Süleyman Uğurlu… Kendisi yaklaşık üç yıldır tutuklu olarak bulunduğu F Tipi Cezaevi’nden Nisan ayı içerisinde tahliye oldu. Dergimiz Genel Koordinatörü Uğurlu’nun tutuklanması, sorgulanması, mahkeme oluşu ve tahliye edilişi, her biri kendi içerisinde bir takım aykırılıkları barındırıyor. Bu veçhile kendisine bu 3 yıllık süreci, cezaevi yaşantısını ve ülkedeki adalet sistemine ilişkin tespitlerini sorduk. Zaman zaman duygulu bir atmosfere sürükleyen ibretle okunacak röportajımızla sizleri baş başa bırakıyoruz.
Ahmet SİVREN: Sayın Uğurlu, öncelikle aramıza hoş geldiniz. Rabbim bu çıkışınızı hayırlara vesile kılsın inşallah. Umarım cezaevinde olan ama cezaevini hak etmeyen tüm Müslümanlar da bir an önce ailelerine, sevdiklerine kavuşur.
Sizin gözaltına alınmanızdan sonra çıkan haberlerle başlamak istiyorum. Bazı medya organlarında “Hizb ut-Tahrir Silahları”, “Hedeflerinde Anıtkabir vardı” gibi başlıklar atıldı. Nedir bu meselenin aslı? Okuyucularımızı aydınlatırsanız seviniriz. Gerçekten bahsedilen silahlar size mi aitti?
Süleyman UĞURLU: Öncelikle sizin nezdinizde tüm KöklüDeğişim okuyucularını selamlamak istiyorum. Es-Selamu Aleykum ve Rahmetullah... Ayrıca www.kokludegisim.net sitesinde yorumlarıyla bana ayrı bir güç verdikleri için tüm kardeşlerime şükranlarımı sunuyorum. Allah hepsinden razı olsun.
“Gerçekten silahlar size mi ait?” derken latife yaptığınızı biliyorum ama bunun şakası dahi insanı incitiyor. İftira yüreklerde derin bir acı izi bırakıyor öyle ki her aklınıza geldiğinde o acı tüm bedeninizi öfkeyle bir olup sarmalıyor. Şu anda dahi bu his bedenimden eksik olmuyor. Dilerseniz ben size gözaltına alınmamdan itibaren geçen süreci kısaltarak aktarayım, öfkemin haklılığına ya da haksızlığına siz karar verin.
KöklüDeğişim okuyucularının hafızlarında olduğuna inandığım, Özbekistan’daki olayları protesto etmek için yaptığımız basın açıklamasından sonra sizin de aralarında olduğu 11 kişi iki farklı soruşturma kapsamında yargılanmış, Gösteri ve Toplantı Kanunu’na muhalefetten beraat ederken “Hizb ut-Tahrir (HT)’e üye olmak” suçlamasıyla açılan davadan ceza almıştık. İşte bu ceza dolayısıyla 2 yıl 6 ay hapis cezası vermişlerdi. Yargıtay tarafından onaylanınca, ben, kaldığım evi değiştirmek istedim. Zira haksız yere verilmiş bir cezayı çekmek istemedim. Başka bir kiralık ev bularak derme çatma birkaç eşya aldım ve orada kalmaya başladım. Normal eşyalarımın bulunduğu eve sadece kıyafet almak için uğruyordum hemen çıkıyordum. İki ay bu şekilde geçti bir fırsatını bulup eşyalarımı taşıyacaktım ki camide namaz kıldığım esnada polisler geldi ve “Hakkında kesinleşmiş hapis cezan var” diyerek beni aldı. Onlarla birlikte Emniyet’e gittik bana daha önce oturduğum bir evin adresini okuyarak adresin doğru olup olmadığını sordular, ben de o adresin eski olduğunu söyleyerek sonradan silah koyduklarını öğrendiğim evin adresini verdim. Adres verdiğim eve silahların konulduğunu öğrenince Allah’a hamd olsun ki bana kurulan tuzağın en azından bir bölümünü boşa çıkartmış olduğumu anladım. Eğer ben bana gösterilen adrese doğru deseydim ya da başka bir adres vermiş olsaydım bir de silahları gizlemeye çalışmakla suçlanacaktım. Ama öyle olmadı. Bunu mahkeme safhasında da söyledim: “Eğer evimde silahların varlığından haberdar olsaydım, adresimi gizlemeye çalışmam gerekmez miydi? Aksine Emniyet’te bana gösterilen adresin yanlış olduğunu söyleyip gerçek adresimi verdim.”
Devam edecek olursak adresi değiştirdikten sonra beni nezarete aldılar ve bekletmeye başladılar. Normalde hükmü kesinleşmiş, “aranan” birinin işlemleri bir kaç saatte neticelenir ve kişi cezaevine gönderilir. Ama öyle olmadı, saatlerce beklettiler. “Niçin göndermiyorsunuz?” dedikçe bahane ürettiler. Sonra “Avukatımla görüşmek istediğimi” söyledim görüştürmediler. Anormal bir şeylerin olduğunu fark ettim ama yapacak bir şeyim yoktu. Ertesi gün sabah baktım ki başka arkadaşları da getirmişler. Anladım ki işin içinde başka şeyler var. Sonra polisler geldi beni sorgu odasına aldılar, evimde silahların bulunduğunu söyleyince “Benim evimde silahın işi ne? Eğer öyle bir şey varsa, onu siz koymuşsunuzdur” dedim.
Savcılığa çıkınca da aynı şekilde ifade ettim. Bu arada avukatımdan; gözaltına alındığım gün yani evimde arama yapılmadan bir gün önce, elinde çanta olan iki kişinin evime girmeye çalıştıklarını komşuların gördüğünü, bu kişilerin komşulara kendilerini polis olarak tanıttıklarını, evde arama yapacaklarını söylediklerini, bunun üzerine komşuların “Arayıp haber verelim” deyince de “Biz sonra geliriz” deyip uzaklaştıklarını öğrendim. Bunu Savcı Bey’e de anlattım ama Savcı Bey’in, aleyhime olan delilleri toplamada gösterdiği hassasiyeti, lehime olan delilleri toplamada göstermediğini gördüm. Neticede Nöbetçi Mahkeme’ye çıktık ve tutuklandık.
SİVREN: Hatırladığım kadarıyla altı ay sonra ilk mahkemeye çıktınız. Mahkeme sürecinde neler yaşandı?
UĞURLU: Evet, altı ay sonra ilk duruşmamıza çıktık. Mahkemede uzunca bir mütalaa okudum. Özetle Hizb ut-Tahrir’in 1960’lı yıllardan beri Türkiye’de faaliyet gösterdiğini, sıkıyönetim zamanlarında dahi her daim “silahsız örgüt” olarak yargılandığını, 2003 yılında terör tanımındaki değişikliklerle cezaevlerindeki HT üyelerinin serbest bırakıldığını ancak Yargıtay’ın tartışmalı kararından sonra “Terör Örgütü” olarak kabul edildiğini belirttim. Sonra da Mahkeme Heyeti’ne şu soruyu yönelttim: “HT velev ki terör örgütü yani silahlı bir örgüt, eğer bunu doğru kabul edecek olursak, 2005 yılındaki Yargıtay kararına kadar niçin silahsız kabul edildi? Yargıtay daha önce HT’i “silahsız örgüt” kabul eden ilk derece mahkemelerin kararlarını onaylayarak HT’in silahsız bir örgüt olduğunu tasdik etmişken, 2005 yılında ne oldu ki HT silahlı terör örgütü olarak kabul edildi?” Tabiî ki bu sorunun cevabı yok ancak herkes biliyor ki HT’in, 2005 öncesi de 2005 sonrası da yani Yargıtay’ın meşum kararından önce de sonra da faaliyetlerinde hiçbir değişiklik olmadı. Hatta kurulduğu günden bugüne, şu ana kadar faaliyetleri asla terör, baskı ve şiddet içerikli değildir. Dolayısıyla asla terör örgütü olarak kabul edilemez. Mahkeme heyetine de söylediğim gibi onu ancak dikta yönetimler yasaklamaktadır ki onlar dahi HT’i terörle itham etmemiştir.
SİVREN: Mahkeme Heyeti bu tespitlerinize ne dedi?
UĞURLU: Dinledi, bazı yerlerde müdahale etmeye çalıştı ama “Hizb ut-Tahrir, bugün yaptığı hangi faaliyetleri terk ederse terör kapsamından çıkar yani HT’in hangi faaliyetleri “terör” olarak nitelendirilmektedir” sorularına sessiz kaldı, dinlemekle yetindi.
SİVREN: Evinize konulan silahlarla alakalı ne gibi sorular sordular? Mahkeme Heyeti’nin bu konudaki tavrı nasıldı?
