TEFEKKÜR: İSLAM ÜMMETİ’NİN KALKINMASI VE ÇÖKÜŞÜNDE LİMLERİN FONKSİYONU - 2

Serdar Kaya

98. Sayı’dan devam…

Bugün için, Ümmetimizin karşılaştığı en büyük fitnelerin başında İslam’ı bir hayat nizamı olarak görmeyen, eğitim, ekonomi, hukuk ve devlet yönetiminde, kısaca; insanlar arası ilişkilerde, İslam dininin emir ve yasaklarına değer vermeyen buna rağmen devlet yönetiminde İslam ahlakını telkin eden Efgani ekolü gelmektedir.

İngilizlerin, Osmanlı Hilafet Devleti’ni yıkmak için, kendi sömürgeleri olan Hindistan’da tesis ettikleri ve kurucusu kendi mason derneklerine üye olan bu ekolün müntesipleri, en sonunda koca Osmanlı çınarının dibine kibrit suyu dökmüşlerdi. Sonuçta istedikleri olmuş, tek parça olan İslam Devleti birçok ulus devlete, Ümmet de milletlere bölünmüş oldu. Ümmetin kalkanını kırmada kullanılan jön Türkler ve jön Arapların etkilendiği bu ekol, İngiliz planlarını hayata geçirmek için canla başla çalışmıştır.

Aynı ekol şimdilerde de ABD’nin bayraktarlığını yaptığı “Ilımlı İslam” projesinde yine başı çekmekte. Ancak bu seferki hedefi, kurulu olan büyük bir İslam Devleti’ni yıkmak değil Ümmetin yeniden kurmak için canla başla çalıştığı ve engellenmesi imkânsız olan Hilafet Devleti’nin yeniden kurulmasını geciktirmektir.

Bu ekol; ortada Ümmetin bağlandığı bir makam var iken, “İttihad-ı İslam” denilen projeyi ortaya koyan ve bu yolda çalışan ekoldür.

Bu akımın ortaya çıktığı tarih miladi 19 Yy.ın ikinci yarısıdır. Bu ekolün o dönemlerde İslam ümmeti üzerinde, bir grup batı sevdalısı aydın(!) müstesna, hiçbir tesiri olmamıştı. Müslüman halk ne ortada mevcut bir Hilafet var iken bunun yıkılıp, yerine “İttihad-i İslam” denilen ruhani bir organizasyon (İslam Konferansı Örgütü) gibi kurulmasına ne de İslam fıkhı yerine bu bel’amların caiz gördüğü İngiliz fıkhına asla razı olmamıştır.

Müslümanlar nezdinde bugün için dahi Cemaleddin Efgani, Muhammed Abduh ve Sir Seyyid Ahmed Han gibilerinin hiçbir ağırlığı yoktur. Ancak bu akım, geçmişte olduğu gibi bugünde bazı aydınları etkilemiştir. Bu ekolü benimseyen kimseler, taraftarlarına bu âlimlerin(!) isimlerini dahi bugüne kadar söylememişlerdi. Ta ki hedeflerine ulaşıncaya kadar… Bugün ise İslamî entellektüellerden(!), televizyonlarda bu kimselerin ne kadar da büyük(!) kimseler olduğunu işitmekteyiz. Günümüzde muktedir olan siyasiler, artık apaçık bir şekilde Ehli Sünnet nezdinde sarih küfür olan bu fikirlere davet etmektedirler.

Efgani ekolünün günümüz savunucuları ülkemizde iktidara ancak takiyye ile ulaşabilmişlerdir. Ancak ne yazık ki bu sefer tamamı Ehli Sünnet olan, İslami Şeraitten başkasına razı olmayan müminlerin saf, temiz, nezih duyguları istismar edilmiş ve Ümmet bu tuzağa düşürülmüş ve kandırılmıştır. Bu hususu resmedecek olursak: 

