların Şeriata
ve Hilâfet’e Olan Özlemleri
Hilâfet’in
yıkılmasıyla, Müslümanların asla yeniden dirilmeyecekleri vehmine kapılmışlardı
ama yanılmışlardı. Amerika’nın eski başkanlarından ve en önemli
stratejistlerinden olan Richard Nixon, “Zamanı Yakalamak; Amerika’nın Dünyaya
Meydan Okuması” isimli kitabında dediği gibi: “İslâm, sırf bir din değildir
dahası, büyük bir hadaratın temelidir.”
Evet, Müslümanlar
İslâm akidesini hiç bırakmamışlardı. Hatta İslâm coğrafyasındaki şiddetli
çalkantılar onları daha fazla İslâm’a meylettiriyor ve gün geçtikçe kendi özüne
dönmeyi arzuluyorlardı. “Şeriat” ve “Hilâfet” kavramları gün geçtikçe İslâm
dünyasında kabul görmekle birlikte gündemi oluşturuyordu.
İslâm akidesi
kesinlikle İslâm hadaratının temelini oluşturuyor. Müslümanlar, İslâm akidesine
sımsıkı sarıldığı müddetçe Hilâfet’in geri gelmesi sadece an meselesidir. İşte
bunun farkında olan Batı, korku ve endişelerini daha somut rakamlara ve
istatistiklere dökmek için değişik düşünüce enstitü ve araştırma merkezleri
vasıtasıyla, İslâm beldelerindeki gelişimleri ve ümmetin Şeriat ve Hilâfet’e
olan arzularını mercekle araştırmaya koyuldular. Sizlerle bunlardan sadece
birkaç tanesini paylaşmak istiyorum:
·
2004’de Arap ülkelerinde yapılan
geniş çaplı anket de bunu destekliyordu. Ürdün Üniversitesi’nde Stratejik
Araştırmalar Merkezi Mısır, Ürdün, Suriye, Filistin ve Lübnan’da yaptığı
ankette büyük çoğunluğunun Şeriatın yasama kaynağı olması gerektiğine
inandığını belirtiyordu. Hatta Şeriatın yegâne yasama kaynağı olduğunu
savunuyorlardı.
·
Amerikan Maryland Üniversitesi,
2007’de “ABD Politikası hakkında Müslüman Kamuoyu” başlığı altında “Uluslararası
Siyasi Tutumları Programı” raporu yayınlıyor. Bu raporda Müslümanların ezici
bir çoğunluğu, tek bir İslâm Devleti kurulmasını arzuladıklarını ve Batı
değerlerinin bunun dışında tutulması gerektiğini savundular. Raporda şu
ifadeler geçiyor: “Ankete katılanların çoğu, ülkelerinde İslâm’ın rolünün
genişletilmesini desteklediklerini ifade ediyor... Çoğu ülkede büyük çoğunluğu Şeriatın
harfiyen uygulanmasını istiyor, Batı değerlerinden uzak kalmayı arzuluyor ve
hatta tüm İslâm ülkeleri birleştirilip tek bir İslâm Devleti’nin olması
gerektiğini savunuyor.”
·
Aynı neticeye Pew Araştırma Merkezi
2013’de varıyor. Araştırmalarına göre, çoğu Müslüman ülkelerdeki ezici çoğunluk,
Şeriatın resmî hukuk olması gerektiği savunuyor. Örneğin; Afganistan’da halkın %99’u,
Pakistan’da %84’ü, Bangladeş’te %82’si, Malezya’da %86’sı, Endonezya’da %72’si,
Nijer’de %86’sı, Cibuti’de %82’si, Nijerya’da %71’i, Irak’ta %91’i ve Filistin
topraklarında %89’u Şeriatın gelmesini istiyor.
Batı’nın Hilâfet’e
Karşıt Propagandası
Bu tür Şeriat ve
Hilâfetle ilgili raporlar sadece veri olsun diye değil, İslâm’a ve Müslümanlara
karşı siyasetlerini belirlemek ve yön vermek için yapılmış araştırmalardır.