UĞURLU: İnanır mısınız, yaklaşık üç yıldır devam etmekte olmasına rağmen Mahkeme, silahlar ve krokiler hakkında tek bir sual sormadı. İlk mahkemede Savcılık silahların -ki bunlar bir tane kalaşnikof, bir tane pompalı tüfek, iki tane aydınlatma fişeği ve bir miktar da fişek- iki adet aydınlatma fişeğinin askerî mühimmat olduğunun tespit edildiğini belirtip Genelkurmay Başkanlığı’na yazı yazılmasını istedi. Bizim de ‘olur’umuzla Mahkeme Genelkurmay’a yazı gönderdi ve bu aydınlatma fişeklerini sordu. Gelen cevap çok ilginçti: Genelkurmay kabaca, “Evet, bu malzemeler bize ait ancak malzemeler hakkında kayıp, eksik, çalıntı bildirimi yapılmadığı için işlem yapılmamıştır.” denilmekteydi. Normalde Savcılık bu cevabî yazıya binaen bu mühimmatların kime zimmetli olduğunu öğrenip haklarında soruşturma başlatması gerekirken aniden durdu ve bu cevapla yetindi. Hâlbuki Savcılık, o malzemelerin Genelkurmay’a ait olduğunu zaten biliyordu. Asıl yapılması gereken, bu malzemelerin kime zimmetli olduğunu öğrenmek ve yapılması gerekenleri yapmaktı. Ama dediğim gibi Savcılık adeta dondu kaldı. Bizim tüm ısrarlarımıza rağmen, buradan bir adım ileri gidilemedi.
SİVREN: Sizin talepleriniz ne yöndeydi?
UĞURLU: Biz, öncelikle benim evime konulan aydınlatma fişeklerinin kime zimmetli olduğunu öğrenmek sonra da bu kişilerin tanık olarak Mahkeme’ye davet edilmesini istedik. Eğer Mahkeme kabul etseydi yani bu kişiler tanık olarak gelseydi, onlara bu eksik malzemelerin niçin bildirilmediğini soracaktık. Bu malzemeleri zimmetinde tutan kişilerin isimlerinin “İrtica ile Mücadele Eylem Planı”nda adı geçen kişiler olup olmadıklarını öğrenecektik. Sonra bir ilginçlik daha var, onun da bilinmesinde fayda olduğunu düşünüyorum. Hani haberlerde izleriz, bir silah, bomba bulunduğunda hemen onun parmak izi incelemesi yapılır ya, benim evimde bulunduğu iddia edilen silahlarda bu işlem nedense yapılmamış yani silahların parmak izi incelemesi raporu yok. Bu normal bir durum olmamasına rağmen Mahkeme’den Emniyet’e yazı yazılarak niçin parmak izi incelemesi yapılmadığının sorulması ve parmak izi incelemesi yapılması taleplerimiz, anlamakta zorlandığım bir şekilde kabul edilmedi.
SİVREN: Yani hem Genelkurmayla hem de Emniyet’le alakalı hiçbir talebiniz kabul edilmedi öyle mi?
UĞURLU: Evet, aynen öyle oldu. Burada Savcılığın tutumuna da dikkat çekmek gerekir. Savcılık, ilk mahkemede soruşturmanın genişletilmesini talep etmesine rağmen sonraki tutumları soruşturmayı genişletmekten ziyade soruşturmayı örtbas etme yönünde gelişmiştir.
SİVREN: Sizin savunmanızın ana hatları ne şekildeydi? Hangi temeller üzerine savunmanızı inşa etmiştiniz?
UĞURLU: Bizim mütalaamız iki temele dayanıyordu. Birincisi; HT’in terör örgütü olmadığı yönündedir ki bu konuda hukukî görüşleri kıymetli ve itibarlı bazı hukukçulardan bilimsel mütalaa aldık. Mesela bunlardan birisi Sayın Sami Selçuk’tur. Kendisi, Yargıtay Başkanlığı yapmış ve görüşleri bugün dahi referans kabul edilen bir kişidir. Sonra Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nde Öğretim Görevlisi Doç. Dr. Türkan Sancar ve Av. Dr. Ümit Gardaş da mütalaalarını aldığımız isimlerdir. Bu saygın hukukçuların ortak kanaati, HT’in terör örgütü olmadığı yönündedir. Ancak Mahkeme, bu bilimsel mütalaaları alıp dosyaya koymakla yetindi. İnceledi mi, incelemedi mi, bunu bilemiyorum ama benim kanaatim incelemediği yönünde. Zira incelemiş olsa, aynı konuda farklı görüşlerin olduğunu görecekti ki, bu en azından bir şüphenin varlığına işaret eder. Evrensel hukuk ilkesine göre ise şüpheden daima sanık yararlanır ama maalesef bizim davalarımızda böyle olmuyor. Somut deliller aranması gerekirken, adeta “ben yaptım oldu” tavrıyla kararlar alınmakta ve uygulanmaktadır. Mütalaamızın ikinci bölümünü ise, “İrtica İle Mücadele Eylem Planı” oluşturmaktadır. Biz, evime konulan silahların bu eylem planı dâhilinde konulduğu üzerinde durduk ve durmaya devam etmekteyiz.