Takiyye: Olduğundan farklı görünmek, esasi niyetini gizlemek gibi anlamlara gelmektedir. İslami camianın literatüründe ise, bu kelime mefhum olarak geniş bir yer tutmaktadır. Türkiye’de İslami hareketlerin birçoğu, güya laik sisteme karşı hedeflerine ulaşabilmek için bu üslubu kullanmışlar ve halen kullanmaya devam etmektedirler. Bu üslubu özellikle de son 40 senedir, âlimler ve Müslüman siyasetçiler kullandılar. Bu âlim ve siyasiler, kapalı kapılar ardında kendileriyle konuşulduğunda, hedeflerinin İslam Şeraitini tatbik etmek ve Müslümanları birleştirmek, küfür fikirlerini ve yönetim metotlarını ilga etmek olduğunu söylüyorlardı. Yine Müslüman halka, demokrasinin küfür, laikliğin dinsizlik olduğunu, İslam’da milliyetçilik ve vatancılığın olmadığını ancak Müslümanların kardeş olduğunu söylüyorlardı. Hatta bu siyasilerden biri oylarına talip olduğu Müslüman halkın yüzüne karşı “Başa geldiğimiz zaman, demokrasi ile mi hüküm vereceğiz. Haşa!” diyordu.

Ancak bu âlim ve siyasiler, kameralar karşısına geçince, demokrasinin İslam’dan olduğunu, en güzel en ideal yönetimin Cumhuriyet yönetimi olduğunu, İslam’da bir yönetim sisteminin olmadığını, dinin siyasete karışmadığını, egemenliğin kayıtsız şartsız millete ait olduğunu vb. söylüyorlardı. Bu âlim ve siyasilerin tabanı olan Müslüman halk da biliyordu ki bu lider ve âlimler, güç Müslümanların eline geçinceye kadar mecburiyetten dolayı takiyye yapıyorlardı. Bu yüzden de İslam Şeriatı için Ümmet için yüreği yanan bu Müslümanlar, kapı kapı gezerek oy topluyorlar, Müslüman bacılar kollarındaki bilezikleri dahi feda ediyordu.

1970’lerde başlayan bu mücadelede Müslümanlar; âlimlerine ve liderlerine güvendiler ve her türlü desteği verdiler. Ta ki; yönetime ulaşılıncaya, gücü ele geçirmeye ve gerçekten muktedir oluncaya kadar.

Sonunda bu siyasi ve âlimler hedeflerine ulaştılar ve yönetimi ele geçirdiler. Ancak vakıaya bakıldığı zaman bu âlim ve siyasetçilerin halk nezdinde “takiyye” olarak bilinen eylem ve söylemleri değişmemiştir. Öyle ki, Müslüman halka kapalı kapılar ardında söylediklerini unutarak, o dönemin laiklerine karşı söyledikleri sözlerin “takiyye” olmadığını, İslami bir yönetimin gerçekleşmesinin imkânsız bir hayal olduğunu, İslam’da siyasi bir nizam olmadığını, İslam nizamından başka bir nizamla yönetmenin caiz olduğunu, laikliği benimsediklerini, bunu taklidi değil tahkiki bir şekilde aldıklarını, laikliğin huzur ve refahın garantisi olduğunu söylemekte ve hatta Mısır’da ki ve diğer İslami beldelerdeki Müslümanlarında eğer huzur istiyorlarsa “Şer’i değil, laik bir anayasa yapmalarının gerektiğini” söylemektedirler.

Yine kendilerinin 28 Şubat öncesinde kapalı kapılar ardında, Müslümanların oylarını almak için söylemiş oldukları sözlerin benzerlerini 60 senedir söylemekte olan, çizgisinden sapmamış, rüzgârın önünde savrulmamış, kâfirlerle pazarlık yapmamış, dimdik durmuş olan Müslümanları, yani; İslam’ı bir hayat nizamı olarak gören, İslam Ümmetinden başkasını dost kabul etmeyen, tüm Müslümanları kardeş olarak görüp onlarla güçlerini birleştirmek isteyen, İslami beldelerden sömürgecileri ve onların avanelerini söküp atmak, ümmeti bu zulümlerden kurtarmak isteyen Müslümanları; bir zamanların laik liderlerinin kendilerine söylediği gibi “aşırı, fitneci, radikal, hayalci” vs. sözlerle yaftalayarak, halkın gözünde itibarsızlaştırmaya çalışmaktadırlar.

Hatta bu kimseler, bir zamanlar kendilerinin de yaptığı bu davete, davette bulunan bu Müslümanları geçmişteki laiklerin verdiği cezaların 4 katıyla cezalandırmakta, sadece söz ve yazılarıyla İslam’a davette bulunan Müslümanlara, 8,5 sene hapis cezasını reva görmekte ve bunu da şu anda uygulamaktadırlar.

40 sene önce çıkılan bu yola çıkanlara, mücadelelerine, eylem ve söylemlerine ve bugün geldikleri noktaya bakıldığında insanın aklına şu soru geliyor. Takiyye, acaba kime karşı yapıldı? Kimler kandırıldı? Kimler aldatıldı?

Bu işin en acı tarafı ise, bu kimselerin sadece kendilerini değil, temiz saf, yiğit Müslümanları da arkalarından bu çukura sürüklemeleridir.

İşin akide açısından tehlikeli durumu ise, bu âlim ve siyasilerin şu anda bulundukları konumu, eylem ve söylemlerini -Müslüman halkımız böyle inanmasa dahi- İslami olarak nitelendirmeleridir.

Bu husus ise aynen Ehli Sünnet’e göre içkinin haramlığını kabul etmeyen yahut namazı farz görmeyen kimsenin durumu gibidir. Çünkü Ehli Sünnet nezdinde, Allah’ın indirdikleriyle hükmetmek farz, Tağut ile muhakeme olmak ise haramdır. Bunun delilleri ise sübutu ve delaleti kat’i şer’i nasslar (ayet ve hadisler)dır. Tüm Ehli Sünnet nezdinde ise sübutu ve delaleti kat’i bir nassın inkârı küfürdür. Bu şekilde düşünen kimseler boyunlarından İslam bağını çıkarmışlardır.

Bu yüzden; Müslümanların, boylarından büyük laf etmemeleri gerekir. Haram işleyen yahut farzı terk eden kimse dinden çıkmaz, ama helali haram, haramı helal kabul eden kimse İslam akidesini ve şeriatları yalanladığı için, İslam’dan çıkmış olur. Bu hususta Ehli Sünnet içerisinde tek bir farklı görüş dahi yoktur.

Ne yazık ki 2004 yılında Avrupa Birliği dönem başkanının şu sözü bu kimseler tarafından hayat sahnesine konuldu: “Bundan sonra mücadele Batı dünyası ile İslam dünyası arasında olmayacak, bundan sonra mücadele radikal İslam ile ılımlı İslam arsında olacak.”

Bu ekolün ve Türkiye uzantılarının bazı fetvaları(!) şöyledir: 

“İslam’da insanlar için siyasi bir yönetim modeli yoktur”, “İslami siyasi bir birliktelik farz değildir”, “Şahitlikte kadın ve erkek şahitliği denktir”, “Mirasta erkeğe iki kadına bir hisse vermek bugün itibariyle zulümdür” (çünkü bugün kadınlarda çalışmaktadır.)” Haşa! “Enflasyon oranında faiz caizdir” vs. 

Bu fetvaların(!) tamamı gayri İslamidir. Bu hususların tamamında ise Hanefi, Şafi, Maliki, Hanbeli, Zeydi, Caferi ve zahiri âlimlerin icmaı vardır. İnşallah bu batıl ve batılı fıkıh usulü ve onu esas alan fıkhı, Ehli Sünnet fıkhıyla mukayese ederek, Ümmetimizi bu zehirli yılandan koruyacağız.

İnşallah ileri ki yazılarda da bu tezatlıkları yeni hak-batıl çatışmasını kaynaklarıyla, âlimlerinin de isimlerini zikrederek sunacağız. 

Bu ekolün ve müntesiplerinin Sünnete bakışı ise çok tehlikelidir. Kendi görüşlerine, akıl ve mantıklarına ters gelen hadisleri ya tahrif etmekte, ya da direkt reddetmektedirler. 1400 senedir İslam alimlerinin benimsediği ve amel ettiği birçok hadis bu ekolün uleması(!) eliyle katledilmiştir.

Şuna da özellikle dikkat çekilmesi gerekir ki; bu fıkıh ekolünün verdiği fetvalar, yeni ortaya çıkmış meseleler hakkında değildir. Bunların reddettiği görüşler Osmanlı İslam Devleti yıkılıncaya kadar Hilafet Devleti tarafından uygulanan hükümlerdir. Bu husustaki cevaplar, şu anda bütün mezheplerin fıkıh ve fıkıh usulü kitaplarında apaçık ortadır. Bu ekolün müntesipleri mezheplere de şiddetle saldırmaktadır. O mezheplerin her bir âliminin ayağının tırnağına kurban olsunlar!

Bugün, tüm İslam âleminde bu iki ekol çatışmaktadır. Tüm batılılar ise, batılı ve bâtıl olan “Ilımlı İslam Projesini” sonuna kadar desteklemekte Ehli Sünnet fıkhına ise şiddetle saldırmakta, onu, “Fundamentalizm, kökten dincilik ve radikalizm” gibi söylemlerle nitelendirerek bu anlayışın insan haklarına ters ve gayri insani olduğunu ifade etmektedirler. 

Oryantalist mantığın icadı olan bu projenin İslam topraklarında müntesipleri ise, kılıçlarını Allah haram kılmasına rağmen, Müslüman kardeşlerine çevirmekte, kafirlere karşı gösterdikleri hoşgörüyü Müslüman kardeşlerinden esirgemekte, hatta Afganistan gibi işgal edilmiş İslami beldelerde, Müslümanlara karşı işgalci haçlılarla birlikte kader birliği yaparak omuz omuza savaşmak hususunda da, ne Allah’tan ne de ümmetten haya etmektedirler.

Ezcümle; Ümmetin kalkınması ve çöküşünde en önemli etken âlimlerdir. İnşAllah bu mücadeleyi her zamanki gibi İslam’a sıkı sıkıya bağlanarak, Allah’ın nusretini hak eden Sünnet taraftarları kazanacak ve Tağutun ardından giden bel’amlar ve müntesipleri ancak kendilerini helak edeceklerdir. Ve bizler ümmeti kalkındıracak fikirleri taşıyan âlimlerimizin ardından yürüyecek ve bel’amlardan hem kendimizi hem de ümmetimizi koruyacağız inşAllah. 

İnşAllah bizler; Müslüman âlemine pazarlanmaya çalışılan bu yeni Neo-Con projeye karşı var gücümüzle karşı koyacağız. Onların İslam’a bakışlarını deşifre ederek, dinimizi ve ümmetimizi bu fitneden koruyacağız. Ve bizler, dinimiz hususunda pazarlık yapmayacak ve kâfirlerin müsaade ettiği; içerisinde şer’i hükümlerin, Hilafet’in, cihadın olmadığı bir İslam’a asla razı olmayacağız. Rabbimiz; neyi nasıl yapmamızı istiyorsa, nebisine öğrettiği şekilde, Efendimiz SallAllahu Aleyhi ve Sellem’e tabi olarak, her işimizi O’nun yaptığı şekilde yapacağız. Asla ve kat’a, Allah’ı bırakıp da bir başkasını Rab ilan etmeyeceğiz. 

Bu husus üzerinde çok ciddi bir şekilde durmamızın sebebi; bu projenin İslam Ümmeti içerisindeki taşeronlarının ümmet tarafından âlim, hocaefendi, mücahid, şeyh, ilahiyatçı-yazar vb. Şekilde bilinen kimselerden olmalarıdır. 

Rabbimiz bu oryantalist projeden ümmetimizi, bizlerle korusun.

Bu batıl projeyi, bizlerle yıksın inşallah.

وَقُلْ جَاء الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا “De ki: Hak geldi, batıl zail (yok) oldu. Batıl zail olmaya mahkûmdur.”


Yorumlar

    Henüz yorum yapılmamış

Yorum Yaz