Örneğin, 2004’te
ABD Milli İstihbarat Teşkilatı’nın 2020 Projesi Raporu’nda,[1]
2020’de Hilâfet’in yeniden kurulacağına dair kurgusal bir senaryo çiziliyor. Bu
senaryoda, yeni bir Hilâfet ilan ediliyor ve İslâm ideolojisi kısa bir zaman
zarfında yaygınlaşıyor ve cazibesiyle Müslümanları kendine çekmeyi başarıyor.
Asıl maksat, -senaryonun sonunda yazdıkları gibi- gelecek Hilâfet’in önünü
kesmek ve engellemek için plan-proje belirlemek.
Bu korkulu(!)
senaryoyu, dünya liderleri siyasetlerinde de devamlı şekilde dile getirerek
Batı’nın gündemini İslâm’a karşı ciddi şekilde etkileme yoluna gittiler.
Örneğin, Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin Brüksel’de, AB Dış Politika Sorumlusu
Javier Solana ve diğer üst düzey AB yetkilileri huzurunda, “Çeçenlerin, ‘Hilâfet’
kurmaya çalışan radikal bir İslâmi hareketin parçası olduğunu ve bütün dünyayı
ele geçirmek istediklerini” söyledi. Putin sözlerinin devamında şu ifadeleri
kullandı: “Rusya Federasyonu topraklarında bir halifeliğin kurulması,
planlarının sadece bir parçası. Aslında durumu takip ediyorsanız, kesinlikle
radikallerin daha büyük bir hedef peşinde olduklarını biliyorsunuzdur: Bir dünya Hilâfetinin kurulmasından ve Amerikalıları ve müttefiklerini
öldürme gereğinden, bahsediyorlar.”
Amerika Birleşik
Devletleri eski Başbakanı George W. Bush Hilâfet hakkında şunu demişti:
“Orta Doğu’da, ‘Halifelik’
adını verdikleri ve herkesi bu nefret dolu ideolojilerine göre yönetmek
istedikleri şiddetli bir siyasi ütopya kurmayı umuyorlar. Bu halifelik,
Avrupa’dan Kuzey Afrika’ya, Orta Doğu’ya ve Güneydoğu Asya’ya kadar uzanan tüm
mevcut ve eski Müslüman topraklarını kapsayan totaliter bir İslâm imparatorluğu
olacaktır.”
Daha düne kadar birbirlerine
azılı düşman olan kapitalist ABD ve Batılı müttefikleri ile eski komünist Rusya,
aralarında ne kadar husumet devam etse ve birbirine zıt maslahatlar gütseler de
İslâm’a saldırma konusunda birbirleriyle ittifak hâlindeler…
Batı’nın Asıl
Hedefi İslâm Akidesidir!
Şu var ki,
korkuları ne kadar da ümmetin gücünü birleştirecek Hilâfet’in kurulması olsa da
Batılılar açısından asıl sorun, İslâm akidesinin kendisidir. Demokratik
reformların önünde duranın -Huntington’ın da işaret ettiği gibi- “İslâmi
köktendincilik” değil, ama demokratik değerlerle bağdaşmayan İslâm’ın temel özü
yani İslâm akidesi olduğu hakikatidir. Evet, bu akide var olduğu müddetçe, Şeriat
ve Hilâfet düşüncesi var olacak; Şeriat ve Hilâfet düşüncesi var olduğu
müddetçe de -er veya geç- ümmet bunu hayata geçirecektir.
Bu sebeple Batı’nın
İslâm’la mücadelesi birkaç boyutta şekilleniyor:
•Bir yandan şiddete
başvurarak; askerî işgal veya vekâlet savaşı
şeklinde ipleri kendi elinde tutarak Müslümanların beldelerindeki kukla
rejimlerini harekete geçirmekle, çatışmasını sürdürüyor (Libya’da, Suriye’de,
Afganistan’da, Irak’ta, Yemen’de yaptığı gibi),
•Diğer yandan da “soft
power” dedikleri “yumuşak güç” stratejisine başvuruyor.
Samuel P. Huntington,
“Medeniyetler Çatışması-Dünyanın Düzeninin Kurulması”nda söylediği gibi,
Batı’nın İslâm’a karşı hamlesi devletlerarasında değil, devletler ve İslâmi
fikri taşıyan Müslümanlar arasındadır. Bu her boyutuyla asimetrik çatışmanın
asıl maksadı, İslâmi filizleri yeşermeden koparıp atmaktır. Böylelikle
Müslümanların kalkınmasını ve İslâm Devleti’nin kurulması için her türlü
girişimi engellemek ve durdurmaktır. Başka bir değişle, bütün dünya
devletlerinin, Müslümanlar ve samimi İslâmi cemaatleriyle olan mücadelesidir.
Dolayısıyla
Batı’nın bu mücadelesindeki temel stratejisi, İslâm akidesiyle ilgili reformlar
ve çarpıtmalar öne çıkartmaktır. Örneğin; ateizm ve deizm fikirlerini aşılamak
ve yeni nesillerin kafalarını karıştırmak; tabandan birbirine zıt olan demokrasi
ile İslâm’la bağdaştırma(ya çalışma)k ve hatta İslâm’dan bir parçaymış gibi
göstermek; Batı fikirlerini savunan kuruluş ve derneklere finansal destek
vermek ve platform sağlamak; İslâm’da siyaset yokmuş gibi “siyasal İslâm” veya
“İslâmcı” tabirleri ile ümmeti değişik kategorilere dâhil etmek; “liberal”
İslâm fikrini aşılamak; İslâm beldelerinde Batı hegemonyasını kabul ettirmek
için çeşitli anlaşma ve ittifakları Müslümanların zihinlerinde normalleştirmek;
Hilâfet fikrini, “ütopya” ve “gerici” olarak göstermek ve hatta şiddetle
ilişkilendirmek; Batı’nın içtimaı nizamını, “kadın hakları” sloganı altında
ümmete pazarlamak; ümmetin, İslâm ve İslâm’ın hayat sahasına geri dönmesi için
çalışan samimi gençlerini “terör” yaftası ile baskı altına almak ve hapsetmek…
Bu liste uzar da gider…
Sözün özü; Batı, liberal
demokrasinin değer, ölçü, fikir, mefhum ve kanaatlerini ümmete sinsice empoze ederek
ümmeti, İslâm akidesinden koparmak ve uzaklaştırmak istiyor. Aksi hâlde gerekirse
şiddete başvurarak, ümmetin çocuklarını kesip doğrayarak, bir şekilde hâkimiyetini
sürdürmek istiyor.
Batı’nın çok
değerli ve üstün gördüğü liberal demokrasi davetini insanlara pazarlarken
şiddete, baskıya ve aldatmacaya başvurması, başlı başına yenilgisinin itirafı
ve iflasının belirtisidir. Çünkü öyle ya; pazarladıkları laik ve kokuşmuş
fikirler hem akla, hem realiteye hem de insan fıtratına ters. Delil olarak
sunulmaya bile uygun olamayan fikirleri ikna, kabul ve anlayış yoluyla sunmak
imkânsız bir iştir.
[إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟
يُنفِقُونَ أَمْوَٰلَهُمْ لِيَصُدُّوا۟ عَن سَبِيلِ ٱللَّهِ فَسَيُنفِقُونَهَا
ثُمَّ تَكُونُ عَلَيْهِمْ حَسْرَةً ثُمَّ يُغْلَبُونَ] “Şüphe yok ki, inkâr edenler mallarını
(insanları) Allah yolundan alıkoymak için harcarlar da harcarlar. Sonra bu
mallar onlara bir iç acısı olacak, sonra da yenilgiye uğrayacaklardır.”[2]
[1]
Global Trends-Mapping the Global Future 2020 Project (Küresel Eğilimler-Küresel
Gelecek Haritalaması 2020 Projesi)
[2]
Enfal Suresi 36


Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış