BİR MAĞLUPLAR KİTABI OLARAK KUR’AN!

Mehmet Nazif Yıldırım

İslam Ümmeti, ‘başarı’ya o denli şartlandı, kendini o kadar kaptırdı ki gün geçmiyor ki değerleri adına yeni bir taviz vermiş olmasın. Her şey ‘zafer’ için, ‘kazanmak’, ‘başarmak’ için. Söylemini yumuşatıyor, özlemi çekilen eylemlerini erteliyor, düşmanına dostuymuş gibi davranıyor, pazarlık konusu edilmeyecek değerlerinde indirime gidiyor. 

Bu olumsuz durum bizim için yeni sayılmaz. Uzun bir düşüş süreci içerisinde ihtiraslarımız daha bir arttı, entegrasyona daha bir teşne olduk. Türkiye’de Ak Parti ile yaşanan ‘tatminkâr rehavet’ Arap Baharı denen şeyle zirve yaşıyor ve Ümmet sathına yayılıyor. ‘Verdiğimiz’ tavizlerin karşılığını ‘alıyoruz’ hamdolsun! Müslümanların mağlup durumdan kurtulmaya gayret gösterdikleri on yılların gelip durduğu yer: Söylemlerin yumuşaması, iddiaların indirime uğraması, kavramların içinin boşalması, çağrının grileşip kişiliksizleşmesi mi olmalıydı? Her şey ‘başarmak’ için, ‘zafer’ için öyle mi? 

Ne kadar garip bir durum! ‘İslam devleti’ fikrine ‘İslam’ın iktidar talebi yok’, ‘Neden hep Hilafet?’ deyip karşı çıkanlar, ona zaman biçenler, yer tayin edenler ‘iktidara’ ulaşmak için demokrasi, liberalizm, serbest piyasa ve bunun gibi bir sürü zıkkımla el ele tutuşuyorlar. Müslümanlar, Türkiye’de, Tunus’ta, Mısır’da iktidar oldular hamdolsun! Ama İslam? İslam, ne iktidar ne de muktedir olmuştur. İslamî tonları, serpiştirmeleri olan ama yöntem olarak gayr-ı İslamîlikten kurtulamayan iktidarlar… 

Bugünleri izleyen bizler, Allah’ın bize sürekli olarak tavsiye ettiği bir şey yapalım: Bizden öncekilere bakalım. Gerek Allah Rasulü ve sahabesine gerekse de müşriklerin ‘esatir’ül evvelin’ diye geçersiz kılmaya çalıştığı, Rabbimizin ise ‘ibret’ diye anlattığı kıssalara yeniden bakalım. Bunu yapmalıyız çünkü ‘İslamîlik’ iddiamız bunu zorunlu kılıyor. Zira İslam, esasta Kur’an ve Sünnet’tir. Bunu yapmalıyız çünkü bizim alamet-i farikamız, bizi diğer ümmetlerden ve görüşlerden farklı ve değerli kılan ayırt edici vasfımıza mutabık olup olmadığımızın sağlamasını ancak böyle yapabiliriz. Eğrilmiş olmaktan endişe edersek bu endişemizi ne giderebilir? Bize mastar olup doğruya çekecek şey nedir? Kur’an’da en çok geçen terkiplerden biri ‘kendilerinden/kendinizden öncekiler’ lafzıdır. Allah Subhanehu, muhataplarına ‘kendilerinden öncekilerin’ bazen iyi bazen kötü hallerini gösterip ‘ders çıkarmaya’ davet eder: 

يُرِيدُ اللّهُ لِيُبَيِّنَ لَكُمْ وَيَهْدِيَكُمْ سُنَنَ الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ وَيَتُوبَ عَلَيْكُمْ وَاللّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ

Allah, size açıklayarak anlatmak, sizi sizden öncekilerin sünnetine iletmek ve tövbelerinizi kabul etmek ister. Allah bilendir, hüküm ve hikmet sahibidir. [Nisa, 26]

أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُواْ الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُم مَّثَلُ الَّذِينَ خَلَوْاْ مِن قَبْلِكُم مَّسَّتْهُمُ الْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء وَزُلْزِلُواْ حَتَّى يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ مَعَهُ مَتَى نَصْرُ اللّهِ أَلا إِنَّ نَصْرَ اللّهِ قَرِيبٌ

Sizden önce gelip geçenlerin hali başınıza gelmeden cennete gireceğinizi mi sandınız? Onlara öyle bir yoksulluk, öyle dayanılmaz bir zorluk çattı ve öylesine sarsıldılar ki, sonunda elçi, beraberindeki mü'minlerle; ‘Allah'ın yardımı ne zaman?’ diyordu. Dikkat edin. Şüphesiz Allah'ın yardımı pek yakındır. [Bakara, 214]

أَوَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَكَانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُعْجِزَهُ مِن شَيْءٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ إِنَّهُ كَانَ عَلِيمًا قَدِيرًا

Yeryüzünde gezip dolaşmıyorlar mı ki kendilerinden öncekilerin nasıl bir sona uğradıklarını görsünler; üstelik onlar kuvvet bakımından kendilerinden daha güçlüydüler. Göklerde ve yerde Allah'ı aciz bırakacak hiçbir şey yoktur. Şüphesiz O, bilendir, güç yetirendir. [Fatır 44]

Ben Yenildim!

Bir peygamber, Ulu-l azm bir peygamber, insanlığın ikinci atası kabul edilen bir peygamber. Birçok Kur’an suresinde kendisine yer verilen bir peygamber ama mağlup bir peygamber. Dinini hâkim kılamamış bir peygamber. Nuh Aleyhi’s-Selam, Kur’an’ın ifadesiyle 950 yıl bir toplumu[kavmi] ikna etmeye, İslam’ı o toplumda hâkim kılmaya çalışıyor fakat nihayette geldiği yer: ‘Ben yenildim…’ Acaba Nuh Aleyhi’s-Selam ‘tedbirsiz’ miydi, ‘aceleci’ ve ‘aşırıcı’ mıydı, çok ‘radikal’ miydi de ‘başarısız’ olmuştu? Hepsinden önemlisi: ‘Allah, bize neden Nuh’tan bahsediyor?’ Zafer elde edememiş bir elçisini, zafer vaat ettiği bir ümmete anlatıyor Allah. Üstelik çok uzun süreli bir mücadele sonunda gelen bir yenilgi anlatılıyor. Muhammed Aleyhi’s-Salatu ve’s-Selam’ın muhatap olduğu toplum tarafından reddedilmesinin, yalanlanmasının üzerine iniyor bu ayetler:

كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ فَكَذَّبُوا عَبْدَنَا وَقَالُوا مَجْنُونٌ وَازْدُجِرَ فَدَعَا رَبَّهُ أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانتَصِرْ

Kendilerinden önce Nuh kavmi de yalanlamıştı; böylece kulumuz(Nuh)u yalanladılar ve: “Delidir” dediler. O 'baskı altına alınıp engellenmişti.' Sonunda Rabbine dua etti: ‘Gerçekten ben, yenik düşmüş durumdayım. Artık Sen (bu kâfir toplumdan) intikam al.’’ [Kamer, 9-10]

Bugünkü toplumsal durumumuza da hitap etmeli değil mi bu ayetler? Projesi henüz layıkıyla kabul görülmemiş bir dinin müntesipleri, davetçileri olarak bir ‘ışık’ alamaz mıyız bu ayetlerden? Kim vazgeçecek? Kurumları, bütün argümanlarıyla sistem mi yoksa hayatın iğneden ipliğe İslamîleşmesini savunan bizler mi? Nuh Aleyhi’s-Selam kendi tercihinden vazgeçmedi, pazarlığa oturmadı. Öyle ki art arda gelen nesillerce yalanlandı. Kurtubî, Zamehşerî’den alıntılayarak: ‘‘Daha önce ‘yalanlamıştı’ diye buyrulduğu halde, sonradan ‘yalanladı onlar’ diye buyrulmasının anlamı nedir?’ diye sorulursa, cevabımız şudur: Bu, ‘onlar kulumuzu ardı arkasına yalanladılar’ demektir. ‘Yani onlar biri diğerinin ardında onu yalanladılar, arkasından yine yalanladılar. Onlardan yalanlayan bir nesil geçip gittikten sonra arkasından yalanlayan bir başka nesil geldi’’ şeklinde açıklamaktadır söz konusu yalanlamayı.

Üstelik Kur’an, Nuh Aleyhi’s-Selam gibi ‘toplumu tarafından reddedilmiş’ başka elçilerden de bahsediyor. Mesela Hud Aleyhi’s-Selam, Ad toplumuyla tam bir değerler mücadelesi yaşamış fakat onları yanlışta olduklarına ikna edememiştir:

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ وَمَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى رَبِّ الْعَالَمِينَ أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ آيَةً تَعْبَثُونَ وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ وَإِذَا بَطَشْتُم بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ وَاتَّقُوا الَّذِي أَمَدَّكُم بِمَا تَعْلَمُونَ أَمَدَّكُم بِأَنْعَامٍ وَبَنِينَ وَجَنَّاتٍ وَعُيُونٍ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ قَالُوا سَوَاء عَلَيْنَا أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُن مِّنَ الْوَاعِظِينَ

Hani onlara kardeşleri Hud, “Sakınmaz mısınız?” demişti. “Gerçek şu ki, ben size gönderilmiş güvenilir bir elçiyim. Artık Allah'tan korkup-sakının ve bana itaat edin. Buna karşılık ben sizden bir ücret istemiyorum; ücretim yalnızca âlemlerin Rabbine aittir. Siz, her yüksekçe yere bir anıt inşa edip (yararsız bir şeyle) oyalanıp eğleniyor musunuz? Ölümsüz kılınmak umuduyla sanat yapıları mı ediniyorsunuz? Tutup yakaladığınız zaman da zorbalar gibi mi yakalıyorsunuz? Artık Allah'tan korkup-sakının ve bana itaat edin. Bildiğiniz şeylerle size yardım edenden korkup-sakının. Size hayvanlar, çocuklar (vererek) yardım etti. Bahçeler ve pınarlar da. Doğrusu, ben sizin için büyük bir günün azabından korkuyorum.” Dediler ki: “Bizim için fark etmez; öğüt versen de, öğüt verenlerden olmasan da.” [Şuara, 124-136]

Salih Aleyhi’s-Selam… O da toplumunun önde gelenlerince karşılıksız bırakıldı:

قَالَ الْمَلأُ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُواْ مِن قَوْمِهِ لِلَّذِينَ اسْتُضْعِفُواْ لِمَنْ آمَنَ مِنْهُمْ أَتَعْلَمُونَ أَنَّ صَالِحًا مُّرْسَلٌ مِّن رَّبِّهِ قَالُواْ إِنَّا بِمَا أُرْسِلَ بِهِ مُؤْمِنُونَ قَالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُواْ إِنَّا بِالَّذِيَ آمَنتُمْ بِهِ كَافِرُونَ

Kavminin önde gelenlerinden büyüklük taslayanlar (müstekbirler), içlerinden iman edip de onlarca zayıf bırakılanlara (müstaz'aflara) dediler ki: “Salih'in gerçekten Rabbi tarafından gönderildiğini biliyor musunuz?” Onlar, “Biz gerçekten onunla gönderilene inananlarız” dediler. Büyüklük taslayanlar (müstekbirler de şöyle) dedi: “Biz de, gerçekten sizin inandığınızı tanımayanlarız.” [Araf, 75-76]

İdris, İbrahim, Lût, İsmail, İshak, Yâkup, Yûsuf, Eyyup, Şuayb, Musa, Harun, Dâvud, Süleyman, İlyas, Elyasa, Zülkifl, Yûnus, Zekeriya, Yahya, İsa, Muhammed… Allah’ın selamı tümünün üzerine olsun. Rabbimiz seçip beğendiği bu güzel insanların çoğunun düşüncelerini bir topluma hâkim kılmadı. Zafer kazananlar ise yenilgiyle birçok kez burun buruna geldikler halde bir nebze olsun geri adım atmayan, taviz vermeyen, şartlardan, düşünsel bir olumsuzlukla etkilenmeyenlerdi. Çünkü onların gönderilme sebebi bunun tam zıddı olan bir şey içindi:

وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَّسُولاً أَنِ اعْبُدُواْ اللّهَ وَاجْتَنِبُواْ الطَّاغُوتَ

Andolsun, Biz her ümmete, “Allah'a kulluk edin ve tağuttan kaçının” diye (tebliğ etmesi için) bir elçi gönderdik.’ [Nahl, 36]

Muhammed Aleyhi’s-Selam, mücadelesi sırasında kaç kez daraldı, kaç pazarlığa çağrıldı müşrikler tarafından. Müşrikler, ‘dinlerin dönüşümlü yaşanması’ gibi gayet demokratik tekliflerle geldiler kimi zaman. Bazen ‘yöneticilik’ teklif ettiler doğrudan. Hac panayırında görüştüğü kabile reislerinden bazıları yönetim devri hususunda bir pazarlığa oturmak istedi. Kimiyse Roma ve İran hususunda ‘teminat’ istedi. Ama aldıkları cevap hep ‘hayır’ oldu. Üstelik onlar İslam’ın sadece siyasî yönüne itiraz ediyorlardı. Bir ibadetler silsilesi olarak varlığına izin verebileceklerini çoğu kez açık etmişlerdi. 

Evet, Kur’an, defaatle İslam’ı hâkim kılacağımızı vaat etmektedir. Peki, neden bunu tadamamış bir elçiden/elçilerden bahsediyor bize? Çünkü Allah Subhanehu ve Teâlâ bizi hazırlıyor. Bir bütün halinde Nuh’un akıbetini yaşamayacak olsak bile dönemsel olarak böyle bir durumla, çetin ve inatçı bir reddedişle karşılaşabileceğimizi, olumsuzluğun, ümitsizliğin doruğa ulaştığı anlarımızın olabileceğini, bu tür durumlardaysa Nuh Aleyhi’s-Selam’ı ve diğer elçileri hatırlamamızı gerektiğini öğütlüyor bize.  Şüphesiz ki böyle bir hatırlayış bizi takviye edecektir. Kendimize güvenimizi arttıracak, ümidimizi bileyecek, en önemli şeyin değerlerimiz olduğunu hatırlatacaktır bize. Kirli galiplerden olacağımıza pak mağluplardan olalım diye. Zafer inanlarındır ama eğer inancımızda zaaf içindeysek elde ettiğimiz ne ola ki? Bu ‘zafer’ caiz olamaz. Zihniyetimiz demokrasiyle, pragmatizmle, ulusal olanla yaralanmışken bizim olan bir zaferden ve iktidardan bahsetmek mümkün mü? İslam, kendisi hâkim olmak istemişti. Müslümanların hâkim, fakat İslam’ın mahkûm olduğu bir düzen, tasvip edebileceğimiz bir şey olmamalıdır. Oysa bizler bazı Müslümanların demokratik ve kapitalist yönetimlerde başa geçmelerini coşkuyla karşılıyoruz. Bir yanılsama var bunu haykırmalıyız: Hâkim olan dinimiz, ideolojimiz değil! Hâkim olan, düşmanına teminatlar dağıtan aklı karışıklar, gönlü bulanıklar. 

Mağlup olacaksak olalım. Yolumuz uzayacaksa uzasın. Ama insanlığın tek sığınağı olan İslam Devleti’ne demokratik darbeler vurup, gelişini geciktirmeyelim. Hele hele kalkıp da bunu çok matah bir şeymiş gibi meşrulaştırmaya çalışmayalım. Ne olursa olsun Hilafet’te ısrar edenleri küçümseyip, marjinal kılmaya kalkışmayalım. Ahiret var unutmayalım. 

“Allah’a itaat halinde ölmek, Allah’a isyan içinde yaşamaktan hayırlıdır.” [İbn-Hacer Askalani, Sahih Hadis]


Yorumlar

    Henüz yorum yapılmamış

Yorum Yaz