SİVREN: Mahkeme sizi nasıl tahliye etti? Ne değişti ki tahliye oldunuz?
UĞURLU: Aslında “Mahkeme sizi bu zamana kadar niçin tuttu?” diye sormanız gerekirdi. Çünkü tahliye olmamız normal, bu zamana kadar cezaevinde tutulmamız anormal bir durumdu. Aslında bir önceki mahkemeyle tahliye olduğum mahkeme arasında süreç açısından hiçbir değişiklik olmadı sadece “28 gün” geçmişti o kadar. Bir önceki duruşmada “delilleri karartma, kaçma, tanıklara baskı kurma ihtimali, vs.” gibi klasik klişe gerekçelerle bırakılmazken son duruşmada tam tersi ifadelerle salıverildim. İlginç ve trajikomik…
SİVREN: Cezaevi günleri nasıl geçti? Zorlandığınız anlar oldu mu?
UĞURLU: Bizler için cezaevi, yürüyüşümüze mola verdiğimiz mekânlardır. Bu molayı en iyi şekilde değerlendirmek için çaba sarf ederiz. Mesela ben, cezaevindeyken Arapça öğrendim ve birçok Müslüman kardeşime de öğretmeye çalıştım. Dışarıda okuma fırsatı bulamadığım birçok İslamî eseri okuma imkânım oldu. Sadece ben değil tabiî ki oradaki birçok Müslüman kardeşim benzer şekilde günlerini dolu dolu geçiriyor, hatta vakit kıtlığından yakınıyor. Ayrıca üniversiteye kayıt yaptırdım, dört yıllık Sosyoloji okuyordum. Diğer arkadaşlardan İlahiyat okuyanlar da var, Uluslararası İlişkiler okuyan da. Ayrıca Arapça çalışan, kitap yazan arkadaşlarımız da bulunmakta. Hülasa cezaevini medreseye çeviren de zindana çeviren de insandır. Bizim kardeşlerimiz hamdolsun cezaevlerini medreseye çevirdiler.
Zorlandığınız anlar oldu mu? Evet, oldu annemin vefat haberini aldığımda, onun yanında olamamak, kabrine bir avuç toprak atamamak beni oldukça üzdü. Ölüm Allah’ın hükmü, geldiğinde boyun bükmekten başka ne yapabiliriz? Bende öyle yaptım boynumu büktüm. Ellerimi hava kaldırım ve acizliğimi Rabbime havale ettim; hem acizliğimi hem de bizleri haksız yere hapse atıp bu acıyı bize yaşatanları… Ancak, Rabbim insana bu tür durumlarda ayrı bir güç ve sabır veriyor. Bunu insan yakinen hissedebiliyor. Allah’a hamd olsun ki biz o günleri atlattık, ya bize o günleri yaşatanlar?! Artık onlar nasıl hesap vereceklerini düşünsünler…
SİVREN: Allah’ın yardımıyla dışarı çıktınız, şimdi ne yapmayı düşünüyorsunuz?
UĞURLU: Bizler bir yolda, hak yolunda yürüyoruz. Bu yürüyüşümüz nefes alıp verişimizle doğru orantılı yani nefes alıp vermeye devam ettikçe, yürüyüşümüz de devam edecektir. Durmaksızın ve duraksamaksızın... Eğer bizleri hapse atarak yolumuzdan alıkoyacaklarını sananlar, bu yönde hayaller kuranlar varsa, bu hayalleri boşa gidecektir. Allah’ın izniyle bizi yolumuzdan ayırabilecek tek şey Allah’ın hükmünün, ecelin gelmesidir.
SİVREN: Okuyucularımıza son bir mesajınız var mı?
UĞURLU: Lailahe illAllah el-Hilafetu va’dullah!


Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış